📜 آیا سوگواری در ایران، میراث پس از اسلام است؟علی نیکویی، کارشناسارشد تاریخ ایران باستان در #خبرآن…
انتشار: 2026/06/24 11:02 UTC
📜 آیا سوگواری در ایران، میراث پس از اسلام است؟علی نیکویی، کارشناسارشد تاریخ ایران باستان در #خبرآنلاین نوشت:▪️رایجترین شیوه سوگواری در شاهنامه گریستن است آنگاه که اندوه و فراق بزرگتر میگردد. ▪️فردوسی رسمی دیگر جز اشک ریختن را نیز میآورد و آن جامه دریدن است و جز این دو، سر و پا برهنه کردن، پریشان کردن مو، موی کندن، گیسو بریدن و کمر را بستن، کمر را به زُنارِ خونین بستن، صدمه وارد نمودن به بدن و حتی خودکشی رفتاری بود که سوگواران در ایران باستان در مواجهه با سوگ عزیزان خود دست به آن میزدند.▪️در بررسی متون کهن ادبیات پارسی ما با ابیاتی روبهرو میشویم که از قول فرد سوگدیده ابیاتی آورده میشود که اصطلاحاً به آنها مرثیه میگوییم؛ این مرثیهخوانیها جزء لاینفک داستانهای تراژدیک حماسههای ملی ماست و در تمام داستانها معمولاً در فرجام، اینگونه سخنان از زبان خویشان شهید نقل میگردد.▪️از دلکشترین این مرثیهها، مرثیه رستم در مرگ فرزند ناکام خویش سهراب و مرثیه مادرش تهمینه در سوگ اوست.▪️اما منع دینی آیین زرتشتی پیرامون سوگ و سوگواری در ایران باستان بههیچعنوان نتوانسته بود بازدارندهای در فرهنگ سوگواری در ایران باستان باشد! با نگاه به بزرگترین کتاب حماسی جهان یعنی شاهنامه جناب فردوسی میبینیم چه بسیار سوگها و سوگواریهایی که ایرانیان باستان در برپاداریاش همت میگماردند.▪️برای مثال سوگ ایرج، سوگ سهراب، سوگ اسفندیار، سوگ سیاوش و... که در تمام این سوگها همواره آیینهایی نظیر بیتابی در گریستن، خراشیدن صورت، دریدن جامه، خاکبرسر ریختن و حتی پوشیدن لباس سیاه برای نشان سوگواری انجام میشد.▪️حتی طبری میگوید: «پوشیدن لباس سیاه در عزای سیاوش نخستین پوشش سیاه در عزا بوده است.📌 متن کامل مقاله را اینجا بخوانید:khabaronline.ir/xq2Zp@KhabarOnline_ir | khabaronline.ir
