پارادوکس کیهان؛ عاصم منیر هم «مهره آمریکا» شد!کیهان ظاهراً به مرحلهای از تحلیل سیاسی رسیده که دیگر…
انتشار: 2026/08/26 08:30 UTCدریافت: 2026/08/26 17:35 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/26 17:35 UTC
پارادوکس کیهان؛ عاصم منیر هم «مهره آمریکا» شد!کیهان ظاهراً به مرحلهای از تحلیل سیاسی رسیده که دیگر مهم نیست آمریکا چه میکند؛ هر کاری آمریکا بکند، توطئه است! مذاکره کند، فریب است؛ تحریم کند، فشار است؛ حمله کند، جنایت است؛ میانجی بفرستد، عملیات فریب است. اگر هم فردا آمریکا هیچ کاری نکند، لابد «سکوت راهبردی» پیش گرفته است!سفر عاصم منیر، فرمانده ارتش پاکستان، به تهران نیز در همین دستگاه فکری از یک سفر دیپلماتیک به «عملیات فریب» تبدیل شده است. یعنی پاکستان دیگر پاکستان نیست، عمان دیگر عمان نیست و میانجی هم دیگر میانجی نیست؛ همه ظاهراً مهرهاند و تنها چیزی که مستقل باقی مانده، بدبینی کیهان است!طنز تلخ ماجرا اینجاست: کیهان از یک سو میگوید آمریکا در میدان شکست خورده و درمانده شده و از سوی دیگر چنان از یک میانجی دیپلماتیک میترسد که گویی عاصم منیر با یک لشکر زرهی وارد تهران شده است. اگر آمریکا واقعاً شکست خورده، پس چرا یک گفتوگو اینقدر خطرناک است؟مشکل اصلی همینجاست. مذاکره برای کشور قدرتمند به معنای اعتماد به دشمن نیست؛ یعنی استفاده از ابزارهای مختلف برای گرفتن امتیاز، کاهش هزینه و جلوگیری از جنگ. اما در منطق کیهان، ظاهراً مذاکره کردن نشانه سادهلوحی است و نپذیرفتن مذاکره نشانه اقتدار.نتیجه این منطق عجیب است: برای اینکه فریب نخوریم، اصلاً نباید با کسی حرف بزنیم!اگر میانجیگری فریب است، پاسخ منطقی یک کشور هوشمند باید راستیآزمایی، مذاکره سخت، گرفتن تضمین و استفاده از کانالهای متعدد باشد؛ نه بستن تمام کانالها. دیپلماسی دقیقاً برای همین ساخته شده است: برای گفتوگو با طرفی که به او اعتماد ندارید.اما وقتی هر میانجی از پیش «مهره دشمن» اعلام شود، کشور به چیزی شبیه قلعهای تبدیل میشود که نگهبانانش آنقدر به جاسوس بودن همه مشکوکند که در نهایت درِ قلعه را هم از داخل قفل میکنند.طنز ماجرا حتی از این هم تلختر است. اگر مذاکره «فریب» باشد، آیا جنگ فریب نیست؟ جنگ که صورتحسابش را پنهان نمیکند؛ مستقیم از جان مردم، اقتصاد، زیرساخت و آینده کشور هزینه میگیرد.سیاست خارجی مسابقه «شجاعت» و «ترس» نیست. هنر سیاست این است که کشور بتواند بدون شلیک گلوله، همان چیزی را به دست آورد که ممکن است با شلیک صدها موشک هم به دست نیاورد.بنابراین اگر کیهان واقعاً نگران فریب آمریکاست، باید از مذاکره نترسد؛ باید به مذاکره مسلط شود.حذف مذاکره، قدرت نیست؛ حذف یکی از ابزارهای قدرت است.و شاید بزرگترین پارادوکس کیهان همین باشد: روزنامهای که دائماً از استقلال و اقتدار ملی سخن میگوید، گاهی چنان از «فریب دشمن» میترسد که حاضر است راه خروج از بحران را هم به جرم احتمال فریب ببندد.کشوری که هر درِ خروجی را «تله» بداند، سرانجام ممکن است بفهمد دشمن پشت در نبوده؛ کلید در دست خودش بوده و خودش آن را دور انداخته است.t.me/hamidasefichannel2%D8%B5%D9%81%D8%AD… یوتیوبyoutube.com/@hamidasefi-mf3jo
