نتیجه این نظرسنجی برای سیاستگذاریبه وزارت ارشاد داده می‌شوداز بین گزینه‌های زیر، کدامیک برای مطبوعا…

مدیرمسوول صراط نیوز مجرم شناخته شدسخنگوی هیات منصفه دادگاه‌های سیاسی و مطبوعاتی از مجرم شناخته شدن علی غفاریان، مدیرمسئول پایگاه خبری «صراط نیوز»، به اتهام «نشر اکاذیب» خبر داد.@JournalistsClub1

مخاطب فهمی یا مخاطب پسندی؟سهند ایرانمهر: گاهی مشکل یک تحلیل‌گر این نیست که دروغ می‌گوید؛ مسئله این است که کم‌کم یاد می‌گیرد چه چیزی را بگوید تا بیشتر شنیده شود.شناخت مخاطب، برای ارتباط مؤثر ضروری است؛ اما «مخاطب‌فهمی» با «مخاطب‌پسندی» فرق دارد. از جایی به بعد، اگر واکنش مخاطب وارد معیار داوری ما شود، دیگر فقط زبان‌مان را تغییر نداده‌ایم؛ خودِ فکرمان وارد مذاکره شده است.آیا ما مخاطب داریم، یا مخاطب دارد ما را اداره می‌کند؟@JournalistsClub1

تیترهای درشت در صفحات میانیمحمد صرفی: نیویورک‌پست در زدن تیترهای درشت معروف و زبانزد است. تیتر زیر تازه در صفحات میانی است و تیتر یک روزنامه دستکم دو برابر و بلکه بزرگتر است!تیترش درباره ایران از نظر آوایی و قافیه‌دار بودن هم جالب است. اندازه و محل درج نام نویسنده هم در نوع خود عجیب و غریب است.@JournalistsClub1

مسعود امیرلویی عکاس مطبوعاتی درگذشتمسعود امیرلویی، عکاس پیشکسوت و از سردبیران مجله عکس و ماهنامه دوربین عکاسی درگذشت.آقای امیرلویی در سال‌های اخیر بیمار بود و هفته گذشته و در سن ۶۸ سالگی درگذشت.به خانواده، دوستان و همکاران پیشین ایشان تسلیت می‌گوئیم و برایشان صبر آرزو داریم.@JournalistsClub1

طرح مخفیانه وزیر آموزش و پرورشفهیمه طباطبایی خبرنگار حوزه آموزش و پرورش خبر داد: از داخل وزارت آموزش و پرورش خبر دارم که علیرضا کاظمی، وزیر آموزش و پرورش دنبال مجازی کردن مدارس برای سال تحصیلی پیش روست و منتظر پاسخ مثبت پزشکیان است.این همه اصرار برای بستن مدارس چیست؟@JournalistsClub1

.طناب‌بازدر فضای مجازی، چهره‌ای را می‌شناسیم که استاد مسلم طناب‌بازی میان مواضع متضاد است؛ طنابی که یک سرش به جیب سفارش‌دهندگان توئیت گره خورده و سر دیگرش به وجدانی که هر روز رنگ عوض می‌کند.او در شبکه ایکس چنان ماهرانه بین اردوگاه‌های سیاسی حرکت می‌کند که خوانندگانش دیگر نمی‌دانند او را مشاور سابق یک رئیس‌جمهور خاص بخوانند، منتقد تندش، یا پروژه‌گیری که هر روز برای یک جناح توئیت می‌زند.این فرد، نمایشی بی‌نظیر از « افشاگری و پشیمانی» را به اجرا گذاشته است.زمانی از نزدیک‌ترین یاران یکی از روسای جمهور سابق بود، بعدها به تندترین منتقدانش بدل شد و اتهامات سنگینی علیه او و همراهانش مطرح کرد.اما امسال تابستان ناگهان با توئیتی از آنها عذرخواهی کرد و نوشت: «مطالب نادرست بیان کردم».همچنین بود که اتهامات تندی به یکی دیگر از روسای جمهور قبلی نسبت داد و البته یکسال پیش بعد از چندین سال که این اتهام چرخیده بود از او عذرخواهی کرد. اما این‌ها تنها عذرخواهی‌های او نبودند. پیش از این نیز از یک مشاور ارشد سیاسی عذرخواهی کرده بود، از یک روحانی بلندپایه نیز حلالیت خواسته بود، و حتی از یک وزیر خارجه سابق طلب بخشش کرده بود.چرا آدمی باید به دیگری اتهام بزند و چند سال بعد از او عذرخواهی کند؟ آیا این جز طناب‌بازی است و سفارش گرفتن از این و علیه آن نوشتن؟در محافل رسانه‌ای و حتی سیاسی، او به «پروژه‌بگیر» شهرت دارد. چنانکه روزنامه‌ای اصولگرا بدون نام بردن از او، در یادداشتی به این رفتار اشاره کرده بود.نمونه‌هایی چون او کم نیستند و ما هر روز بیشتر از روز قبل با این افراد آشنا می‌شویم. این مطلب را بدون ذکر نام او تمام می‌کنیم اما شاید لازم باشد روزی پرونده چنین افرادی را با مستندات بیشتر باز کرد. @JournalistsClub1