روایتِ ماتیا پرین در یوونتوس بیش از آنکه داستانِ یک دروازهبان باشد، حکایتِ استعدادی گرفتار در بدتر…
انتشار: 2026/08/11 08:17 UTCدریافت: 2026/08/12 00:45 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/12 00:45 UTC
روایتِ ماتیا پرین در یوونتوس بیش از آنکه داستانِ یک دروازهبان باشد، حکایتِ استعدادی گرفتار در بدترین زمانبندی ممکن است: دروازهبانی با رفلکسهای ممتاز، واکنشهای نزدیک، شجاعت در خروج، توانایی خوب در مهار شوت و آن کیفیت غریزیای که گاهی میتواند یک تنه نتیجه را عوض کند؛ با این همه افسوس که او را گلری میشناسیم که هیچگاه فرصت نکرد این کیفیتها را به «ثباتِ نهادی» سنگربانی شماره یک تبدیل کند.تقریباً همهی ما به یاد داریم وقتی در ۲۰۱۸ به یوونتوس آمد قرار بود رقیب شزنی باشد، اما مصدومیت شانه تقریباً همان نخستین فصل را بلعید و بازگشت بوفون نیز او را تا عمق سلسله مراتب عقب راند؛ در ادامه نیز به شزنی اعتماد شد و دیگر دلیلی برای تغییر وجود نداشت. این همان پارادوکس پرین بود: دروازهبانی که برای ذخیره بودن بیش از حد خوب است اما برای اینکه شماره یکِ باشگاهی بزرگ شود نیز باید چیزی فراتر از سیوهای چشمنواز داشته باشد.مصدومیتهای مکرر نیز در ربودن تداوم از او نقشی به سزا داشتند؛ پرین هرگز به آن نقطهی دستنیافتنیِ فیکس بودن در یووه نرسید اما نه به این خاطر که دروازهبان بزرگی نبود بلکه چون فوتبال برای شماره یک شدن فقط استعداد نمیخواهد؛ سلامت، تداوم، اقتدار، اعتماد و سالها بیوقفه دروازه ایستادن میخواهد.احتمالاً تلخترین تعبیر دربارهی پرین نیز همین باشد: او سالها آنقدر خوب بود که همه میپرسیدند «چرا شماره یک نیست؟» اما فوتبال، بیرحمانه، هیچگاه آن فصلِ ممتد را به او نداد که پاسخ این سؤال را در زمین بدهد. حتی امروز در آستانه فصلِ جدید، دوباره نام او بهعنوان یکی از گزینههای حل بحران دروازه یوونتوس مطرح است؛ انگار این پرسش هنوز پس از هشت سال بیپاسخ مانده است.@Juventus_iRan