کافی‌ستنامتبر نخستین صفحه بنشیند؛تا از کتابِ شعرمکتابِ مقدس بسازم؛تا واژهحرمتِ دیگری بیابدو شعردر ر…

کافی‌ستنامتبر نخستین صفحه بنشیند؛تا از کتابِ شعرمکتابِ مقدس بسازم؛تا واژهحرمتِ دیگری بیابدو شعردر رگِ فصل‌هابجوشد.تقویم را واژگون می‌کنم؛فصل‌هاترتیبِ خویش رااز یاد می‌برند.پاییزپیش از موعددر باغ فرود می‌آید؛برگسرخیِ خویش راچون رازی دیرینهبه باد می‌سپارد.بر اسبِ سرخِ پاییزمی‌تازمو خورشیداز خوابِ دورِ خویشبرمی‌خیزد.باغبان نیست؛بهاری در راه نیست؛اما درختتمامِ خویش رادر یک برگپنهان کرده است.و برگ،پیش از آن‌کهاز شاخه جدا شود،تمامِ درخت راعاشق می‌کند.برگ،عاشقانه‌ترین شکلِ رفتن است.#مرضیه_عربلو@marzieh_arabloo■ شاعران ایران● @Iranian_Poets_Mag