نوع خاصی از رنج وجود دارد که با بیش‌ازحد آگاه بودن همراه است. این موضوع ربطی به باهوش بودن ندارد. م…

نوع خاصی از رنج وجود دارد که با بیش‌ازحد آگاه بودن همراه است. این موضوع ربطی به باهوش بودن ندارد. مسئله، زیاد دیدن است.وقتی یک‌بار شروع می‌کنی الگوها را دیدن، دیگر نمی‌توانی متوقف شوی. فیلم‌ها تبدیل به فرمول‌های قابل‌پیش‌بینی می‌شوند. گفت‌وگوها حالت ازپیش‌نوشته‌شده پیدا می‌کنند.همه در حال بازی کردن نقش‌اند. خودشان حتی نمی‌دانند که دارند نقش بازی می‌کنند.یادت می‌آید زمانی را که می‌توانستی فقط از چیزها لذت ببری، وقتی می‌توانستی بخندی بدون این‌که تحلیل کنی چرا، وقتی می‌توانستی در یک لحظه حضور داشته باشی بدون این‌که خودت را در حال حضور داشتن تماشا کنی.اما حالا آن از بین رفته است.بدترین بخش ماجرا، انزواست. همهٔ دیگران در حال زندگی کردن‌اند، در حالی که تو فقط نظاره‌گر هستی.آن‌ها در تجربه‌هایی غرق شده‌اند که تو فقط می‌توانی از بیرون تماشایشان کنی. تو در میان آدم‌ها احاطه شده‌ای، اما در شیوه‌ای که همه‌چیز را می‌بینی، کاملاً تنها هستی.این است نفرین آگاهینمی‌توانی آن را خاموش کنینمی‌توانی به ندانستن برگردیجهان نو 🌍t.me/jahane_no