۲-برای درک این ایده، باید طرز فکرتان را کاملاً وارونه کنید. بلکمور نمی‌گوید ما از مم‌ها استفاده می‌…

۲-برای درک این ایده، باید طرز فکرتان را کاملاً وارونه کنید. بلکمور نمی‌گوید ما از مم‌ها استفاده می‌کنیم؛ بلکه دقیقاً برعکس: مم‌ها از "ما" استفاده می‌کنند تا خودشان را کپی کنند. در این نگاه، "خود" شما صرفاً یک وسیله نقلیه برای بقای مم‌هاست.در اینجا مکانیسم این توهم را قدم‌به‌قدم توضیح می‌دهم:۱. مم‌ها به یک "میزبان" یکپارچه نیاز دارندمم‌ها (ایده‌ها، باورها، عادت‌ها و داستان‌های فرهنگی) برای انتقال مؤثر، به یک "بسته" منسجم نیاز دارند. فرض کنید ایده‌هایی مثل "من یک فرد صادق هستم" یا "من به خانواده‌ام اهمیت می‌دهم" در مغز شما پراکنده باشند. برای اینکه این ایده‌ها از شما به دیگران منتقل شوند، باید به شکل یک شخصیت واحد دربیایند تا برای دیگران قابل‌اعتماد و جذاب به نظر برسند.۲. ساخت "سلپلکس" (Selfplex): کمپین تبلیغاتی مم‌هابلکمور این بسته منسجم را سلپلکس می‌نامد. مانند یک ابررایانه نیست که تصمیم‌گیرنده باشد؛ بلکه شبیه یک کمپین تبلیغاتی است که مم‌های مختلف برای بقای خود راه‌اندازی کرده‌اند. این کمپین به شما القا می‌کند:· "یک هسته مرکزی به نام من وجود دارد." (تا از سایر مم‌ها محافظت کند)· "این هسته در طول زمان ثابت است." (تا دیگران بتوانند رفتار شما را پیش‌بینی کنند و مم‌هایتان را بگیرند)· "این هسته بسیار باارزش است." (تا برای بقای آن بجنگید و انرژی صرف کنید)۳. قصه‌گوی درون (The Inner Narrator)مغز شما دائماً یک داستان لحظه‌به‌لحظه از "من" می‌سازد تا تناقضات رفتاری‌تان را توجیه کند. مثلاً اگر امروز به رژیم غذایی‌تان خیانت کردید، مم "اراده‌ام قوی است" ممکن است شکست بخورد. بنابراین، مم‌های دیگر وارد عمل می‌شوند و داستان می‌سازند: "نه، چون امروز روز سختی داشتم، موقتی بود." این قصه‌پردازی مداوم، توهم پیوستگی را حفظ می‌کند.۴. چرا این توهم بقا می‌یابد؟ (مزیت تکاملی)فردی که به "خود" خود باور دارد:· برای بقای شخصی (و در نتیجه مم‌هایش) بیشتر تلاش می‌کند.· در جامعه قابل‌پیش‌بینی‌تر است و مم‌هایش راحت‌تر کپی می‌شوند.· از "مرگ" می‌ترسد، بنابراین قبل از مرگ، مم‌های بیشتری را به فرزندان یا جامعه منتقل می‌کند (مثل وصیت‌نامه یا نوشتن کتاب).۵. آیا "من" یک توهم کامل است؟بلکمور تأکید می‌کند که توهم به معنای غیرواقعی نیست. به عنوان مثال، رنگ قرمز یک توهم مغزی است، اما تأثیرات آن در دنیای واقعی کاملاً ملموس است. "خود" شما نیز چنین است: یک سازهٔ مفید و قدرتمند، اما فاقد جوهرهٔ مستقل.مثال عینی: تصور کنید یک باگ نرم‌افزاری در کامپیوترتان باعث شود که سیستم فکر کند یک "مدیر مرکزی" پشت پرده وجود دارد که همه تصمیم‌ها را می‌گیرد، درحالی‌که در واقع چندین پردازندهٔ مجزا در حال هماهنگی هستند. حالا اگر کامپیوتر شروع به دفاع از این مدیر مرکزی کند و برای بقای آن برنامه‌ریزی کند، دقیقاً همان کاری را کرده که ما با "خود" می‌کنیم.آیا این دیدگاه به نظرتان افراطی می‌رسد؟ اگر موافق نیستید، می‌توانم نقدهای وارد بر این نظریه (مثلاً از سوی فیلسوفانی مثل جان سرل) را هم برایتان توضیح دهم.