چند وقتی است که یک سؤال رهایم نمیکند؛ چرا با وجود این همه خطبه، درس، کتاب، کانال و سخنرانی، اثر دع…
انتشار: 2026/07/09 15:15 UTC
چند وقتی است که یک سؤال رهایم نمیکند؛ چرا با وجود این همه خطبه، درس، کتاب، کانال و سخنرانی، اثر دعوت در جامعه آنگونه که باید دیده نمیشود؟ هر بار که به این سؤال فکر میکنم، وسوسه میشوم پاسخ را در مردم، در زمانه یا در هجوم شبهات جستوجو کنم؛ اما بعد با خود میگویم: من داعیام، حق ندارم از مردم شروع کنم؛ باید از خودم آغاز کنم.هیچکس از اشتباه و گناه خالی نیست؛ ماموستا، داعی و عالم دینی نیز از این قاعده مستثنا نیستند.اما بخش بزرگی از آموزههای اخلاقی، جنبهای اجتماعی دارد. انسان موظف است در تعامل با دیگران، رفتار، کردار و آدابی را به کار گیرد که هم عبادت محسوب شوند و هم مایهی جذب دلها باشند؛ رفتارهایی که هم سبب سنگینتر شدن میزان حسنات و کسب رضایت الهی میشوند و هم محبوبیت نزد بندگان خدا، مقبولیت دعوت و زیبایی دین را در نگاه مردم به همراه دارند.خداوند متعال دربارهی سید و سرور ما، پیامبر اکرم ﷺ، که کاملترین الگوی اخلاق، عبادت و بندگی است، میفرماید:﴿فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللَّهِ لِنتَ لَهُمْ ۖ وَلَوْ كُنتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ﴾انسان ممکن است لغزشها و گناهانی در خلوت خود داشته باشد یا در عبادت پروردگارش کوتاهی کند؛ اما در تعامل با مردم باید نهایت تلاش خود را به کار گیرد تا نمونهای شایسته از یک شخصیت مؤمن باشد؛ شخصیتی که با اخلاق نیکوی خود، دین را شیرین، محبوب و دلنشین میسازد، نه آنکه با برخوردهای تند، رفتارهای ناشایست و اخلاق ناپسند، مردم را از دین، دینداران، مسجد و شریعت بیزار و گریزان کند.چه بسیار آسیبها و حتی جنایتهایی که ریشه در بدرفتاری، تندخویی و سوءاخلاق دارند.هر ماموستا، داعی و طالب علمی در یکی از سنگرهای پاسداری از این دین قرار دارد؛ ازاینرو، شایسته نیست که به سبب رفتار یا گفتار او، دین خدا یا جامعهی مسلمانان آسیب ببیند. بلکه باید با اخلاق، حکمت و حسن معاشرت، مایهی عزت دین، اعتماد مردم و هدایت دلها باشد.

