👈 بوی آدمیزاد می‌آاااد افسانه ای را شنیده ایم که در دل دماوند، دیوی به بند کشیده شده است. دیوی که چ…

👈 بوی آدمیزاد می‌آاااد افسانه ای را شنیده ایم که در دل دماوند، دیوی به بند کشیده شده است. دیوی که چنانچه از بند بگریزد، جهان را به آشوب خواهد کشید.اما هر بار که به صف‌های بلند صعود، ازدحام بی حد و مرز در پاکوب‌ها و هجوم بی‌امان به بلندترین قلهٔ ایران می نگرم، پرسشی نگرانم می کند. اگر آن دیو هنوز در بند است، پس این همه بی‌قراری از کجا آمده؟ نکند افسانه را به اشتباه فهمیده‌ باشیم!؟شاید فریدون، دیو را در دماوند زندانی نکرد. بلکه او را از دل کوه به ساق های بی مبالات آدم‌ها تبعید کرد.این روزها، دماوند بیش از آنکه مقصد یک مکاشفه باشد، به نشانه‌ای برای فتح، ثبت، نمایش و اثبات تبدیل شده است. گویی ارزش کوه به شمار افرادی است که بر آن ایستاده‌اند، نه به سکوتی که در دامنه‌هایش به جا مانده است. دیگر از خود نمی‌پرسیم" آیا بر هر قله‌ای که می‌توان بر آن ایستاد، بایدش درنوردید؟ آیا هر پاکوبه ای که گشوده شد، محکوم به ازدحام است؟" چه شگفتی غریبی! اینکه نام این اشتیاق را عشق به طبیعت گذاشته‌ایم. در حالی که گاهی مرز میان عشق و تصاحب، از باریک‌ترین پاکوب‌ها نیز باریک‌تر است. اشتیاقی که معشوق را به سرحد نابودی کشانده است.کوهستان برای زنده ماندن، همیشه به حضور انسان نیاز ندارد. این چه کاری ست که انسان، بی وقفه حس تملک و خودبرتربینی خویش را اینگونه به گوش دیگران می رساند؟ در حالتی که کوه، گاهی بیش از هر چیز، به نبودنِ او نیاز دارد. به همان سکوتی که پیش از آمدن ما، هزاران سال در آن جریان داشته است. اما دریغ از کمی معرفت و آینده نگری. شاید خطر امروز دماوند، نه برف باشد، نه سنگ باشد، نه آتشفشان خاموشش.بلکه خطر واقعی، این باور باشد که هر زیبایی باید فتح شود، هر بلندی باید در کارنامه بنشیند و هر افقی لاجرم به خاطره‌ای در تلفن همراه تبدیل شود. خاطراتی که دوام شان به قدر ریزه سنگی بیش نیست. اگر چنین باشد، دیو افسانه‌ ها هنوز در بند است، اما دیوی دیگر، سال‌هاست آزادانه میان ما راه می‌رود و جولان می دهد. دیوی که طعم سنگچین هیچ قله‌ای سیرابش نمی‌کند و هر فتح، تنها اشتهای فتحی دیگر را در ذهن او بارور می سازد.قریب نیست اگر روزی از شکاف سنگ‌های دماوند، یا هر کوه دیگر، صدایی به گوش برسد، و آن نعره دیگر از دیوی اسیر نباشد؛ از ضمیر کوه باشد که با دلهره به دامنه‌های شلوغش می‌نگرد و زیر لب می‌گوید: "بوی آدمیزاد می‌آاااد..."✍ #امیرملیحیکانال کوه و واژه، کانون فرهیختگان کوهستان🆔 @Kooh_O_Vaje