📱فقر آدم را سبک میکند... بیوزنی موضوعِ محوری این سکانس از فیلم «معجزه در میلان» است، جایی که باد…
انتشار: 2026/07/02 13:13 UTC
📱فقر آدم را سبک میکند... بیوزنی موضوعِ محوری این سکانس از فیلم «معجزه در میلان» است، جایی که باد پیرمرد تکیده را از فرطِ لاغری از زمین بلند کرده و به آسمان میبرد، عابران او را پایین میکشند و در جیبهایش سنگ میگذارند..! حالا ویتوریو دسیکا در سکانسی ماندگار ما را به تماشای فرآیندِ از دست رفتنِ بدن و کندهشدنش از زمین فرامیخواند، جایی که فقر تمامِ بدن را مصرف کرده و تفالهاش را تف میکند تا مخاطب بیهیچ پردهای با بیخانمانیِ روح در یک جسم غارتزده مواجه شود... مرلوپونتی میگوید بدن لنگرگاهِ ما در جهان است و ما تنها به واسطه داشتن بدن است که جهانی داریم و حضورِ بدنمان تضمینِ وجود ما در جهان است.. دسیکا با نقشآفرینی پیرمردی تکیده و رنجور که بیشباهت به فیگورهای کمجُثه و نحیفِ کلویتس نیست، بدن را واسطه قرار میدهد تا این پروازِ نهچندان قدسیِ انسان را به میانجیِ چند تکه سنگ به هبوطی محقر بدل سازد... سبکی تحملناپذیرِ بدن و پیرمردی فرتوت، وزنباخته و نحیف که اقامتِ روح در این جسمِ گوشتین را در گروِ تکه نانی قرار می.دهد که به صورت یومیه بدان تزریق میشود.. ویتوریو دسیکا به هر خوانشِ معتدلی از فقر یورش میبرد تا مسألهی «نابسندگی برای ماندن» را به مثابه یگانه مولودِ بلاواسطۀ بی چیزی و بی نوایی عرضه کند... حالا سقوط آرزوی این انسانِ تهیشده است، در سکانسی که هیچ ردی از رستگاری در آن نیست، انسان به مثابه شئ ناچیزی به باد داده میشود تا «معجزه در میلان» نمایش تمام عیاری از مقاومت مذبوحانه انسان برای عبورِ از مرزِ بیوزنی در جهانی باشد که بیهیچ خصومتی، هر دم او را پس میزند...🕊@kadiha ⚜
