‍ نداشتن ظرفیت مهربانی از سوی دیگرانما به خاطر آمیختگی با تاریکی و زیستن طولانی مدت در درون آن، ظرف…

‍ نداشتن ظرفیت مهربانی از سوی دیگرانما به خاطر آمیختگی با تاریکی و زیستن طولانی مدت در درون آن، ظرفیت تاب آوری نور را از دست داده ایم و از نور گریزانیم. به همین خاطر، مهربانی را دوست نداریم، از عشق بیزاریم و به جای فضیلت ها، ایگوها را انتخاب کرده ایم. وقتی ظرفیت مهربانی را نداشته باشیم، گستاخ می شویم و به جای قبول کردن مهربانی، با لجاجت، خصومت، یکدندگی، دشمنی و کینه و تنفر با آن برخورد می کنیم.به جای تشکر کردن، با کلمات خشن و طعنه آمیز به طرف مقابل حمله می کنیم تا بدینوسیله، سریعا اندک نوری را که روشن شده، خاموش کنیم. همچنین نوعی از گستاخی عرفانی نیز وجود دارد که در آن، ما  لطف و مهربانی پدر آسمانی را نادیده می گیریم و به جای سپاسگزاری از نعمت ها و خوبی های او، به جنگ فضیلت ها در درون خودمان می رویم و بر علیه نور می جنگیم.به همین خاطر، بايد ابتدا بتوانیم توانایی دیدن خوبی ها و مهربانی ها را در خودمان پرورش دهیم.خوبی ها را ببینیم.مهربانی ها را تایید و تصدیق کنیم.با نور آشتی کنیم و کم کم، لطف و محبت دیگران را بپذیریم، آن را قبول کنیم، تایید و تصدیق کنیم. با کلمات مثبت و متعالی از آن استقبال کنیم. ظرفیت مهربانی را در وجودمان توسعه و گسترش دهیم تا نور بتواند در درون مان، جوانه بزند.جَهانِ نو 🌍t.me/jahane_no