طلبِ علمِ شرعی فضیلتی بزرگ است؛ اما خودِ یادگیری، هدف و مقصد نهایی شریعت نیست، بلکه ابزاری است برای…
انتشار: 2026/07/09 13:47 UTC
طلبِ علمِ شرعی فضیلتی بزرگ است؛ اما خودِ یادگیری، هدف و مقصد نهایی شریعت نیست، بلکه ابزاری است برای کسب رضایت الله متعال از طریق عمل به مقتضای آن علم.متأسفانه امروز بخش قابل توجهی از طلاب علم و ماموستایان، به همان اندازه که به حفظ، آموزش و کسب خود علم اهمیت میدهند و مردم را به آن تشویق و ترغیب میکنند، از هدف و قطبنمای اصلی غفلت کردهاند.گویا همین که کسی عالم، باسواد و خوشبیان باشد، پایان راه و مقصد نهایی است؛ در حالی که چنین نیست.علمی که برکت نداشته باشد و در اخلاق، رفتار، سلوک و شخصیت انسان جلوه عملی پیدا نکند، نهتنها سودمند نیست، بلکه وبال دنیا و آخرت است و زمینهساز مقت و غضب الهی خواهد بود.علمی که ما را به اخلاق، شمایل، رفتار و سلوک پیامبر اکرم ﷺ نزدیک نکند، زیانش بهمراتب بیشتر از منافع احتمالی آن است.هیچ قشری به اندازه طلاب علم و ماموستایان به اخلاق نیکو، سلوک صحیح و رفتار سنجیده نیازمند نیستند؛ زیرا مردم، پیش از آنکه سخنان آنان را بشنوند، کردار و منش آنان را میبینند.ازاینرو، لازم است در کنار تدریس و فراگیری علوم شرعی، بخش قابل توجهی از کلاسها، درسها و مطالعات به تزکیه نفس، اخلاق و آداب اسلامی اختصاص یابد.اخلاق ناپسند و رفتار زننده، دافعهای بسیار قوی دارد و چهبسا بیش از هر چیز دیگری، زمینه دینگریزی مردم را فراهم کند.

