⭕️ وطنفروشی با نقاب نجات ایران: https://t.me/khosrovanooshiravan/23371 رضا پهلوی در بنبست: https:…
انتشار: 2026/07/08 22:45 UTC
⭕️ وطنفروشی با نقاب نجات ایران: t.me/khosrovanooshiravan/23371 رضا پهلوی در بنبست: t.me/khosrovanooshiravan/23170 اعتماد کودکانه: t.me/khosrovanooshiravan/22785 گناه ولیعهدی که خیانت میکند، از گناه خیانتکاری که خیانت کند بیشتر است.… چرا کسانی که در جنگ نیستند، برای آتش آن هلهله میکشند؟t.me/khosrovanooshiravan/25554%D8%B3%D9%87 ماه است که زیر سایه سنگین ابهام و ترس نفس میکشیم. اما پارادوکس تلخ اینجاست: آدمهایی در امنیت فرسنگها دورتر، از این ویرانی ابراز خوشحالی میکنند و آن را «هزینهای لازم برای رهایی» مینامند. روانشناسی و فلسفه درباره این گسست هولناک چه میگوید؟۱. آلبر کامو و سقوط در دوقطبیهای انتزاعیآلبر کامو در سخنرانی تاریخی خود پس از جنگ جهانی دوم به نام «بحران انسان» (1946) و بعدها در رمان «طاعون»، دست روی یک بیماری روانی-اجتماعی مدرن میگذارد: کیشِ انتزاع (Cult of Abstraction).کامو توضیح میدهد که وقتی سیاست و دکترینها بر تفکر ما حاکم میشوند، «انسانهای واقعی» ناپدید میگردند و جای خود را به «انسانهای سیاسی» میدهند. در این حالت، رنج مادری که خانهاش ویران شده یا استرس مردمی که زیر سایه موشک میخوابند، دیگر یک فاجعه انسانی به شمار نمیرود؛ بلکه صرفاً یک «متغیر» در یک محاسبه بزرگ سیاسی برای رسیدن به یک هدف است. کامو هشدار میدهد که هرگاه یک حقیقتِ انتزاعی (مثل یک دکترین سیاسی یا وعده آزادی از راه دور) بالاتر از «جانِ عریان انسان» قرار بگیرد، جنایت و بیرحمی توجیه میشود.۲. سوزان سونتاگ و توهمِ تماشاگرِ امنسوزان سونتاگ، نظریهپرداز و نویسنده بزرگ، در کتاب شاهکار خود «تماشای رنج دیگران» (2003) دقیقاً به واکاوی رفتار کسانی میپردازد که فاجعه را از دور تماشا میکنند. او به صراحت مینویسد:«ما — این "ما" یعنی تمام کسانی که هرگز آنچه را که آنها [مردمِ وسطِ جنگ] کشیدهاند تجربه نکردهایم — نمیفهمیم. ما واقعاً نمیتوانیم تصور کنیم که جنگ چقدر هولناک و ترسناک است و چطور به بخشی از زندگی روزمره تبدیل میشود.»سونتاگ توضیح میدهد که تماشای فاجعه از طریق صفحات نمایش (مانیتور، گوشی، اخبار)، رنج را به یک «تصویر» یا «روایت» تقلیل میدهد. تماشاگرِ دور، چون در محیط امنِ خود نشسته، گوشت و پوست و هورمونِ استرس بمباران را تجربه نمیکند؛ او فقط یک سناریو را لایک یا دیسلایک میکند. این فاصله فیزیکی، واکنشی اخلاقی را در او کور میکند و به او اجازه میدهد برای فاجعهای که خودش قرار نیست هزینهاش را بدهد، نسخه بپیچد.@khosrovanooshiravanباید با واقعیت همانگونه که «هست» روبرو شد نه با فانتزیها و ذهنیتهای انتزاعی! قدم اول برای ساختن یک جامعهی آگاه و همدل، این است که هرچیزی را بدون تفکر قبول نکنیم.
