👈 یادروز مجله کوهاین یاد آورد ، بازخوانی و اشاراتی به ذخیره ی معنوی ارزش ها و رویدادهایی است که در…

👈 یادروز مجله کوهاین یاد آورد ، بازخوانی و اشاراتی به ذخیره ی معنوی ارزش ها و رویدادهایی است که در کوه و کوهستان افتاده و می افتدو به ما می گوید که ؛ *هرسرزمینی با بزرگانش زنده است؛ و با پیشکسوتانش هویت پیدا می‌کند و با داشته‌هایش ارزشمند می‌شود.*سال‌ها پیش، کوهنوردی ایران با سرعتی چشمگیر در حال رشد بود وبا علمی‌تر شدن خود فعالیت ها و صعودهای ارزشمندی انجام گردیدند ، تجربه‌های بزرگی شکل گرفت؛ *اما کمتر جایی برای ثبت و ماندگار شدن این اتفاق‌ها وجود داشت و اگر مطلبی نوشته می‌شد، محدود بود؛ اگر نشریه‌ای منتشر می‌شد، کم‌ شمار بود و اگر صدایی از جامعه کوهنوردی بلند می‌شد، به سختی شنیده می‌شد.*_ما کوهنوردها کمتر اهل نوشتن بوده‌ایم؛ شاید یاد نگرفته بودیم، بستری برای بیان خود داشته باشیم و شاید چون تریبونی در اختیارمان نبود، کمتر شناخته ماندیم_در سال‌هایی هم کوه، گاهی بیش از آنکه به‌عنوان یک ورزش دیده شود، محلی برای فعالیت‌ های اجتماعی و سیاسی بود و همین موضوع مسیر شناخت عمومی این رشته را پیچیده‌تر می‌کرد. اما با افزایش علاقه‌ مندان، فعالیت‌های علمی فدراسیون، صعودهای برون‌ مرزی به هیمالیا و رشد رشته‌های مختلف، کوهنوردی ایران آرام‌آرام جایگاه واقعی خود را پیدا کرد و جامه‌ای تازه پوشید.با این حال، ما کوهنورد ها هنوز کم می‌نویسیم… و شاید یکی از دلایل ناشناخته ماندنمان همین باشد.اما در میان این سکوت، اتفاقی بزرگ شکل گرفت؛مجله کوهبه همت دکتر صالحی‌مقدم، پیشکسوتی که سال‌ها با عشق و پشتکار تلاش کرد و گروهی ارزشمند از نویسندگان و اهل قلم گرد هم آمدند تا به ثپت رویدادهای کوهنوردی ایران هویتی ماندگار ببخشند. فصلنامه‌ای به نام «کوه» متولد شد به طرزی که برای بسیاری از ما، هر فصل چشم انتظار رسیدنش را به دکه‌های مطبوعات می کشیدیم. مطالبش را با شوق می‌خواندیم؛ از گزارش‌ ها، مقاله‌ها و نوشته‌های آن لذت می بردیم … اما شاید یکی از ماندگارترین بخش‌ های هر شماره، مقدمه‌ای بود که دکتر صالحی می‌نوشت؛ مقدمه‌هایی که همیشه با فصل، حال‌وهوای روز و اتفاقات کوهنوردی پیوند داشت.سال‌ها گذشت و مجله کوه به شماره‌ صد خود نزدیک شد. دکتر صالحی از سختی مسیر خسته و دلگیر بود و صحبت از پایان انتشار مجله می‌کرد. چقدر حیف است اگر از چنین میراثی فاصله بگیرید ......؛ چقدر لازم است پای حرف این بزرگان نشست.چقدر لازم است نسل جوان، درس‌ها، تجربه‌ها، دردها و رنج‌های این عزیزان را بشنود.دیروز، روز خوبی بود؛*روزی برای یادآوری اینکه هویت یک ورزش، فقط با صعودها و رکوردها ساخته نمی‌شود؛ با آدم‌هایی ساخته می‌شود که سال‌ها برای ماندگاری آن تلاش کرده‌اند.**هویت یک جامعه، در حافظه و قلم پیشکسوتانش زنده می ماند*✍#فریدون_مرواریدیکانال کوه و واژه؛ کانون فرهیختگان کوهستان🆔 @Kooh_O_Vaje