در مهندسی، پدیده‌ای به نام خستگی (Fatigue) وجود دارد که یکی از مهم‌ترین دلایل شکست سازه‌ها و قطعات…

سلام ودرود....داستان کوتاه زیبا از چخوف تقدیم به شما...در یکی از روستاهای دورافتادهٔ روسیه، روستایی‌ای را هنگام باز کردنِ پیچ‌های ریل قطار دستگیر کردند...بازرس:«می‌فهمی جانِ هزاران انسان را به خطر انداخته‌ای؟ چرا آن پیچ‌ها را باز می‌کنی؟»روستایی:«فقط یک پیچ است ارباب... برای سنگین کردنِ قلابِ ماهی‌گیری‌ام لازمش دارم. من که به کسی آسیب نمی‌زنم. تازه، همهٔ اهل روستا همین کار را می‌کنند؛ یک پیچ را باز می‌کنیم و بعدی را می‌گذاریم بماند. در درس فیزیک خوانده‌ایم، بار تقسیم می‌شود و قطار واژگون نمی‌شود.»بازرس:«این دیوانگی است! یعنی دهدار این را نمی‌بیند؟»روستایی:«چطور نبیند؟ او حتی قفل‌های پاسگاه و خانهٔ خودش را هم از همین پیچ‌ها ساخته. بالاخره مفت است دیگر...»بازرس:«خب، اگر حقوق‌تان را زیاد کنیم چه؟ دست از این دزدی برمی‌دارید؟»روستایی:«مسئله پول نیست ارباب، مسئله عادت است. اگر عدالت و اخلاق را در کودکیمان یادمان ندهید، بزرگ هم که بشویم، حتی اگر جیبمان پر از پول شود، باز هم به باز کردنِ آن پیچ‌ها ادامه می‌دهیم.»بازرس که از این حجمِ جهالت وحشت‌زده شده بود، برای نوشتنِ گزارش خود سوار قطاری شد که به مقصد پایتخت می‌رفت.همان‌طور که از پشت پنجره به بیرون چشم دوخته بود، زیر لب زمزمه کرد:«این فلاکت روزی به یک فاجعه ختم خواهد شد...»در همین لحظه، کودک خردسالی را کنار ریل دید که دو پیچ در دست داشت.کودک لبخندزنان دست تکان می‌داد.بازرس از سرِ وحشت و هراس فریاد کشید:«قطار را نگه دارید!»اما دیگر خیلی دیر شده بود. صدای مهیب و کرکننده‌ای از برخوردِ فلزات به گوش رسید.آن کودک نه فیزیک می‌دانست و نه قاعدهٔ «یکی درمیان باز کردن» را. او فقط همان کاری را کرده بود که از بزرگ‌ترها دیده بود؛ با این تفاوت که دو پیچِ کنار هم را با هم باز کرده بود.قطار واژگون شد.بذری که جهالت کاشته بود، در خاکی که با بی‌عدالتی آبیاری شده بود، به شکل فاجعه‌ای عظیم درو شد.تقصیر کیست یا گناهکار کیست؟مجرم اصلی کیست؟«جامعه‌ای که جهل را عادی می‌انگارد، نظامی که منفعت را بر اخلاق مقدم می‌داند، فرهنگِ "چیزی نمی‌شود" و تمام کسانی که در برابر نادرستی سکوت می‌کنند.»چراکه برخی جوامع یک‌باره فرو نمی‌ریزند.نخست، پیچ‌هایشان شل می‌شود.آنتوان چخوف...ارسال از؛ افشین فرنگی

در مهندسی، پدیده‌ای به نام خستگی (Fatigue) وجود دارد که یکی از مهم‌ترین دلایل شکست سازه‌ها و قطعات فلزی به شمار می‌رود. برخلاف تصور بسیاری از افراد، اغلب سازه‌ها بر اثر یک ضربه بزرگ یا یک بارگذاری فراتر از ظرفیت خود از بین نمی‌روند. گاهی مجموعه‌ای از بارهای کوچک و کاملاً قابل‌تحمل، اگر بارها و بارها تکرار شوند، سرانجام مقاوم‌ترین سازه‌ها را نیز از پا درمی‌آورند.مهندسان دریافته‌اند که وقتی یک قطعه فلزی تحت بارگذاری متناوب قرار می‌گیرد، ممکن است در ابتدا هیچ نشانه‌ای از آسیب دیده نشود. اما در درون آن، ترک‌های بسیار ریزی شکل می‌گیرد که با هر بار تکرار نیرو، اندکی بزرگ‌تر می‌شوند. این ترک‌ها گاهی سال‌ها به‌آرامی رشد می‌کنند تا سرانجام در یک لحظه، قطعه به‌طور ناگهانی بشکند. به همین دلیل، شکست ناشی از خستگی معمولاً غیرمنتظره است؛ زیرا ظاهر سازه تا آخرین لحظه سالم به نظر می‌رسد.این مفهوم، استعاره‌ای شگفت‌انگیز برای زندگی انسان‌هاست.انسان‌ها نیز معمولاً با یک بحران بزرگ از پا درنمی‌آیند. بسیاری از ما توان عبور از حوادث دشوار زندگی را داریم، اما آنچه آرام‌آرام توان روانی و جسمی ما را تحلیل می‌برد، فشارهای کوچک اما مداومی است که هر روز تکرار می‌شوند؛ نگرانی‌های پایان‌ناپذیر، کمبود خواب، مشکلات مالی، انتقادهای مکرر، بی‌توجهی اطرافیان، مسئولیت‌های سنگین، نبود قدردانی، تعارض‌های خانوادگی یا شغلی و ده‌ها فشار ظاهراً کم‌اهمیت دیگر.پژوهش‌های روان‌شناسی نیز همین واقعیت را تأیید می‌کنند. بسیاری از آسیب‌های روانی، فرسودگی شغلی، اضطراب و حتی برخی بیماری‌های جسمی، نه نتیجه یک حادثه بزرگ، بلکه حاصل انباشته شدن استرس‌های کوچک و مزمنی هستند که فرصت بازیابی را از انسان می‌گیرند. همان‌گونه که در فلز، ترک‌های ریز به‌تدریج رشد می‌کنند، در انسان نیز فشارهای کوچک، اگر بی‌وقفه ادامه یابند، آرام‌آرام ظرفیت تحمل را کاهش می‌دهند.البته میان سازه و انسان یک تفاوت مهم وجود دارد. مهندسان می‌توانند با آزمایش و محاسبه، حد تحمل یک سازه را تا حد زیادی تعیین کنند، اما انسان‌ها چنین نیستند. آستانه تحمل افراد با یکدیگر متفاوت است و حتی برای یک فرد نیز در زمان‌های مختلف تغییر می‌کند. بنابراین چیزی که برای یک نفر فشار ناچیزی محسوب می‌شود، ممکن است برای دیگری بسیار سنگین باشد.کاش برای انسان‌ها نیز سامانه‌ای وجود داشت که پیش از رسیدن به نقطه فروپاشی هشدار می‌داد: «هشدار! این انسان به مرز فرسودگی نزدیک شده است. اگر او را دوست دارید، کمی از بارش کم کنید؛ به او فرصت استراحت، حمایت و بازیابی بدهید. در غیر این صورت، احتمال فروپاشی او بسیار زیاد است.»هرچند چنین سامانه‌ای وجود ندارد، اما نشانه‌های آن را می‌توان دید؛ کاهش حوصله، بی‌انگیزگی، زودرنجی، سکوت‌های طولانی، اختلال خواب، افت عملکرد، خستگی دائمی یا حتی لبخندهایی که دیگر از دل برنمی‌آیند. این‌ها همان ترک‌های نامرئی هستند که اگر نادیده گرفته شوند، ممکن است روزی به شکستی ناگهانی بینجامند.در مهندسی، برای جلوگیری از شکست ناشی از خستگی، یا باید شدت بار را کاهش داد یا به سازه فرصت بازیابی داد. انسان نیز از همین قانون پیروی می‌کند. هیچ ذهن و هیچ قلبی برای تحمل بی‌وقفه فشار ساخته نشده است. استراحت، همدلی، قدردانی، تقسیم مسئولیت‌ها و شنیده شدن، برای انسان یک تجمل نیست؛ بخشی از نگهداری و مراقبت از اوست.پس مراقب عزیزانمان باشیم؛ همسر، فرزندان، والدین، دوستان و همکارانمان. شاید آن‌ها هنوز ایستاده باشند و حتی لبخند بزنند، اما این به معنای نداشتن ترک‌های خستگی نیست. گاهی یک گفت‌وگوی صمیمانه، یک تشکر، چند ساعت استراحت یا اندکی مهربانی، می‌تواند از فروپاشی انسانی جلوگیری کند که بودنش برای ما ارزشمندتر از هر سازه‌ای در دنیاست.🟥منبع گاهنامه مدیرارسال کننده ؛ افشین فرنگی@KhaneTekaniFarhangi

من صندوق‌دار یک فروشگاه مواد غذایی هستم. شیفت شب کار می‌کنم. از ساعت ۱۰ شب تا ۶ صبح. وقتی شب‌ها کار می‌کنی، آدم‌های ثابتی را می‌بینی، بی‌خواب‌ها، کارگرهای شیفت شب، آدم‌هایی که شاید نمی‌خواهند به خانه‌های خالی‌‌اشان باز گردند.هفته‌ی گذشته، مردی ساعت ۲ بامداد از صف من رد شد. ۱۷ دلار و ۲۳ سنت خرید کرد و با یک اسکناس ۲۰ دلاری پرداخت کرد. وقتی رسیدش را به او دادم، یک دقیقه کامل به آن خیره شد. بعد به من نگاه کرد و گفت:«می‌تونم یه چیز عجیب از شما بخوام؟»گفتم:«بله بفرمایید.»گفت:«شما می‌تونید چیزی روی این رسید بنویسید؟ هر چیزی. فقط چیزی که یک انسان برای یک انسان دیگر نوشته باشه.»گیج شده بودم، گفتم:«چی مثلن؟»گفت:«هر چیزی؛ نام‌تان، وضعیت هوا، یه شکلک لبخند، فرقی نمی‌کنه. فقط به یک نشون نیاز دارم که بفهمم امروز یه نفر منو دیده.»این حرف را خیلی معمولی زد، انگار درخواست عجیبی نبود. یک خودکار برداشتم و روی رسیدش نوشتم:«امیدوارم شب خوبی داشته باشید!مارکوس»رسید را با دقت تا کرد و داخل کیف پولش گذاشت و گفت:«ممنونم. توی این شش روز گذشته، شما تنها آدمی هستید که با من حرف زده.»بعد رفت. نمی‌توانستم از فکر آن اتفاق بیرون بیایم. شش روز بدون یک گفت‌وگوی انسانی! چه طور ممکن بود؟شروع کردم به بیش‌تر دقت کردن. زنی که ساعت ۴ صبح برخی اقلام خوراکی می‌خرد، هیچ‌وقت حرف نمی‌زند. مردی که ساعت ۵ صبح قهوه و دونات می‌گیرد، همیشه هدفون در گوشش است. دختر نوجوانی که غذای تک‌نفره می‌خرد، همیشه نگاهش پایین است.همه این‌جا هستیم در همین فروشگاه، همین ساعت‌ها، اما هر کدام در تنهایی خودمان.پس شروع کردم به کاری انجام دادن، نوشتن پیام‌های کوچک روی رسیدها:«شما مهم هستید!»«یک نفر شما را می‌بیند!»«امیدوارم فردا روز بهتری باشد.»این کار را دو هفته ادامه دادم. هیچ‌کس چیزی نگفت. فکر کردم دارم کار عجیبی انجام می‌دهم. تا این که یک شب همان زن که اقلام خوراکی می‌خرید آمد. ساعت ۴ صبح بود. رسیدش را گرفت، خواند و سرش را بلند کرد. برای نخستین بار بعد از هشت ماه، چشم در چشم هم شدیم. گفت:«این‌ها را شما می‌نویسید؟»سرم را تکان دادم، همان‌جا پشت صندوق، شروع کرد به گریه کردن و گفت:«من دارم طلاق می‌گیرم. بعد از ۳۲ سال، برای نخستین بار تنهایی را تجربه می‌کنم. این یادداشت‌ها تنها حرف‌های مهربانانه‌ای هستند که در چند ماه گذشته شنیده‌ام. همه‌‌اشان را نگه داشته‌ام. چهارده‌ تا از آن‌ها را روی درب یخچالم چسبانده‌ام.»عکس را در گوشی‌اش نشانم داد. یخچالش پر بود از رسیدهای فروشگاه، با دست‌خط من روی همه‌‌اشان.او گفت:«شما داشتید با من حرف می‌زدید. من فقط نمی‌دانستم چه طور جواب بدهم.»نمی‌دانم چه طور، اما این موضوع پخش شد. مردی که قهوه می‌خرید، آن دختر نوجوان، آن‌ها هم شروع کردند به حرف زدن با من و با همدیگر.فروشگاهِ ۴ صبح، دیگر همان جای قبلی نبود. مشتری‌ها دیگر کم‌تر تنها بودند. آن‌ها گاهی فقط برای حرف زدن می‌آمدند، نه برای خرید، فقط برای این که کنار آدم‌هایی باشند که آن‌ها هم وقتی دنیا خواب است، بیدار هستند.مدیرم متوجه شد. گفت:«چرا مردم ساعت ۲، ۳، ۴ و یا ۵،.. صبح این جا دور هم جمع می‌شوند؟»گفتم:«تنها هستند. جایی می‌خواهند که بتوانند آن‌جا باشند.»فکر می‌کردم قرار است به دردسر بیفتم، اما کاری کرد که انتظارش را نداشتم. یک نیمکت جلوی فروشگاه گذاشت و روی آن نوشت:«نیمکت ساعت ۴ صبح، برای هر کسی که جایی برای بودن می‌خواهد.»فقط خواستم این را بدانی. حالا آن نیمکت هر شب همان‌جاست. آدم‌ها ساعت ۲، ۳ و ۴، ۵،.. صبح می‌آیند؛ وقتی خواب‌شان نمی‌برد، وقتی تنهایی سنگین می‌شود، وقتی فقط نیاز دارند بدانند یک نفر آن‌ها را می‌بیند. می‌نشینند، حرف می‌زنند، کنار هم هستند.همه‌اش از جایی شروع شد که یک نفر خواست روی یک رسید، چیزی انسانی دریافت کند. چون تنهایی یک همه‌گیری است که خیلی‌ها درباره‌اش حرف نمی‌زنند. چون گاهی دیده شدن، فرق بین دوام آوردن و تسلیم شدن است.من هنوز روی رسیدها می‌نویسم، روی تک‌تک‌شان، چون هیچ‌وقت نمی‌دانیم چه کسی روزهاست منتظر شنیدن یک جمله از یک انسان دیگر است. نمی‌دانیم یخچال چه کسی پر از دست‌خط ماست. نمی‌دانیم چه زمانی جمله‌ی «شب خوبی داشته باشید.»، تنها شب خوبی است که یک نفر تجربه می‌کند.پس می‌نویسم؛ هر بار، برای هر کسی، چون دیده شدن مهم است. چون دیده شدن می‌تواند نجات‌بخش باشد.‌‏فرستنده؛ یار و رفیق قدیمی خانه تکانی؛افشین فرنگی عزیز

به یاد شادروان اکبر عبدی 💚

aparat.com/v/kdi189r%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9… به اولین دورهمی بدرقه با مراقبتتلاشی برای حفظ کرامت و مدیریت تجربه همکاران در آستانه خروج از سازماندر *خانه اکسیژن*برای مشاهده گزارش‌های مربوطه، گفت‌و‌گو در این مورد و سایر مسائل انسانی دعوت می‌کنیم به گفتگوهای اکسیژنی بپیوندید 🙏لینک بله : ble.ir/o2logue%D9%84%DB%8C%D9%86%DA%A9 واتس اپ : chat.whatsapp.com/E8QUJAcjYro1pxc1MbIw3c?… تلگرام : t.me/o2logue

تعهد به #گفتگو چرا نباید در اوج #نادوستی هم درهای رابطه رو گل گرفتوقتی رابطه از دوستی و نادوستی می‌گذره و در آستانه دشمنی و جنگه و اون لحظه‌ای که بخاطر غلیان احساسات منفی سرشار از خشم، انزجار و نفرت هستیم؛اون مواقعی که حداقل مجوزی که به خودمون می‌دیم قطع هرگونه رابطه‌ایه. شاید دقیقا همون موقع‌ است که باید تاب‌بیاریم و درهای رابطه رو نبندیم. از اون سخت‌تر اینه که تا جای ممکن جلوی انگیزه و غریزه‌مون برای بازی‌های سیاسی و دیپلماتیک رو بگیریم و تعهدمون رو به شفافیت و صراحت (درصورت امکان از نوع مشفقانه‌اش) رو حفظ کنیم.😉هیچ کدوم از اینها توصیه‌های صرفا اخلاقی نیستن، بلکه تئوری پشتش خودخواه عاقل بودنهاحتمال اینکه با حفظ این کیفیت از نوع #بودن بتونیم از سرقوز افتادن همدیگه و پرده‌دری و افتادن به وادی دشمنی و جنگ پیش‌گیری کنیم بیشتره.حالا اگه این سرسختی در گفتگو نه‌فقط از سر ترس، که با ته‌مانده عشقِ باقی‌مانده از دوستی، حرمت‌داری و باور به #امکان همراه بشه دیگه نتایج حاصله رو با روابط علّی معلولی و ریاضیات نمی‌شه برآورد کرد.این خودش ممکنه تهِ #درایت و #معرفت توآمان باشه#dialogue