از وابستگی تا تسلیم؛ سلوکی به سوی خدانخست: همیشه مواظب افکارتان باشید. هرچه بیندیشید همانگونه خواهی…

از وابستگی تا تسلیم؛ سلوکی به سوی خدانخست: همیشه مواظب افکارتان باشید. هرچه بیندیشید همانگونه خواهید شد. هر زمان که فکری پلید به ذهنتان می رسد، آن را از ذهنتان بیرون کنید. یکی از بهترین راههای جلوگیری از افکار پلید آن است که با ورود آنها خودمان را نیشگون بگیریم.حضرت محمد (ص) فرموده است: «وسوسه مانند رهگذری از راه می رسد. بر در قلب میکوبد و لابه میکند که به عنوان میهمان به درون آید، اگر او را به درون راه دهید، سرور خانه خواهد شد.»همواره در میان مشغله ها و کارها به خود یادآوری کنید که شما جسم نیستید، ذهن هم نیستید. وجود شما از گوشت، خاک و ماده ساخته نشده است. شما آن روح مطلق و ابدی هستید. پیوسته این حقیقت را به یاد داشته باشید و به خود بگویید: «من این نیستم، من آن هستم».دوم: هر آنچه بکارید، برداشت خواهید کرد. پس مراقب هر کار کوچکی که انجام میدهید باشید. هر روز مدتی را ترجیحاً در یک مکان و زمان ثابت به سکوت بگذرانید. وقتی سکوت میکنید همه کارهایی را که در بیست و چهار ساعت گذشته انجام داده اید مرور کنید. بهتر است به طور معکوس خاطراتتان را مرور کنید. مثلاً به آنچه دقیقه ای قبل انجام داده اید فکر کنید و بعد به کارهایی که یک ساعت قبل انجام داده اید و.... بی تردید در خواهید یافت نمیبایست بعضی از اعمالی را که مرتکب شده اید انجام می دادید. اشتباهات بسیاری هست که باید آنها را کنار بگذارید. توبه کنید و دعا کنید تا خداوند خِرَد و نیرویی به شما ببخشد که مانع تکرار این اشتباهات شود.سوم: معاشران خود را با دقت انتخاب کنید. اگر همنشین افراد خدادوست باشید، تقدس آنها در زندگی شما رخنه خواهد کرد و شما را سرشار از الهام، وجد و آرامش خواهد نمود. از این رو معاشرت بسیار مهم است.چهارم: سعی کنید به چیزی وابسته نباشید. وظایفتان را انجام دهید اما از درون وابسته نباشید و بدانید که هیچ چیز و هیچ چیز به شما تعلق ندارد. در نمایش شکوفای جهان هستی شما فقط عامل و ناظر هستید و باید دو نقش را در این نمایش ایفا کنید؛ هنر پیشه و تماشاچی. وظایفتان را انجام دهید بدون آنکه در نظر بگیرید آیا شخص دیگر هم این کار را انجام میدهد یا نه. ما اغلب میگوییم: «فلانی با من رفتار درستی نداشته است. من چرا باید به او خوبی کنم؟» نه، شما باید وظیفه تان را انجام دهید. بدین ترتیب است که آن کارهای درست و صحیح را برداشت خواهید کرد.وقتی که اوضاع آنچنان که میخواهیم پیش نمی رود، درمانده و مأیوس می شویم. اما اگر با عدم وابستگی کار کنیم تأثیر ناپذیر خواهیم بود. برای نتیجه و ثمره کار نکنید بلکه برای عشق خالص به خدا کار وسیله ای است در دست آن نیروی عظیم کائنات.پنجم: هرچه بیشتر خودتان را به خدا تسلیم کنید. بگویید: «خدایا بادا که خواست تو و نه خواست من تحقق پذیرد.» نام خدا را تکرار کنید و صمیمانه دعا کنید تا ثنویت های درد و لذت، شکست و موفقیت را پشت سر گذارید. زیرا فقط در آن صورت است که رنج نمیتواند بر ما اثر بگذارد و ما با خود و کسانی که در اطرافمان هستند در آرامش خواهیم بود.ششم: شجاع باشید. در همۀ اوقات زندگی شجاع باشید و از هیچ چیز نترسید. بودا به مریدانش میگفت: «اگر شجاع نباشید، میل و خواسته های غیرانسانی وارد قلبتان خواهد شد، درست مانند باران که از سقف شکاف خورده وارد خانه میشود.هفتم: تا جایی که میتوانید به افراد بیشتری خوبی کنید. به مردم بیشتری کمک کنید تا بارشان را در راه دشوار زندگی بر دوش کشند. روزی که به انسان، پرنده یا حیوانی کمک نکرده باشید، روزی از دست رفته است.و اما آیا می توان کارمای بد را تخفیف داد یا آن را از میان برداشت؟ کارمای بد را میتوان با ذکر نام خدا و خدمت عاری از خودخواهی به دردمندان و رنجدیدگان و نیز از طریق رحمت خدا و مردان خدا کاهش داد.قانون کارما قانون مجازات یا اصلاح نیست. این قانون فقط یکی از قوانین خداست و خدا همانا عشق است. عشق هرگز کسی را مجازات نمی کند و کیفر نمی دهد اما پیوسته میخواهد شاهد رشد و کمال انسانها باشد. بنابراین قانون کار ما ما را در محیطی قرار می دهد که از فرصت رشد و تکامل شخصیت برخوردار باشیم و درد و رنج، ابزار این رشد هستند و این محیط آموزش اکثراً شامل تجربه هایی است که برای ما انسان ها ناخوشایند است، اما رنج ناشی از این تجربه های ناخوشایند است که ما را می سازد.جی پی واسوانیبا خالق هستیص 17 و 18 و 19 و 20🆔 @Khodshenasivo🆑 عرفان و خودشناسی