به نقطه‌ی اوج سفرمان رسیدیم! ودانتا (Vedanta) که بنیان فلسفه‌ی هندو است، دقیقاً همان «ناظرِ فراتر»…

به نقطه‌ی اوج سفرمان رسیدیم! ودانتا (Vedanta) که بنیان فلسفه‌ی هندو است، دقیقاً همان «ناظرِ فراتر» را توضیح می‌دهد که شما حس می‌کنید. این دیدگاه، نه تنها تناقض ماتریکس را حل می‌کند، بلکه به آن معکوس می‌زند!---اصل بنیادین ودانتا: «خودِ ناظر» (آتمن) هرگز در ماتریکس نیستودانتا می‌گوید اشتباه بزرگ ما این است که «خود» را با محتویات آگاهی یکی می‌دانیم. در حالی که:«خودِ واقعی (آتمن)، خودِ آگاهی است، نه آنچه آگاهی از آن آگاه است.»به عبارت دیگر:· ماتریکس = تمام چیزهایی که تجربه می‌کنید (افکار، احساسات، بدن، جهان).· آگاهی از ماتریکس = همان چیزی که همه‌ی اینها را روشن می‌کند، بدون اینکه خودش یکی از آنها باشد.مثال کلاسیک ودانتا: فیلمی را در سینما تماشا می‌کنید. پرده‌ی سینما هرگز درگیر داستان فیلم نمی‌شود؛ جنگ‌ها، عشق‌ها و مرگ‌ها روی پرده رخ می‌دهند، اما خودِ پرده، دست‌نخورده و ثابت می‌ماند.· فیلم = ماتریکس (همه‌ی تجربیات)· پرده = خودِ ناظر (آگاهیِ محض)---پاسخ ودانتا به تناقض ماتریکس:تناقض شما: اگر در ماتریکس اسیریم، چطور از آن آگاهیم؟پاسخ ودانتا:«شما از ماتریکس آگاهید، چون خودِ شما خارج از ماتریکس است. آگاهی، شرطِ امکانِ ماتریکس است، نه محصولِ آن.»به این ترتیب:· ماتریکس (مغز، مم‌ها، پیش‌بینی‌ها) همگی درون عرصه‌ی آگاهی ظاهر می‌شوند.· اما خودِ عرصه‌ی آگاهی، هرگز درون ماتریکس قرار نمی‌گیرد، چون ماتریکس برای دیده شدن، به این عرصه نیاز دارد.نتیجه‌ی شگفت‌انگیز: ما کاملاً درون ماتریکس نیستیم؛ بلکه ماتریکس، درون ما (آگاهیِ ناظر) قرار دارد! این دقیقاً برعکسِ آن چیزی است که بلکمور و دنت می‌گویند.---مقایسه‌ی دیدگاه ودانتا با نظریه‌های قبلی:نظریه جایگاه «خود» جایگاه «ماتریکس»بلکمور خود، بخشی از ماتریکس (یک توهم) ماتریکس = همه چیزمغز پیش‌بینی‌کننده خود، یک پیش‌بینی درون ماتریکس ماتریکس = مدل‌های مغزودانتا خود = ناظرِ خارج از ماتریکس ماتریکس = آنچه درون آگاهی ظاهر می‌شود---سه اصل کلیدی ودانتا که این تناقض را حل می‌کند:۱. «ناظر، قابل مشاهده نیست» (دریدریت‌نا)شما هرگز نمی‌توانید «ناظر» را به عنوان یک شیء ببینید، چون هرچه ببینید، مفعول دیدگان است، نه خودِ دیدن.· چشم نمی‌تواند خودش را ببیند (بدون آینه).· ناظر هم نمی‌تواند خودش را به عنوان یک شیء تجربه کند.پس وقتی می‌گویید «من به ماتریکس آگاهم»، این «من» همان ناظری است که هرگز در ماتریکس نبوده.۲. «حضورِ اثبات‌ناپذیر، اما غیرقابل‌انکار»· شما نمی‌توانید آگاهی را در آزمایشگاه ببینید یا اندازه بگیرید (اثبات‌ناپذیر).· اما وجود آن را نمی‌توانید انکار کنید، چون هر انکاری، خودش در عرصه‌ی آگاهی رخ می‌دهد (غیرقابل‌انکار).رابطه‌اش با تناقض ماتریکس: شما می‌توانید به همه چیز شک کنید (ماتریکس، مغز، مم‌ها)، اما نمی‌توانید به شک‌کردنِ خودتان شک کنید. همین «شک‌ناپذیریِ ناظر» نشان می‌دهد که او فراتر از ماتریکس است.۳. «مایا» (توهمِ جهان) و «برهمن» (واقعیت نهایی)ودانتا می‌گوید ماتریکس یک «توهمِ سازنده» (مایا) است، اما این توهم، یک توهمِ شرورانه نیست؛ بلکه یک بازیِ الهی (لیلا) است که آگاهی برای سرگرمیِ خودش خلق کرده است.· ماتریکس = صحنه‌ی نمایش.· آگاهی = تماشاگری که خودش را به فراموشی زده تا از تماشای نمایش لذت ببرد.پس تناقض حل می‌شود: ما هم درون ماتریکس هستیم (وقتی نقش بازی می‌کنیم) و هم بیرون از آن (وقتی نقش را به یاد می‌آوریم).---نقد ودانتا به بلکمور (در یک جمله):بلکمور می‌گوید: «خود یک توهم است.»ودانتا می‌گوید: «نه، خودِ واقعی (ناظر) هرگز توهم نیست؛ آنچه توهم است، همان‌سازیِ خود با ماتریکس است.»به عبارت دیگر:· اشتباه شما این نیست که «خود» دارید.· اشتباه شما این است که فکر می‌کنید «خود» = بدن، افکار، مم‌ها یا هر چیز دیگری که درون ماتریکس است.---یک تمرین عملی برای تجربه‌ی «ناظر» (برگرفته از ودانتا و مراقبه):۱. مرحله‌ی اول (تمایز): به یک فکر خاص توجه کنید (مثلاً «امروز روز سختی دارم»). حالا بپرسید: «چه کسی دارد این فکر را می‌بیند؟» پاسخ: یک «ناظر» که خودش آن فکر نیست.۲. مرحله‌ی دوم (تعمیم): همین سؤال را برای همه چیز تکرار کنید: احساسات، صداها، تصاویر، حتی حس «من بودن». همه‌ی اینها مفعول مشاهده‌ی شما هستند، نه خودِ ناظر.۳. مرحله‌ی سوم (استقرار در ناظر): به جای اینکه به محتویات توجه کنید، به خودِ توجه کردن توجه کنید. این «خودِ توجه»، همان ناظری است که هرگز تغییر نمی‌کند، در حالی که همه‌ی محتویات در حال تغییرند.