اتفاقاً قرآن هم همین نگاه را به انسان دارد؛ نه ناامیدی مطلق و نه تقدیس بیچونوچرا.خداوند بارها هشد…
انتشار: 2026/07/23 00:41 UTC
اتفاقاً قرآن هم همین نگاه را به انسان دارد؛ نه ناامیدی مطلق و نه تقدیس بیچونوچرا.خداوند بارها هشدار میدهد که ملاک، عاقبت انسان است، نه گذشته او.حضرت یوسف(ع) پس از همه امتحانها فرمود:﴿تَوَفَّنِي مُسْلِمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ﴾(یوسف، ۱۰۱)یعنی حتی پیامبر خدا هم نگران پایان راه خود بود.از آن طرف، خداوند درباره کسانی که گناه کردهاند میفرماید:﴿قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَىٰ أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ﴾(زمر، ۵۳)«از رحمت خدا ناامید نشوید.»پس هیچ گناهکاری را نباید برای همیشه گمراه دانست و هیچ صالحی هم نباید از امتحان الهی ایمن باشد.امیرالمؤمنین علی(ع) نیز میفرمایند:«لَا تَنْظُرْ إِلَى صِغَرِ الذَّنْبِ وَلَكِنِ انْظُرْ إِلَى عَظَمَةِ مَنْ عَصَيْتَ.»و در روایات آمده است که خداوند به صورتها نگاه نمیکند، بلکه به دلها و اعمال مینگرد.شاید به همین دلیل است که قرآن، بیش از آنکه ما را مأمور قضاوت دیگران کند، ما را به محاسبه خودمان فرا میخواند.همان دعای زیبای قرآن کافی است:﴿رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا﴾(آلعمران، ۸)یعنی حتی بعد از هدایت نیز، بزرگترین نگرانی مؤمن باید سلامت قلب خودش باشد، نه قضاوت درباره سرنوشت دیگران.


