⚜ «حاکمیت، اتحاد، وابستگی»🖋سعید سمیعی https://t.me/IRAN_PAD/1805یکی از هشدارهای ماکیاولی در کتاب شه…
انتشار: 2026/07/17 21:06 UTC
⚜ «حاکمیت، اتحاد، وابستگی»🖋سعید سمیعی t.me/IRAN_PAD/1805%DB%8C%DA%A9%DB%8C از هشدارهای ماکیاولی در کتاب شهریار دربارهٔ جنگیدن در جنگهای خود با ارتشِ دیگران است. او استفاده از نیروهای نظامیِ غیر را حتی از نیروی مزدور نیز خطرناکتر برمیشمارد. چرا که معتقد است نیروی نظامی غیر اگر پیروز شود شما اسیرشان خواهید شد و اگر شکست بخورند نابود میشوید. آنها وفادار و کارآمد هستند، اما صرفا برای شهریارِ خودشان، نه برای شما. ماکیاولی نتیجهگیری خود را صریح میگوید که شهریارِ دانا تکیه بر نیروهای ضعیفِ خود را به تکیه بر نیروهای قویِ دیگران ترجیح میدهد. چون شهریاری که نتواند در جنگهای خود بجنگد، نمیتواند ادعای حکومت داشته باشد.این هشدار ماکیاولی در بستر این فرضِ عمیقتر معنا پیدا میکند که حاکمیت هرگز امری قابلمذاکره نیست. ژان بودِن در ۱۵۷۶، حاکمیت را به عنوان summa potestas (قدرت عالیه، دائمی و تفکیکناپذیر بر یک قلمرو) تعریف کرد. او میگوید حاکمیت یک طیف نیست. حاکمیت چیزی نیست که بتوانید بخشی از آن را اجاره دهید و مابقی را برای خود نگه دارید. حکمرانی که راه را برای حضور نظامیِ دائمیِ بیگانگان در خاک خود هموار میکند، معامله نکرده، بلکه دقیقاً همان چیزی را که موظف به محافظتش بوده منحل کرده است.هابز در لویتان ابعادِ این مخاطره را اینطور ترسیم میکند که نخستین وظیفهٔ حاکم، محافظت از پیکرهٔ سیاسیِ جامعه در برابر تهدیدهای بیرونی است. حکمرانی که نمیتواند، یا نمیخواهد، دوست را از دشمن در خاک خود تشخیص دهد، پیشاپیش در ابتداییترین آزمونِ مشروعیت شکست خورده است. کارل اشمیت این شکست را اینطور تعبیر میکند که حاکمیت یعنی قدرتِ تصمیمگیری در «وضعیت استثنایی»؛ یعنی تواناییِ تعریفِ اینکه دشمن کیست و چه چیزی تهدید به شمار میرود. لحظهای که این تصمیمگیری به یک قدرتِ خارجی واگذار شود، حاکمیت از یک امرِ واقعی به تئاتری تبدیل میشود که پوستهی دولت دارد اما در باطن چیزی جز دستنشاندگی نیست.توسیدید این دام را دو هزار سال پیش از این دیده بود. در گفتگوی مِلیان، طرفِ ضعیفتر درمییابد که وقتی قدرتِ دفاع از منافعِ خود را واگذار کرده باشد، توسل به عدالت معنای خود را از دست میدهد زیرا طرف قدرتمند هر آنچه در توان دارد انجام میدهد و طرف وابسته، صرفا به آن اندازهای که اجازه داشته باشد بقا مییابد. معاوضه کردنِ توانِ تصمیمگیری برای سرنوشتِ خود با وعدهٔ حفاظت، «اتحاد» نیست؛ بلکه واگذاری حاکمیت است که ریبرند شده.رشتهٔ پیوند میان تفکر اندیشمندان در این موضع یکسان است و تصریح میکند وابستگی نظامی همان وابستگی سیاسی است و وابستگی سیاسی، هر طور که تزئین یا پشت هر بهانهای پنهان شود پایانِ حاکمیت است، نه نجاتبخشِ آن.#سازمان_مشروطه_ایرانhttps://t.me/IRAN_PAD/1784#پاینده_ایران #جاوید_شاهبه #ایران_پاد بپیوندید:@IRAN_PAD
