﴿ وَاللَّهُ يَعْلَمُ مَا فِي قُلُوبِكُمْ ﴾.

فَاستَجَبنا لَهُ وَنَجَّيناهُ مِنَ الغَمِّ وَكَذلِكَ نُنجِي المُؤمِنينَوقتی خدا تقلب می‌رسونه! می‌فرماد اگه مؤمن‌ها می‌خوان از غم‌هاشون رها بشن راهش همونه که یونس کرد...خب یونس علیه‌السلام چه کرد؟!۱. فکر می‌کرد خدا مؤاخذه‌ش نمی‌کنه! اما به این درک رسید که خدا گاهی به سختی تنبیه می‌کنه حتی پیامبرش رو!۲. به این درک رسید که تنهای تنهاست و هیچ کسی رو نداره غیر از خدا۳. به این درک رسید که اعتراض به خدا یه رذیله‌س! خدا مثبت مطلقه!۴. در برابر خدا خودش رو شکست!@maae_maein

لا إِلهَ إِلاّ أَنْتَ سُبْحانَکَ إِنِّی کُنْتُ مِنَ الظّالِمِینَ‏این، ذکر یونسیه است!بگیم و باز شدن گره‌های زندگی رو تماشا کنیم، بإذن الله!منشأ خیلی از گره‌های زندگی مادی ما، گره‌هایی تو مسائل ماورائی و معنویه و منشأ خیلی از گره‌های معنوی و ماورائی، نیت‌ها و رفتارهای پلشت نفس ماست.این ذکر کمک می‌کنه این زنجیرها رو باز کنیم.@maae_maein

کجای قرآن را بخوانم که فضائل امیرالمومنین حضرت علی عليه‌السلام در آن نباشد؟بخونید و عاشق‌تر بشید ..

محمدرضا خامه چیان – نماهنگ هوالفاروقعجیب دلم خواست چشامُ ببیندم و با دل برم نجف و قربون صدقه‌ی مولا جانِ دلم برمگفتم شاید شما هم لازمتون باشه 🦋🤍

برای همین من دوست دارم اگر قرار باشه آدمی باشم، آدمی باشم که بودنش امنیت داشته باشه.نه اینکه همه دوستم داشته باشن؛نه اینکه همه ازم تعریف کنن؛نه اینکه برای همه مهم باشم.فقط همین که چند نفر در این دنیا، وقتی اسمم میاد، با خودشون بگن:«خدا خیرش بده...یه جایی از زندگی من، باعث شد کمتر احساس تنهایی کنم.»به نظرم این خیلی باارزش‌تر از خیلی چیزهاییه که آدم‌ها برای به دست آوردنشون تمام عمر می‌دَوَند..

این‌ها خیلی به روح تعالیم اسلام نزدیکه؛ چون دینِ ما فقط نمیگه خدا رو عبادت کن، بلکه مدام از رحمت، گذشت، احسان، حفظ آبرو و کمک به مردم حرف می‌زنه.حتی خدا جان در قرآن می‌فرماید:«إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْإِحْسَانِ»خداوند به عدالت و نیکوکاری فرمان می‌دهد.(نحل، ۹۰)و به نظرم «احسان» فقط پول دادن و کمک مادی نیست؛ گاهی احسان یعنی دلِ کسی رو سبک‌تر کنی.یعنی آدمی وقتی از پیشت میره، احساس نکنه تحقیر شده؛ احساس کنه هنوز ارزشمنده.اما یک مرزِ مهم هم هست...من نمی‌خوام بگم ما باید ناجیِ همه باشیم یا جای خدا رو برای آدم‌ها بگیریم.نه.پناهِ واقعی فقط خداست.ما اگر آدمِ خوبی باشیم، نهایتاً می‌شیم یکی از وسیله‌هایی که خدا برای رسوندنِ رحمتش به بنده‌هاش استفاده می‌کنه.چه زیباست اگر خدا ما رو این‌طور به کار بگیره؛یک روز برای دلِ یک آدمِ شکسته،یک روز برای امید دادن به یک آدمِ ناامید،یک روز برای شنیدن حرف‌های کسی که هیچ‌کس حرفش رو نشنیده...و شاید اصلاً فلسفه‌ی خیلی از آدم‌هایی که سر راه ما قرار می‌گیرن همین باشه.اینکه خدا به وسیله‌ی ما، یک دل رو آروم کنه.