*✍🏽برگ‌هایی از دفتر اندیشه**✅اسبِ سایه‌ها؛ وقتی رقابت، از خودِ انسان پیشی می‌گیرد**مقدمه*زندگی، مید…

*✍🏽برگ‌هایی از دفتر اندیشه**✅اسبِ سایه‌ها؛ وقتی رقابت، از خودِ انسان پیشی می‌گیرد**مقدمه*زندگی، میدان حرکت است؛ اما هر حرکتی، الزاماً به سوی مقصد نیست.گاه انسان در مسیر خویش می‌تازد، بی‌آنکه بداند به دنبال حقیقت می‌رود یا سایه‌ای که خود ساخته است.*درون هر انسان، اسبی هست؛ تیزپا، نیرومند، اما گاهی سرکش. نامش «نفس» است؛ و اگر مهار نشود، از صاحب خود هم پیشی می‌گیرد.**کلام آغازی*در آموزه‌های اخلاقی آمده است:*«آن‌که خود را با دیگران می‌سنجد، آرامش را از مرکب جان خود می‌گیرد.»*زیرا چشمِ مقایسه، هیچ‌گاه سیر نمی‌شود. هرچه ببینَد، بیشتر می‌خواهد؛ و هرچه بیشتر بخواهد، کمتر می‌فهمد.*حکایت*در جوانی اسبی داشتم؛ اسبی چابک و مغرور، که گویی باد در رگ‌هایش می‌دوید.هرگاه بر آن سوار می‌شدم و از کنار دیواری عبور می‌کردیم، سایه‌مان بر دیوار می‌افتاد. اسب، سایه خود را اسب دیگری می‌پنداشت.ناگهان گوش‌هایش تیز می‌شد، خرناس می‌کشید، و گویی رقیبی یافته باشد، بر سرعتش می‌افزود.هرچه بیشتر می‌تاخت، سایه نیز هم‌گام او می‌دوید. اسب بیچاره نمی‌فهمید که در تعقیب خویش است، نه دیگری.من بر پشتش نشسته بودم، اما کاری از دستم برنمی‌آمد؛ او دیگر به فرمان عقل گوش نمی‌داد، بلکه به غرور چشم‌هايش سپرده شده بود.چنان می‌تاخت که بیم آن می‌رفت مرا به زمین بکوبد و خود نیز از پا بیفتد.*راز پنهان*اما همین که دیوار تمام می‌شد و سایه از میان می‌رفت، ناگهان اسب آرام می‌گرفت؛ نفس عمیقی می‌کشید و گویی تازه می‌فهمید درگیر نبردی خیالی بوده است.آن‌گاه ایستاده، به افق خالی نگاه می‌کرد؛ گویی از خودش می‌پرسید:*«با که می‌جنگیدم؟»*و من در همان لحظه فهمیدم که بزرگ‌ترین میدان خطر، نه بیرون، بلکه درون ماست.*پیام اندیشه*این حکایت، فقط قصه یک اسب نیست؛ آینه‌ای است برای انسان امروز.بسیاری از رقابت‌ها، نه برای رشد، بلکه برای دیده شدن است.بسیاری از شتاب‌ها، نه از نیاز، بلکه از مقایسه با دیگران است.و بسیاری از سقوط‌ها، نه به‌خاطر کمبود توان، بلکه به‌خاطر ناتوانی در مهار «نفس» است.در جامعه نیز همین است؛ وقتی هر فرد و هر مجموعه‌ای، سایه دیگری را معیار حرکت خود قرار دهد، مسیرها از عقل جدا می‌شود و شتاب‌ها بی‌هدف می‌گردد.*پایان سخن*اسبِ سرکش درون، اگر مهار نشود، صاحب خود را به زمین می‌زند؛ چه در زندگی فردی، چه در مدیریت، و چه در میدان‌های اجتماعی.کافی است گاهی بایستیم و بپرسیم:*«آیا من در مسیر خودم حرکت می‌کنم، یا در تعقیب سایه‌ای خیالی؟»*و آن‌گاه شاید بفهمیم آرامش، در کندتر دویدن نیست؛در درست دیدن است.بازآفرینی:ع.ا.محمدی ۱۴۰۵/۰۵/۰۷🔇با ما به روز باشید ...🆔@Khorhe_Khabar☀️کانال خبری روستای گردشگری خورهه🌸به جمع ما بپیوندید🌸