استاد صفایی حائری :)@lohuof

امکان ندارد کسی واقعا مؤمن باشد و در عمق دل و روح خود، امام حسین(ع) را دوست نداشته باشد#شهیدمطهری@lohuof

انحصار و اکتفای بر گریستن و زیارت کردن مال زمانی است که راه دیگری باز نباشد. آن موقعی که راه باز است و دوستان حسین می‌توانند به راه حسین بروند، اگر نرفتند و فقط گریه و زیارت کردند، منحرف شده‌اند. باید دوستان حسین چنان تربیت شوند که به راستی در برابر هر انحراف از حق و دین به‌پا خیزند و قدرت قیام و نهضت داشته باشند.اگر به‌راستی ما دوست‌دار حسین بن علی هستیم، علی‌اکبر تربیت کنیم. باید آن روزی که کاری جز گریه کردن از ما ساخته نیست، گریه کنیم و این میراث عاطفی را از نسلی به نسل دیگر منتقل کنیم. ولی وقتی موانع در محیط نسبتاً آزاد امروز ما برطرف شد، می‌توانیم به پیروی از حسین کارهای بسیار دیگری انجام دهیم. امروز اظهار ارادت به آستان مقدس حسینی صرفاً با گریستن و زیارت رفتن نیست و اگر مردمی پیدا شوند که در این اظهار ارادت صرفاً به این کارها اکتفا کنند، يا جاهل و نادان و بی‌خبرند یا خودشان را گول می‌زنند. از قبیل گول زدن‌ها و کلاه‌هایی که خیال می‌کنند سر خدا می‌گذارند، اما در حقیقت سر خودشان گذاشته‌اند.#شهیدبهشتی#ازکتاب_مبارزه_پیروز@lohuof

می‌خواهید برایتان بگویم چه کسی گریه می‌کند و حسین(ع) را می‌کشد؟ روشن است که امام حسین الان نیست تا کسی او را بکشد، ولی چیزی گران‌بهاتر و مهم‌تر از امام حسین در دستان ماست: کرامت امت حسین و مقدسات حسین. اگر ما گریه کنیم، ولی در عین‌حال برای تضعیف اهداف امام حسین تلاش کنیم؛ اگر گریه کنیم، ولی در صف باطل باشیم؛ اگر گریه کنیم، ولی گواهی دروغ دهیم؛ اگر گریه کنیم، ولی به دشمنان کمک کنیم و به اختلاف و تفرقه در جامعهٔ خود دامن زنیم؛ اگر گریه کنیم، ولی گناهانمان بیشتر شود، در این صورت ما گریه می‌کنیم ولی در عین‌حال حسین را نیز می‌کشیم؛ زیرا تلاش می‌کنیم هدف حسین را از بین ببریم که گران‌بهاتر از خود اوست.#امام_موسی_صدر#ازکتاب_سفرشهادت@lohuof