💐🍃🌿🌸🍃🌾🍃🌺🍂🌿‍ 🌺هر شب قبل از خواب، وقتی همه چیز آرام می شود و سر و صدای روز فروکش می کند، لحظه ای با خ…

💐🍃🌿🌸🍃🌾🍃🌺🍂🌿‍ 🌺فقط زنده بودن کافی نیست،زندگی فقط نفس کشیدن، صبح از خواب بیدار شدن، کار کردن، خسته شدن و شب دوباره خوابیدن نیست.آدم برای زندگی کردن، چیزی بیشتر از زنده ماندن می خواهد،کمی آفتاب که دلش را گرم کند،کمی آزادی که خودش باشد،اندکی آرامش که از هیاهوی دنیا فاصله بگیرد،و چند شاخه گل که یادش بیاورد هنوز زیبایی در این دنیا باقی مانده است.آدم گاهی به یک پنجره باز نیاز دارد،به هوایی تازه،به قدم زدنی بی هدف،به یک فنجان چای کنار کسی که دوستش دارد،به خنده ای از ته دل،به دستی که بی دلیل دستش را بگیرد،و به کسی که کنارش مجبور نباشد خودش را توضیح بدهد.زندگی فقط تعداد روزهایی نیست که از تقویم خط می زنیم،زندگی همان لحظه های کوچکی است که دلمان واقعا می خواهد زمان کمی همان جا بماند.گاهی تمام خوشبختی می تواند در یک عصر آرام خلاصه شود،در نور آفتابی که از پنجره می تابد،در بوی یک گل،در صدای یک موسیقی قدیمی،در گفتگویی ساده،یا در حضور کسی که بودنش حال دلمان را خوب می کند.ما برای زنده ماندن به آب و نان نیاز داریم،اما برای زندگی کردن،به عشق،به آزادی،به امید،به آرامش،به آفتاب،و گاهی فقط به اندکی گل نیاز داریم.چون فرق بزرگی است میان زنده بودن و زندگی کردن،و چه حیف که سال ها زنده باشیم،اما فرصت زندگی کردن را از خودمان بگیریم...#برای_مهربانتر_کردن_جهان_گام_برداریم🌸  @kankash_eslami🌾  🍃🌺🍂 💐🌾🍀🌼🌷🍃 

💐🍃🌿🌸🍃🌾🍃🌺🍂🌿‍ 🌺من گریسته ام،آری، مدتی است که زودتر از همیشه بغضم می شکند،گاهی با یک حرف ساده،گاهی با یک خاطره،گاهی با دیدن چیزی که شاید برای دیگران هیچ اهمیتی نداشته باشد،و گاهی حتی بی هیچ بهانه ای،این روزها انگار فاصله دلم تا چشمانم خیلی کم شده است،کافی است کسی کمی دست روی یکی از خاطره هایم بگذارد،کافی است حرفی، آهنگی، عکسی یا حتی یک سکوت مرا به گذشته ببرد،آن وقت اشک خودش راهش را پیدا می کند،شاید بعضی ها فکر کنند آدم با گذشت زمان باید محکم تر شود،باید کمتر گریه کند،باید یاد بگیرد بعضی چیزها را فراموش کند،اما بعضی دردها فراموش نمی شوند،فقط یاد می گیریم آنها را جایی در گوشه دل مان پنهان کنیم و به زندگی ادامه بدهیم،گاهی هم لازم نیست کسی از ما بپرسد چرا این قدر زود دلت می گیرد،چرا این قدر زود بغض می کنی،چرا با یک اتفاق کوچک چشمانت خیس می شود،دوست من،همیشه آن چیزی که اشک را جاری می کند، همان اتفاق کوچک امروز نیست،گاهی پشت یک قطره اشک، سال ها حرف نگفته خوابیده است،سال ها دلتنگی،سال ها خاطره،سال ها جای خالی آدم هایی که دیگر نیستند،و دردهایی که شاید هیچ وقت درباره شان حرف نزده ایم،پس اگر دیدی با یک بهانه کوچک گریه کردم،دنبال دلیل بزرگی نگرد،دلم زخم دارد،همین،#برای_مهربانتر_کردن_جهان_گام_برداریم🌸  @kankash_eslami🌾  🍃🌺🍂 💐🌾🍀🌼🌷🍃 

💐🍃🌿🌸🍃🌾🍃🌺🍂🌿‍ 🌺بعضی آدم ها را نه در روزهای سخت، بلکه درست در روزهای خوب مان می شود شناخت.وقتی زمین خورده ای، خیلی ها کنارت می نشینند، دلداری ات می دهند و از دیدن اشکت ناراحت می شوند، همدردی با رنج دیگران، با همه ارزشش، برای خیلی ها ممکن است.اما قصه از جایی عوض می شود که بلند می شوی، موفق می شوی، به آرزویی می رسی، بیشتر دیده می شوی و زندگی بالاخره بعد از مدت ها روی خوشش را به تو نشان می دهد.اینجاست که بعضی لبخند ها آرام آرام محو می شوند.همان هایی که برای شکستت ناراحت بودند، شاید نتوانند برای موفقیتت خوشحال باشند.چون تحمل غم دیگری گاهی آسان تر از تحمل خوشبختی اوست.دل بزرگی می خواهد که موفقیت دیگری را ببینی و احساس نکنی چیزی از سهم تو کم شده است.دل پاکی می خواهد که وقتی دوستت به جایی رسید که تو هنوز نرسیده ای، به جای مقایسه کردن، از ته دل برایش خوشحال شوی.اینکه آرزوی تو هنوز برآورده نشده باشد، اما برای برآورده شدن آرزوی دیگری لبخند بزنی.اینکه خودت هنوز در میانه راه باشی، اما وقتی دیگری به مقصد رسید، برایش دست بزنی.اینکه زندگی هنوز چیزی را که می خواهی به تو نداده باشد، اما از داشته های دیگران دلت نگیرد.آدم های اصیل موفقیت دیگران را شکست خودشان نمی دانند.آنها می دانند خوشبختی مسابقه نیست، دنیا خط پایان مشترکی ندارد و روشن شدن چراغ خانه دیگری، خانه ما را تاریک نمی کند.چه زیباست آدمی که وقتی تو زمین می خوری دستت را می گیرد، اما زیباتر از او کسی است که وقتی بلند می شوی، قد می کشی و می درخشی، باز هم همان دست را با محبت روی شانه ات می گذارد و از ته دل می گوید،خوشحالم که رسیدی.شاید یکی از پاک ترین شکل های دوست داشتن همین باشد،اینکه از خوشبختی کسی خوشحال شوی، حتی وقتی خودت هنوز منتظر خوشبختی هستی.آدم ها را فقط با اشکی که برای غمت می ریزند نشناس،گاهی باید دید برای لبخندت هم لبخند می زنند یا نه.#برای_مهربانتر_کردن_جهان_گام_برداریم🌸  @kankash_eslami🌾  🍃🌺🍂 💐🌾🍀🌼🌷🍃 

💐🍃🌿🌸🍃🌾🍃🌺🍂🌿‍ 🌺شادی زمان و مکان نمی خواهد، کافی است دل بخواهدگاهی آنقدر شادی را به فردا موکول می کنیم که یادمان می رود زندگی همین امروز است، می گوییم وقتی مشکلات کمتر شد خوشحال می شوم، وقتی پول بیشتری داشتم، وقتی کارها روبراه شد، وقتی به سفر رفتم، وقتی به چیزی که می خواهم رسیدم، آن وقت زندگی می کنم و از زندگی لذت می برم.اما واقعیت این است که همیشه یک مشکل هست، همیشه یک نگرانی هست، همیشه چیزی هست که هنوز به آن نرسیده ایم، اگر قرار باشد برای شاد بودن منتظر روزی بمانیم که همه چیز کامل و بی دردسر باشد، شاید آن روز هیچ وقت نرسد.شادی همیشه اتفاق بزرگی نیست، گاهی یک فنجان چای کنار کسی است که دوستش داریم، گاهی شنیدن یک آهنگ قدیمی است، گاهی دیدن یک دوست بعد از مدت هاست، گاهی یک تماس کوتاه، یک خنده از ته دل، یک قدم زدن ساده، یک خاطره شیرین، یا حتی چند دقیقه نشستن و نگاه کردن به آسمان است.گاهی هم شادی درست وسط روزهای سخت سراغ مان می آید، شاید غمی در دل داشته باشیم، شاید کسی را از دست داده باشیم، شاید زندگی آن طور که می خواستیم پیش نرفته باشد، اما اینها به این معنی نیست که دیگر حق نداریم بخندیم و از لحظه های خوب زندگی لذت ببریم.زندگی ترکیبی از همین تلخی ها و شیرینی هاست، قرار نیست برای آمدن شادی همه غصه ها تمام شوند، همان طور که با آمدن غصه هم تمام زیبایی های زندگی از بین نمی روند.بعضی وقت ها فقط باید کمی بیشتر حواس مان به داشته هایمان باشد، به آدم هایی که هنوز کنارمان هستند، به سلامتی، به دوستی ها، به خاطره ها، به صبحی که دوباره شروع شده و به فرصت دیگری که زندگی در اختیارمان گذاشته است.شادی را برای روزهای بهتر نگه نداریم، شاید همین امروز همان روزی باشد که چند سال بعد با حسرت از آن یاد کنیم.تا فرصت هست بخندیم، دوست داشته باشیم، ببخشیم، کنار آدم های عزیزمان بنشینیم، حرف بزنیم، خاطره بسازیم و از همین چیزهای ساده لذت ببریم.زندگی منتظر آماده شدن ما نمی ماند، آرام آرام می گذرد.پس برای شاد بودن دنبال زمان و مکان مناسب نگردیم.گاهی کافی است فقط دل بخواهد.#برای_مهربانتر_کردن_جهان_گام_برداریم🌸  @kankash_eslami🌾  🍃🌺🍂 💐🌾🍀🌼🌷🍃 

💐🍃🌿🌸🍃🌾🍃🌺🍂🌿‍ 🌺دم خودمان گرم.با اینکه خیلی وقت ها معلقیم، نمی دانیم فردا چه می شود، از بعضی اتفاق ها خسته ایم و گاهی تا قعر نا امیدی و اندوه می رویم، اما باز صبح که می شود بلند می شویم، صورت مان را می شوییم، عطرمان را می زنیم، لباس خوب مان را می پوشیم و می رویم دنبال زندگی.کافه مان را می رویم، با دوستان مان حرف می زنیم، گاهی می خندیم، کارمان را انجام می دهیم و جوری رفتار می کنیم که انگار همه چیز سر جای خودش است.دم مان گرم که این همه آبرو داری می کنیم، طوری که خیلی ها حتی شک هم نمی کنند پشت این ظاهر آرام، چه جنگی در جریان است.شاید عجیب ترین ویژگی ما همین باشد، حال مان همیشه خوب نیست، اما هنوز بلدیم خوب رفتار کنیم. خسته ایم، اما بی رحم نشده ایم. زخم خورده ایم، اما هنوز زخم نمی زنیم. نا امید شده ایم، اما هنوز ته دل مان دنبال یک دلیل کوچک برای امیدوار ماندن می گردیم.ما همان آدم هایی هستیم که گاهی شب با هزار فکر می خوابیم و صبح با عطر و لبخند از خانه بیرون می آییم.خوش پوش ترین، خوش بوترین و شاید لاکچری ترین به فنا رفتگان تاریخیم.آدم هایی با قلب هایی پر از زخم، که هنوز عطر می زنند، هنوز لبخند می زنند، هنوز مهربانی می کنند و با تمام دلگیری هایشان، به زندگی احترام می گذارند.دم مان گرم، نه برای اینکه همیشه قوی بوده ایم، برای اینکه با تمام خستگی ها هنوز اجازه نداده ایم سختی های زندگی، زیبایی های درون مان را از ما بگیرد.#برای_مهربانتر_کردن_جهان_گام_برداریم🌸  @kankash_eslami🌾  🍃🌺🍂 💐🌾🍀🌼🌷🍃 

💐🍃🌿🌸🍃🌾🍃🌺🍂🌿‍ 🌺خیلی وقت ها فکر می کنیم میراثی که از ما می ماند، همان چیزهایی است که در طول زندگی ساخته ایم، شغلمان، موقعیتمان، پولمان، خانه و دارایی مان، مدرک هایی که گرفته ایم و موفقیت هایی که به دست آورده ایم.اما واقعیت این است که بیشتر اینها با گذشت زمان کمرنگ می شوند و گاهی حتی فراموش می شوند.میراث واقعی ما شاید چیز دیگری باشد، حسی که در دل آدم ها به جا گذاشته ایم.اینکه وقتی کنار ما بودند، احساس آرامش می کردند یا اضطراب، احساس ارزشمند بودن داشتند یا نادیده گرفته می شدند، از بودن با ما انرژی می گرفتند یا خسته می شدند، می توانستند خودشان باشند یا مجبور بودند همیشه مراقب حرف زدن و رفتارشان باشند.سال ها که بگذرد، شاید کسی یادش نماند چه مدرکی داشتیم، چقدر پول داشتیم، چه ماشینی سوار می شدیم، چند نفر زیر دستمان کار می کردند یا روی کارت ویزیت ما چه عنوانی نوشته شده بود.اما آدم ها معمولا یک چیز را خوب به خاطر می سپارند، اینکه کنار ما چه حسی داشتند.یادشان می ماند وقتی روز سختی داشتند، شنونده بودیم یا بی تفاوت، وقتی اشتباه کردند، تحقیرشان کردیم یا دستشان را گرفتیم، وقتی موفق شدند، از ته دل خوشحال شدیم یا حسادت کردیم، وقتی به ما احتیاج داشتند، کنارشان ماندیم یا بهانه آوردیم.گاهی یک جمله ساده، یک احترام کوچک، یک دلگرمی به موقع، یک گذشت، یک لبخند یا حتی چند دقیقه گوش دادن، بیشتر از خیلی کارهای بزرگ در ذهن و دل یک آدم باقی می ماند.شاید به همین دلیل باشد که بعضی آدم ها سال هاست از زندگی ما رفته اند، اما هنوز وقتی نامشان می آید، حالمان خوب می شود، و بعضی ها هنوز هستند، اما خاطره رفتارشان سنگینی می کند.زندگی در نهایت فقط جمع کردن و ساختن نیست، بخشی از زندگی، چیزی است که از خودمان در دل دیگران باقی می گذاریم.روزی همه ما می رویم، میز کارمان به دیگری می رسد، جایمان را کسی دیگر می گیرد، حساب ها بسته می شوند، مدارک بایگانی می شوند و خیلی از چیزهایی که برایشان دویده ایم، دیگر اهمیتی ندارند.آنچه بیشتر می ماند، خاطره انسان بودن ماست.پس شاید بد نباشد گاهی از خودمان بپرسیم، اگر روزی نباشم، آدم هایی که با من زندگی کرده اند، کار کرده اند و هم مسیر بوده اند، وقتی نامم را می شنوند چه حسی پیدا می کنند.شاید پاسخ همین سوال، واقعی ترین میراثی باشد که از ما باقی می ماند.#برای_مهربانتر_کردن_جهان_گام_برداریم🌸  @kankash_eslami🌾  🍃🌺🍂 💐🌾🍀🌼🌷🍃