❇️طناب پوسیده روسیه، طناب کوتاه چین؛ ایران و ضرورت بازگشت به منافع ملی✍️ سیدجواد میرموسوی🔵 این روزه…
انتشار: 2026/07/09 07:20 UTC
❇️طناب پوسیده روسیه، طناب کوتاه چین؛ ایران و ضرورت بازگشت به منافع ملی✍️ سیدجواد میرموسوی🔵 این روزها، بیش از هر زمان دیگری، واقعیتهای تلخ سیاست بینالملل خود را آشکار کردهاند. جهان نه بر مدار رفاقت میچرخد و نه بر پایه وفاداری؛ آنچه تعیینکننده است، تنها «منافع ملی» قدرتهاست. هر کشوری تا جایی کنار دیگری میایستد که منافعش ایجاب کند و درست از همان نقطه، مسیرش را جدا میکند. سالهاست برخی، روسیه و چین را بهعنوان تکیهگاه راهبردی ایران معرفی میکنند؛ گویی این دو قدرت، در بزنگاههای حساس، حاضرند هزینه حمایت از ایران را بپردازند. اما تجربه، بهترین داور تاریخ است.🔵 روسیه بارها نشان داده است که هر زمان احتمال کاهش تنش میان ایران و آمریکا یا گشایش در پرونده هستهای پدید آمده زیر میز زده و بیش از آنکه دغدغه منافع ایران را داشته باشد، به دنبال تضمین سهم خود بوده است. مسکو هرگز از بازی با کارت ایران برای تأمین منافع اش چشمپوشی نکرده است. چین نیز با وجود روابط اقتصادی گسترده با ایران، اقتصاد خود را بر پایه تجارت با آمریکا، اروپا و بازارهای جهانی بنا کرده است.🔵 انتظار اینکه پکن برای ایران وارد تقابل جدی با غرب شود، نه با منطق سیاست سازگار است و نه با واقعیت اقتصاد جهانی. چین هیچگاه طناب نجاتی در اختیار ایران نخواهد گذاشت که خود را به اعماق بحران بالا بکشد. از اینرو، اگر طناب روسیه پوسیده است، طناب چین نیز آنقدر کوتاه است که هرگز به دست ایران نخواهد رسید. اشتباه راهبردی آن است که سرنوشت یک ملت به اراده قدرتهایی گره بخورد که تنها زبان منافع خود را میفهمند. 🔵در سوی دیگر، ادامه جنگ و گسترش بحران، آیندهای جز فرسایش اقتصادی، افزایش فشار بر مردم، کاهش سرمایههای ملی و ناامیدی نسلهای آینده به همراه نخواهد داشت. هیچ جنگی تا ابد ادامه پیدا نمیکند. سرانجام و سرنوشت همه جنگها، خواهناخواه، پشت میز مذاکره رقم میخورد. تفاوت تنها در این است که صلح زودهنگام، هزینهای کمتر دارد و صلح دیرهنگام، بر ویرانههایی بزرگتر بنا میشود.🔺نتیجهگیری راهبردی:🔵 امروز، بیش از هر زمان دیگر، ایران نیازمند بازتعریف سیاست خارجی خود بر مبنای «منافع ملی» است؛ نه شرقزدگی، نه غربزدگی، بلکه ایرانگرایی عاقلانه. سیاست خارجی زمانی موفق است که بتواند با حفظ عزت، حکمت و مصلحت، راه تعامل سازنده با جهان را هموار کند و امنیت، رفاه و آینده مردم را در اولویت قرار دهد. تاریخ درباره تصمیمهای امروز حاکمان قضاوت خواهد کرد.🔵 امید بستن به طنابهای پوسیده و کوتاه، هنر سیاست نیست؛ هنر سیاست آن است که ملتی بر پای خود بایستد، با همه جهان گفتوگو کند، از فرصتها بهره ببرد و آیندهاش را نه در مسکو و پکن، بلکه در تهران و بر پایه منافع ملی خویش رقم بزند.
