پناهگاه گوته تصویر گروهی از کوه‌نوردان ایرانی هستند که قاب آن در داخل پناهگاه گوته فرانسه در دامنه…

عادی‌سازی حادثه! عادی‌سازی حادثه؛ وقتی مرگ در کوهستان به یک خبر معمولی تبدیل می‌شود! در سال‌های اخیر، اخبار حوادث کوهستان به بخش تقریبا ثابتی از فضای رسانه‌ای حوزه کوهنوردی تبدیل شده است. سقوط، بهمن، رعدوبرق، گم‌شدن، ارتفاع‌زدگی، سرمازدگی و مرگ کوهنوردان،…از عادی‌شدن حادثه تا عادی‌شدن خطردر حوادث کوهستان باید میان دو مفهوم تفاوت قائل شد. اینکه جامعه به شنیدن اخبار حادثه عادت کند، الزاما به معنای عادی‌شدن خود خطر نیست. اما اگر این روند ادامه پیدا کند، ممکن است مرحله خطرناک‌تری شکل بگیرد: پذیرش خطر به‌عنوان بخشی طبیعی و اجتناب‌ناپذیر از کوهنوردی.در چنین شرایطی ممکن است این تصور شکل بگیرد که:«هر سال چند نفر در کوهستان جان خود را از دست می‌دهند؛ پس این هم بخشی از کوهنوردی است».این نگاه بسیار خطرناک است، زیرا میان خطر ذاتی کوهستان و حوادث قابل پیشگیری تفاوتی قائل نمی‌شود.کوهستان ذاتا محیطی پرخطر است، اما همه حوادث کوهستان اجتناب‌ناپذیر نیستند. بخشی از آنها حاصل تصمیم‌های نادرست، ضعف آموزش، ارزیابی نادرست شرایط، بی‌توجهی به هشدارها، تجهیزات نامناسب، ضعف مدیریت گروه یا نقص در نظام امداد و نجات هستند.وقتی همه این حوادث را صرفا «هزینه طبیعی کوهنوردی» بدانیم، در واقع از تحلیل علل آنها فاصله گرفته‌ایم.ادامه دارد …T.me/kouheghaf instagram.com/kouheghaf kouheghaf.blogspot.com/2026/08/blog-post_…

T.me/kouheghafعادی‌سازی حادثه! عادی‌سازی حادثه؛ وقتی مرگ در کوهستان به یک خبر معمولی تبدیل می‌شود!در سال‌های اخیر، اخبار حوادث کوهستان به بخش تقریبا ثابتی از فضای رسانه‌ای حوزه کوهنوردی تبدیل شده است. سقوط، بهمن، رعدوبرق، گم‌شدن، ارتفاع‌زدگی، سرمازدگی و مرگ کوهنوردان، بارها و بارها در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی بازتاب پیدا می‌کنند. اطلاع‌رسانی درباره این حوادث بدون تردید ضروری است، اما در کنار آن باید به یک پرسش مهم نیز توجه کرد: آیا تکرار مداوم اخبار حوادث می‌تواند حساسیت جامعه نسبت به خطر را کاهش دهد؟پاسخ را نمی‌توان صرفا مثبت یا منفی دانست، اما از منظر روان‌شناسی اجتماعی و جامعه‌شناسی خطر، این احتمال جدی وجود دارد که تکرار حادثه، به‌ویژه اگر بدون تحلیل و آموزش همراه باشد، به عادی‌سازی خطر منجر شود.در مواجهه نخست با یک حادثه، معمولا واکنش انسان همراه با شوک و نگرانی است. خبر مرگ یک کوهنورد در اثر سقوط یا بهمن، برای مخاطب تکان‌دهنده است. اما اگر چنین اخباری مرتب تکرار شود، ذهن انسان به‌تدریج با این محرک آشنا می‌شود. خبری که در ابتدا غیرعادی و تکان‌دهنده بود، ممکن است به تدریج به بخشی از اخبار روزمره تبدیل شود:«باز هم یک حادثه در کوهستان...»همین جمله ساده می‌تواند نشانه تغییر مهمی در ادراک خطر باشد. حادثه دیگر الزاما یک هشدار تلقی نمی‌شود، بلکه به یک رویداد معمول تبدیل می‌شود.ادامه دارد…T.me/kouheghaf instagram.com/kouheghaf kouheghaf.blogspot.com/2026/08/blog-post_…

T.me/kouheghafکلین جورنت- من بارها مون‌بلان را صعود کرده‌ام، اما شرایط کوه در حال حاضر جدی و نگران‌کننده است.پس از هفته‌ها دمای بالا، تقریبا بدون بارش و ذوب مداوم برف، خطر ریزش سنگ به‌شدت افزایش یافته است، به‌ویژه در دهلیز گوته.پناهگاه‌های تت روس و گوته از ۱۱ اوت تا اطلاع ثانوی تعطیل شده‌اند.برای راهنمایان و کوه‌نوردانی که در دره حضور دارند، این فصل شرایط دشواری دارد؛ اما مهم‌تر از آن، این وضعیت بخشی از تغییرات گسترده‌تری است که در توده‌کوه مون‌بلان در حال رخ دادن است.آلپ تقریبا با سرعتی دو برابر میانگین جهانی در حال گرم شدن است. با عقب‌نشینی یخچال‌ها و ذوب شدن پرمافراست، یخی که به پایداری دیواره‌های سنگی کمک می‌کند از بین می‌رود. در نتیجه، ریزش سنگ افزایش می‌یابد، مسیرهای کلاسیک تغییر می‌کنند یا از بین می‌روند و شرایط کوه می‌تواند ظرف چند روز از وضعیت ایمن به شرایطی بسیار خطرناک تبدیل شود.تغییرات اقلیمی فقط خود کوهستان را تغییر نمی‌دهد؛ بلکه زمان و روش کوه‌نوردی را هم دگرگون می‌کند.پیش از برنامه‌ریزی برای صعود، حتما آخرین وضعیت و هشدارهای رسمی کوهستان را بررسی کنید.T.me/kouheghaf

راکاپوشی، تابستان ۱۳۷۶ کوه راکاپوشی با ارتفاع ۷۷۸۸ متر، در جنوب دره هونزا و در رشته‌کوه قراقروم قرار دارد. بسیاری بر این باورند که نام این کوه از عبارت «رقعه‌پوش» گرفته شده است؛ نامی که گفته می‌شود اعراب پس از ورود به دره‌های هونزا و ناگار بر آن نهاده‌اند.…پسران راکاپوشیاز چپ: دریس نیسن، روبرت اکارت (نشسته)، تون فان دن بوگارد و ماتیو فان ریسویک. نفر پنجم در تصویر حضور ندارد؛ متاسفانه رودولف د کونینگ در سال ۱۹۸۷، پس از رسیدن به قله ژانو (Jannu) به ارتفاع ۷۷۱۰ متر، در همان کوه جان باخت.در اوت ۱۹۸۶، این تیم هلندی، متشکل از تنها پنج نفر، موفق شد مسیر Dutch Direct Variation را روی یال شمال‌غربی یکی از عظیم‌ترین کوه‌های قراقروم، راکاپوشی، صعود کند.رخ شمالی راکاپوشی با ارتفاع ۷۷۸۸ متر بر فراز رودخانه هونزا در شمال پاکستان سربرافراشته است. در هیچ نقطه دیگری از جهان، اختلاف ارتفاع میان پای دیواره و قله چنین چشمگیر نیست: از ارتفاع حدود ۲۰۰۰ متری در کنار رودخانه هونزا تا قله، نزدیک به ۵۸۰۰ متر اختلاف ارتفاع وجود دارد.منبع و گزارش کامل:گزارش اکسپدیشن راکاپوشی ۱۹۸۶ در NKBV⁠پی‌نوشتتیم ملی کوه‌نوردی ایران نیز در سال ۱۹۹۶ از مسیر جنوب غربی برفراز این کوه‌ ایستاد.T.me/kouheghaf instagram.com/kouheghaf kouheghaf.blogspot.comپسران راکاپوشیاز چپ: دریس نیسن، روبرت اکارت (نشسته)، تون فان دن بوگارد و ماتیو فان ریسویک. نفر پنجم در تصویر حضور ندارد؛ متاسفانه رودولف د کونینگ در سال ۱۹۸۷، پس از رسیدن به قله ژانو (Jannu) به ارتفاع ۷۷۱۰ متر، در همان کوه جان باخت.در اوت ۱۹۸۶، این تیم هلندی، متشکل از تنها پنج نفر، موفق شد مسیر Dutch Direct Variation را روی یال شمال‌غربی یکی از عظیم‌ترین کوه‌های قراقروم، راکاپوشی، صعود کند.رخ شمالی راکاپوشی با ارتفاع ۷۷۸۸ متر بر فراز رودخانه هونزا در شمال پاکستان سربرافراشته است. در هیچ نقطه دیگری از جهان، اختلاف ارتفاع میان پای دیواره و قله چنین چشمگیر نیست: از ارتفاع حدود ۲۰۰۰ متری در کنار رودخانه هونزا تا قله، نزدیک به ۵۸۰۰ متر اختلاف ارتفاع وجود دارد.منبع و گزارش کامل:گزارش اکسپدیشن راکاپوشی ۱۹۸۶ در NKBV⁠پی‌نوشتتیم ملی کوه‌نوردی ایران نیز در سال ۱۹۹۶ از مسیر جنوب غربی برفراز این کوه‌ ایستاد.T.me/kouheghaf instagram.com/kouheghaf kouheghaf.blogspot.com

۳۲ کوه‌نورد با نادیده گرفتن هشدارها، وارد پناهگاه گوته در مون‌بلان شدند؛ در حالی که این پناهگاه به دلیل خطر شدید ریزش سنگ تعطیل شده بود. صبح روز بعد، این کوه‌نوردان حاضر نشدند بار دیگر از مسیر خطرناک دهلیز گوته عبور کنند و درخواست تخلیه رایگان با بالگرد کردند.…T.me/kouheghaf

تراژدی بهمن برودپیک؛ پرسش‌هایی درباره روند امدادرسانی حادثه تلخ بهمن در برودپیک که به جان باختن نیرمال پورجا، کوهنورد نامدار نپالی، و ۹ عضو دیگر تیم او انجامید، پرسش‌های جدی درباره روند امدادرسانی پس از وقوع این سانحه را مطرح کرده است. بر اساس گزارش‌ها،…بررسی حادثه برودپیک اینجا یک دادگاه نیست؛سایت آلن آرانته- این مطلب قرار نیست محاکمه افرادی باشد که دیگر در میان ما نیستند و نمی‌توانند از خود دفاع کنند.ما به‌عنوان کوه‌نورد، در کوه‌های دیگر و فصل‌های دیگر نیز الگوهای مشابهی را دیده‌ایم. بنابراین این حادثه فرصتی است تا جامعه کوه‌نوردی از خود پرسش‌هایی جدی بپرسد و بررسی کند که قضاوت جمعی چگونه در برابر نشانه‌های جدی خطر شکل می‌گیرد. نشانه‌هایی مانند چندین روز بارش سنگین برف.باید از خود بپرسیم آیا عواملی مانند:کوتاه شدن پنجره مناسب هوا، جاه‌طلبی برای صعود و فشار یا حرکت جمعی و ناخودآگاه در تصمیم‌گیری نقش داشته‌اند یا نه؟!گاهی این ذهنیت شکل می‌گیرد که:«اگر کوه‌نوردانی با این میزان تجربه در حال صعود هستند، پس حتما شرایط مناسب است».اما تجربه به‌تنهایی تضمین‌کننده تصمیم درست نیست.بهمن به ما می‌گوید آنها چگونه جان باختند؛ اما توضیح نمی‌دهد چرا در آنجا بودند.برداشت از:kouheghaf.blogspot.com/2026/08/blog-post_… instagram.com/kouheghaf kouheghaf.blogspot.com