🌐 واژه جریان اصلی Mainstream به عنوان یک ترم یا اصطلاح ساختاری/ نظامی از قدرت، انضباط اجتماعی و مدی…

🌐 کوروش‌نامه (Cyropaedia) اثر گزنفون🔸 کانال آوای فلسفه ♦️گزنفون (Xenophon) فیلسوف، مورخ و فرمانده نظامی یونان باستان بود (حدود ۴۳۰–۳۵۴ پیش از میلاد). او از شاگردان سقراط به‌شمار می‌رفت و در عین حال تجربه عملی جنگ و سیاست را نیز داشت. 🔹کوروش‌نامه اثر Xenophon روایتی از زندگی Cyrus the Great است، اما نه به‌عنوان تاریخ دقیق، بلکه به‌عنوان الگوی تربیت و رهبری آرمانی.کانال تلگرامی ساختارهای ایرانی@Iranianstructures

🌐 چگونه به آبادانی ایران فکر کنیم؟/ دعوت به دوباره اندیشی در خصوص ایران 🔸روایتی از کتاب علی میرسپاسی و پرسشی که باید عوض شود♦️ دکتر جواد حیدری، استاد علوم سیاسی🔹فرض کنید بیماری سال‌ها نزد پزشکان مختلف رفته و همیشه یک سؤال پرسیده: «چرا من مثل دیگران سالم نیستم؟» روزی پزشکی به او می‌گوید: «مشکل شما در پاسخ نیست، در سؤال است. بپرسید سلامتی برای من چه معنایی دارد و چطور به آن برسم.» علی میرسپاسی، جامعه‌شناس ایرانی، در کتاب بسیار مهم خودش، «چگونه به آبادانی ایران فکر کنیم؟» دقیقاً همین کار را با ذهن ما ایرانیان می‌کند.🔹او می‌گوید پرسشی که از دوران مشروطه تا امروز نسل به نسل تکرار کرده‌ایم، «چرا ما عقب ماندیم و غرب پیشرفت کرد؟» خودش بخشی از بیماری است، نه راه درمان. پیشنهاد او جایگزینی این پرسش با پرسشی دیگر است: «جامعه‌ی نیک برای ایرانیان چه معنایی دارد و چگونه می‌توان آن را ساخت؟» تفاوت ظاهراً کوچک است اما یکی نگاه به عقب و غرق در حسرت است؛ دیگری نگاه به جلو و همراه با مسئولیت.🔹میرسپاسی نشان می‌دهد فضای فکری ایران معاصر اسیر چند «گفتمان طاقت‌فرسا» شده- روایت‌هایی که هر یک به شکلی، افق آینده را می‌بندند. گفتمان اول «عقب‌ماندگی» است که می‌گوید غرب معیار مطلق است، ما همیشه عقب‌تریم. مهم‌ترین ایراد این گفتمان نوعی احساس دائمی کمبود است. گفتمان دوم «انحطاط است» که حرف اصلی‌اش این است که ایران از برهه‌ای دچار «انقطاع» فکری شد و در زوال ماند. ایراد میرسپاسی به این گفتمان این است که در آن باور به سرنوشت محتوم موج می‌زند.🔹گفتمان سوم «سنت در برابر تجدد» است که مدعای اصلی آن این است که باید یکی را کامل پذیرفت و دیگری را کامل رد کرد و این گفتمان در نهایت به نوعی بن‌بست دوگانه‌ساز ختم می‌شود. گفتمان چهارم «نوستالژی ایران باستان» است که نجات ما را در بازگشت به گذشته‌ی پیش از اسلام می‌بیند و عیب‌اش در فرار از حال به گذشته‌ی خیالی است.🔹ویژگی مشترک این چهار روایت چیست؟ میرسپاسی با دقت یک جراح انگشت می‌گذارد روی یک نکته: همه‌ی آن‌ها از پیش تصمیم گرفته‌اند نتیجه چه باشد. به‌جای تحلیل واقعیت تاریخی ایران، دنبال شواهدی برای اثبات محکومیت آن می‌گردند. محصول این نگاه، چیزی است که او «کینه‌توزی تاریخی» می‌نامد: آمیزه‌ای از تحقیر، حسرت، و خشم خاموش نسبت به گذشته که به‌جای برانگیختن کنش، ما را در سوگواری و انفعال نگه می‌دارد. او اینجا از ریچارد رورتی وام می‌گیرد که «چپ فرهنگی» دانشگاهی آمریکا را متهم می‌کرد «شناخت» را جای «امید» گذاشته و نقد انتزاعی را جای اصلاح واقعی نهادها- و همان الگو را در بخشی از روشنفکری ایرانی بازمی‌شناسد.کانال تلگرامی ساختارهای ایرانی @Iranianstructures

🌐 ۱۴ مرداد و پیروزی انقلاب مشروطه در ایران/ تطبیق با چند نقطه در آسیا ♦️۱۴ مرداد ۱۲۸۵ معمولاً به‌عنوان تاریخ «پیروزی اولیه» یا دقیق‌تر بگوییم نقطه عطف نهادی انقلاب مشروطه در نظر گرفته می‌شود.🔹برای یک تحلیل مفهومی-ساختاری از «نظم سیاسی» ناچاریم از سطح روایت عبور کنیم و به سطح «منطق درونی نهادها» برسیم؛ جایی که انقلاب مشروطه نه یک رویداد، بلکه یک پروژه ناتمام در بازتعریف نسبت قدرت، قانون و سوژه سیاسی است.۱. خلاصه مسئلهانقلاب مشروطه ایران (۱۲۸۵ هـ.ش) تلاشی برای گذار از:حاکمیت شخصی (Personal Rule)بهحاکمیت قانونی (Rule of Law)اما این گذار در ایران، برخلاف اروپا، نه بر بستر تحولات تدریجی اجتماعی، بلکه به‌صورت «فشرده و وارداتی» رخ داد. احتمالاً همین فشردگی، منشأ بسیاری از تناقضات بعدی شد.۲. تحلیل ساختاری: سه سطح بنیادینالف) سطح مفهومی: قانون به مثابه حد قدرتدر مشروطه، «قانون» برای اولین‌بار به‌عنوان مرجع برتر تعریف شد. اما مشکل اینجا بود که در سنت ایرانی-دینی ، قانون(شریعت) از قبل وجود داشت‌ ولی در مشروطه، قانون به‌معنای قانون موضوعه مطرح شد. بنابراین یک دوگانگی شکل گرفت: قانون شریعت منبع الهی دارد و کارکرد آن تنظیم اخلاق و اجتماع است و قانون اساسی منبع انسانی دارد و کارکرد آن محدود کردن قدرت سیاسی است. این دوگانگی هرگز به‌طور کامل حل نشد، بلکه به شکل «همزیستی پرتنش» باقی ماند.ب) سطح نهادی: پارلمان به مثابه تکنولوژی قدرتمجلس شورای ملی در ایران، صرفاً یک نهاد نبود؛ بلکه یک «فناوری سیاسی وارداتی» بود.اما این فناوری با چه چیزی مواجه شد؟نبود احزاب پایدارضعف جامعه مدنیساختار ایلی و درباری قدرتدر نتیجه، پارلمان در ایران:بیشتر محل چانه‌زنی نخبگان شد تا نمایندگی واقعی مردم و نتوانست «حاکمیت ملی» را به‌صورت پایدار نهادینه کند.🔴 به بیان دقیق‌تر:پارلمان وجود داشت، اما «سوژه پارلمانی» (citizen-subject) هنوز شکل نگرفته بود.ج) سطح حاکمیت: بحران در تعریف Sovereigntyدر مشروطه، سه منبع رقیب برای حاکمیت شکل گرفت:۱. شاه → مشروعیت سنتی۲. ملت → مشروعیت مدرن۳. شریعت → مشروعیت دینیاین سه‌گانه هیچ‌گاه به یک نظم پایدار تبدیل نشد.🔴 نتیجه:تعلیق دائمی در مفهوم حاکمیتناپایداری نهادیبازگشت‌های مکرر به اقتدارگرایی۳. مقایسه تطبیقی با آسیاحالا بخش جالب، که معمولاً ساده‌سازی می‌شود ولی در واقع پیچیده‌تر از آن است که دوست داریم قبول کنیم.الف) امپراتوری عثمانی (ترکیه) مشروطه (۱۸۷۶) زودتر از ایراناما با اصلاحات بوروکراتیک عمیق‌ترویژگی کلیدی:وجود دولت مرکزی قوی‌ترنخبگان اداری مدرننتیجه:گذار به جمهوری در دوره مصطفی کمال آتاترکحذف رقیب از حاکمیت🔻 تفاوت با ایران:در ایران، حذف یکی از منابع مشروعیت ممکن نشد.ب) ژاپن (دوره میجی)قانون اساسی ۱۸۸۹شکل‌گیری پارلماناما:در عمل قدرت اصلی همچنان در دست امپراتور و الیگارشی باقی ماند.مدرنیزاسیون از بالا (Top-down)ویژگی مهم:عدم تعارض بنیادین میان سنت و مدرنیتهبازتعریف سنت به نفع دولت مدرن🔻 تفاوت با ایران:در ایران، سنت نه بازتعریف شد، نه حذف؛ بلکه در تقابل باقی ماند.ج) هند (دوره استعمار بریتانیا)شکل‌گیری تدریجی نهادهای پارلمانیاما تحت سلطه استعمارویژگی کلیدی:رشد تدریجی «فرهنگ سیاسی مشارکتی»ظهور احزاب (کنگره ملی هند)🔻 تفاوت با ایران:در ایران، نهادها سریع‌تر از فرهنگ سیاسی ایجاد شدند.د) روسیه (دوما)پارلمان پس از انقلاب ۱۹۰۵اما تحت کنترل تزارنتیجه:شکست پارلمانانقلاب ۱۹۱۷🔻 شباهت با ایران:پارلمان بدون تغییر واقعی در ساختار قدرت → بی‌اثر۴. جمع‌بندی تطبیقی (مدل فشرده)🔵کشور/نوع گذار/ وضعیت قانون/سرنوشت پارلمان🔸ایران/ فشرده و بحران‌زا/دوگانه/ ناپایدار🔸 عثمانی،ترکیه/ اصلاحی-اقتدارگرا /یکپارچه/ تثبیت‌شده🔸ژاپن/از بالا /هماهنگ/ کنترل‌شده🔸هند/ تدریجی/ نهادی/ تثبیت‌شده🔸روسیه/نیمه‌کاره/صوری/ فروپاشی۵. نتیجه‌گیری فلسفی در چارچوب نزدیک به پروژه فکری مفهوم‌گرایی :۱. مشروطه یک «گسست مفهومی» بود، نه صرفاً سیاسی، که مفهوم «انسان به‌عنوان سوژه قانون‌گذار» را وارد ایران کرد.۲. اما این سوژه نهادینه نشد.🟡 در نتیجه:قانون بدون سوژه باقی ماندپارلمان بدون نمایندگی واقعیحاکمیت بدون وحدت۳. بحران اصلی: «ناهمزمانی تاریخی» (Historical Asynchrony)♦️ایران هم‌زمان در چند زمان زیست:سنت پیشامدرنمدرنیته حقوقیسیاست اقتدارگراو این ناهمزمانی احتمالاً ادامه دارد.۶. یک گزاره نهاییمشروطه در ایران:نه شکست خورد، نه موفق شد؛ بلکه «ناتمام» باقی ماند و به یک ساختار تعلیقی تبدیل شد.و این تعلیق، هنوز هم در نسبت میان قانون، حاکمیت و نهادهای نمایندگی قابل مشاهده است.#مشروطه‌ـ‌درـ‌ایرانکانال تلگرامی ساختارهای ایرانی @Iranianstructures

🌐دکتر غلامحسین ابراهیمی دینانی : ایرانی ها ۲۵۰۰سال با جهان در گفت و گو بوده اند.کانال تلگرامی ساختارهای ایرانی @Iranianstructures

🌐 آتنِ کلاسیک، در معرض تماس‌هاو تأثیرات فرهنگی گوناگون از جهان ایرانی 🌐 Athens and Persia in the Fifth Century B.C.: A Study in Cultural Receptivity 🔸 معرفی کتاب: آتن و ایران در قرن پنجم پیش از میلاد: مطالعه‌ای در پذیرش(گشودگی) فرهنگی🔸 اثر: مارگارت سی. میلر🔸 ناشر: انتشارات دانشگاه کمبریج🔸 سال انتشار: 1997 (با تجدید چاپ بعدی)🔸 تنظیم: ساختارهای ایرانی 🔹 آتنِ کلاسیک، در معرض تماس‌ها و تأثیرات فرهنگی گوناگون ازجهان هخامنشی 🔹 از پژوهش‌های مهم درباره روابط فرهنگی آتن و امپراتوریهخامنشی در سده پنجم پیش از میلاد است. این کتاب مشخصاً روی آتن (Athens) و نسبت آن با ایران هخامنشی تمرکز دارد. این کتاب به‌جای صرفاً تاریخ جنگ‌ها، بیشتر به تعاملاتفرهنگی، نمادین و اجتماعی میان یونانیان و ایرانیان در قرن پنجم ق.م می‌پردازد. 🔹 به‌طور فشرده، محور اصلی کتاب این است که آتنِ کلاسیک،برخلاف تصویر سنتیِ یونانِ کاملاً مستقل و متضاد با «شرق»، در سده پنجم پیش از میلاددر معرض تماس‌ها و تأثیرات فرهنگی گوناگون از جهان هخامنشی قرار داشت؛ هرچند اینعناصر را گزینشی و در چارچوب‌های خاص آتنی بازتفسیر می‌کرد. تحلیلرابطهٔ آتن و ایران در زمینه‌هایی مانند هنر، معماری، پوشاک، آیین‌ها، نمایش و اندیشه سیاسی از اهداف این کتاب است.🔹این اثر از یک پیش‌فرض رایج ‌که یونانیان صرفاً «ضدایرانی» بودند فاصله می‌گیرد، در عوض نشان می‌دهد که نوعی پذیرش فرهنگی (cultural receptivity) وجود داشته، و حتی در سطح پوشاک، هنر، معماری و سبک زندگی، تأثیراتایرانی در آتن قابل مشاهده است. 🔹خلاصه ساختاری کتاب: در این اثر نشان می‌دهد که رابطه‌یآتن و امپراتوری هخامنشی در قرن پنجم ق.م فقط جنگ و تقابل نبود، بلکه ترکیبی از:تأثیر فرهنگی، اقتباس نمادین و حتی نوعی شیفتگی پنهان است. ۱. نقد روایت کلاسیک تقابل (Greek vs Persian) تحلیل کتاب از اینجا شروع می‌شود که روایت سنتی (ازهرودوت تا تاریخ‌نگاری مدرن) ایران را «دیگری مطلق» معرفی می‌کند. اما Miller نشان می‌دهد این تصویر ایدئولوژیک و نه توصیف کامل واقعیتاست.نتیجه اینکه تقابل، بیشتر یک «ساختار روایی» تا یک وضعیت واقعیِ خالص است. ۲. مفهوم کلیدی: پذیرش فرهنگی (Cultural Receptivity) هسته‌ی نظری کتاب همین‌جاست، یونانیان، به‌ویژه درآتن، صرفاً مقاومت نکردند، بلکه عناصر فرهنگی ایرانی را جذب و بازتفسیر کردند. اینپذیرش منفعل نیست، بلکه انتخابی، گزینشی و معناپردازانه است. ۳. شواهد عینی (MaterialCulture) کتاب وارد جزئیات ملموس می‌شود، نه فقط نظریه: الف) پوشاک و بدن: استفاده از لباس‌ها و نقش‌مایه‌های«شرقی» در هنر یونانی، نمایش «ایرانی‌بودن» به‌عنوان نشانه‌ی قدرت و نه صرفاً بیگانگی است.ب) هنر و تصویرسازی: در نقاشی‌های گلدانی (vase paintings)، ایرانیان گاهی با وقار و شکوه تصویر می‌شوند، این با تصویر کلیشه‌ای«دشمن بربر» تناقض دارد.ج) اشیاء و سبک زندگی: استفاده از کالاهای لوکس شرقی،نوعی جذابیت نسبت به دربار هخامنشی است. ۴. دوگانگی یونانی (Ambivalence) نکته‌ی ظریف کتاب: یونانیان نسبت به ایران دو احساسهمزمان داشتند، ترس و دشمنی (در سطح سیاسی) و تحسین و اقتباس (در سطح فرهنگی)، این وضعیت را می‌توان نوعی دوپارگی هویتی دانست. 🔹 نتیجه‌گیری نظری میلر درنهایت به این جمع‌بندی می‌رسد که فرهنگ‌ها حتی در شرایط جنگ، نفوذپذیر هستند. دیگری همیشه کاملاً بیرونی باقی نمی‌ماند و مرز میان «خود» و «دیگری» سیال است. در سطح مفهومی تقابل مربوط به سطح ایدئولوژیک، تأثیر متقابل مربوط به سطحواقعی فرهنگی و هویت نتیجه‌ی تعامل و نهجدایی است. هویت انسانی نه در نفی دیگری، بلکه در بازسازی خلاقانه‌ی دیگری در درونخود شکل می‌گیرد. تاریخ هم مثل انسان‌هاست؛ چیزی را که با صدای بلند انکار می‌کند،معمولاً در سکوت از آن تأثیر می‌پذیرد.#تأثیرات_فرهنگی_جهان_ایرانی#آتن_کلاسیک#امپراتوری_هخامنشی#مارگارت_میلر#انتشارات_دانشگاه_کمبریج#ساختارهای_ایرانی کانال تلگرامی ساختارهای ایرانی@iranianstructures

🌐 ‌دولت در ایران، تکه‌ای از ماست، از آسمان نازل نشده از ما برخاسته است.‌ پوزیسیون و اپوزیسیون ما باید به این ادراک دست پیدا کنند🔸 دکتر مقصود فراستخواه، جامعه شناسی ایرانی و استاد دانشگاه 🔹چگونه ساختارگرایی تکوینی جامعه را بازنویسی می‌کند؟ 🔹 جامعه ایرانی معطوف به نوعی کنش و دینامیسم ساختاری، جامعه‌ای دینامیک است. 🔹 جهان اجتماعی در ایران همیشه ناتمام و یک ساختار فعال و مولد معنا و کنش است. حالات مختلفی از رابطه‌ها، طومار جدیدی از جامعۀ ایران را باز می‌کند. موقعیت‌ها و متغیرهای حالت و رغبت‌های تازه یا متغیر جریان شکل می‌گیرد که ایران را می‌سازد. 🔹 در ایران، کنش‌ها با ساختارها دارای رابطه دیالکتیک‌اند، متغیرهای جریان را شکل می‌گیرند و یک ساختارگرایی تکوینی و زایشی پدید می‌آید.‌ یعنی ساختارها بر حال خودشان نمی‌مانند. 🔹 با این صورت و بیان می‌توان تداوم پاره خطی ایران را توضیح داد. 🔹 سنگینی ارزش‌های بقاء، همبستگی‌های اقتضایی، رفتار طفیلی‌گری در سازمان‌ها و محافل علمی، بازگشت تابوهای عمومی و دولتی شده، رشد فردگرایی خودمدار آگوئیستی، برخی عناوین سویه‌های نگران‌کننده و پرتنش جامعه هستند. 🔹 در برابر متغیرهای حالت متغیرهای جریان هم در جامعه ایرانی وجود دارد. دینامیسم اجتماعی در شبکه‌هایی از این جریان‌ها شکل می‌گیرد. این پروژه در راه و در حال ظهور است. 🔹 ایران یک جامعه تحصیل کرده و ارتباطی است و دارای یک حافظه فرهنگی و تمدنی زنده است مردم فقط نقش ندارند، پرفورمنس Performance دارند. 🔹 شبکه‌های پویایی بخش متأثر از متغیرهای جریانی در سه سطح اجتماعی، نخبگانی و دولت در ایران حضور دارند. 🔹 در ایران فضاهای سوم اجتماعی یا دگرفضاها ناشی از دیالکتیک کنش و ساختار در حال شکل‌گیری است. سطوحی از همبستگی‌های افقی و تاب آوری اجتماعی محصول این اثر اینستوتوشنال است. 🔹 جامعۀ ایرانی همواره در حال بازنویسیِ خود و قلمروزدایی شدن است که هم از مسجد و هم از خیابان صورت می‌گیرد. 🔹 با دولت مشکل داریم، اما تکه‌ای از ماست، از آسمان نازل نشده از ما برخاسته است.‌ روایت بریز و بساز به پایان راه خود رسیده است، پوزیسیون و اپوزیسیون ما باید به این ادراک دست پیدا کنند. #پویایی_در_جامعه_ایرانی #دکتر_مقصود_فراستخواه #ساختارهای_ایرانی #سیر_تحول_ساخت_یا_مفهوم_در_ایران کانال تلگرامی ساختارهای ایرانی @iranianstructures