تنِ دیکتاتور، ابزاری سیاسی‌ست. کسی که تا زنده بود زندگی را بر میلیون‌ها ایرانی دشوار کرد، اقتصادِ ک…

کشته‌شدن خامنه‌ای در حملات فوریه ۲۰۲۶، جمهوری اسلامی را به تغییر راهبرد واداشت. جانشینان او به این جمع‌بندی رسیده‌اند که احتیاط خامنه‌ای نه‌تنها جلوی جنگ را نگرفت، بلکه اسرائیل و آمریکا را برای حملات بیشتر جسور کرد. راهبرد تازه این است: «بهترین دفاع، حمله است.»دلایل این تغییر:حملات محدود ایران در سال ۲۰۲۴ نتوانست هزینه سنگینی به اسرائیل تحمیل کند.اسرائیل پدافند و ظرفیت موشکی ایران را تضعیف کرد.حزب‌الله ضربه خورد و با سقوط اسد، مسیر تدارکاتی ایران در سوریه از بین رفت.جنگ ژوئن ۲۰۲۵ و ورود مستقیم آمریکا نشان داد خویشتن‌داری مانع گسترش جنگ نمی‌شود.ازسرگیری حملات و کشته‌شدن خامنه‌ای در فوریه ۲۰۲۶، شکست کامل سیاست قبلی تلقی شد.پس از خامنه‌ای، رهبری جمعی متشکل از سران قوا و نمایندگان سپاه و ارتش شکل گرفته است. این مجموعه اسرائیل را متهم می‌کند که علاوه بر تغییر حکومت، قصد دارد از شکاف‌های قومی و اعتراضات برای ایجاد جنگ داخلی و تجزیه ایران استفاده کند.راهبرد جدید چند بخش دارد:- حمله به زیرساخت‌های انرژی کشورهای خلیج فارس برای افزایش هزینه حمایت آنها از آمریکا و اسرائیل-محدودکردن کشتیرانی در هرمز و گسترش فشار به باب‌المندب با کمک حوثی‌ها- حفظ قیمت بالای نفت برای تضعیف ترامپ در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا- پاسخ مستقیم به حملات اسرائیل علیه حزب‌الله، نه فقط حملات به خاک ایران- اجرای حملات پیش‌دستانه، مانند حمله به نیروهای آمریکایی در اردن- سرکوب شدیدتر اعتراضات داخلی با این ادعا که اعتراض، نفوذ اطلاعاتی و حمله خارجی بخش‌های یک طرح واحدندبازسازی بسیج، شبکه‌های اطلاعاتی و ساختارهای امنیتی داخلیجمهوری اسلامی دیگر نمی‌خواهد فقط پس از حمله واکنش نشان دهد. می‌خواهد زمان، مکان و شدت درگیری را خودش تعیین کند و هزینه جنگ را به کل منطقه و اقتصاد جهانی منتقل سازد.این سیاست لزوماً نشانه قدرت نیست. ایران همچنان ضعف نظامی، اقتصاد شکننده و شبکه منطقه‌ای آسیب‌دیده دارد. راهبرد تهاجمی ممکن است به‌جای بازگرداندن بازدارندگی، آمریکا، اسرائیل و کشورهای عربی را بیشتر علیه تهران متحد کند و جنگی گسترده‌تر به راه بیندازد.@mahdinakhlahmadi

مثلث دفاعی تازهحضور هم‌زمان رهبران ترکیه و پاکستان در عربستان را نباید صرفاً یک دیدار دیپلماتیک دید. احتمال امضای توافق دفاعی میان سه کشور نشان می‌دهد آنکارا و اسلام‌آباد، حفظ ثبات عربستان را بخشی از ملاحظات امنیتی خود می‌دانند.هر دو کشور برای حل تنش ایران و آمریکا بر مذاکره تأکید دارند؛ بااین‌حال، نمی‌خواهند دامنه این درگیری به عربستان کشیده شود. ترکیه با توان نظامی و عضویت در ناتو و پاکستان با ارتش قدرتمند و سلاح هسته‌ای، پشتوانه مهمی برای ریاض به حساب می‌آیند.جزئیات پیمان هنوز روشن نیست، اما پیام سیاسی آن را می‌توان دید: اگر امنیت عربستان با تهدید جدی روبه‌رو شود، تهران و دیگر بازیگران منطقه باید احتمال حمایت عملی آنکارا و اسلام‌آباد از ریاض را در محاسبات خود لحاظ کنند.@mahdinakhlahmadi

نخل‌احمدی: کردها و بلوچ‌های سنی در ایران با تبعیض مضاعف قومی و مذهبی مواجه‌اند

مهدی نخل‌احمدی، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی، به ایران‌اینترنشنال گفت بیانیه تازه سازمان ملل درباره افزایش سرکوب‌ها تنها درباره افزایش اعدام‌ها نیست، بلکه از روندی سازمان‌یافته شامل بازداشت‌های خودسرانه، ناپدیدسازی اجباری، شکنجه، اعترافات اجباری و صدور احکام سنگین هشدار می‌دهد.@iranintltv

✅قسمت دوم گزیده صحبت های پشت پرده محمد باقر خرازی برادر همسر مسعود خامنه ای: دفتر آقا (علی خامنه ای )خیلی فاسد بوداصغر حجازی سید مجتبی را به مدت سه سال از بیت پدرش طرد کرده بود! پزشکیان یک فرد الدنگی است کههیچ فهمی نداره و توسط مرندی خبیث و ملعون که پزشک اقا بود واسطه تایید صلاحیت شدخدا شورای نگهبان را لعنت کند که اینچنین فرد آشغالی را تایید صلاحیت کرداصلاح طلبان جریان فاسد هستن. قالیباف از اسلام هیچ فهمی نداره و یه مشت آشغال دورش را گرفتند@mahdinakhlahmadi

تله نعمت؛ وقتی قدرت به وابستگی تبدیل می‌شود💠 یکی از پیچیده‌ترین آفت‌های قدرت، پدیده‌ای است که به آن تله نعمت یا Privilege Trap گفته می‌شود؛ به وضعیتی که در آن، صاحب منصب به‌تدریج چنان با مزایا، امکانات، نفوذ، احترام ظاهری و شبکه ارتباطات ناشی از جایگاه خود عادت می‌کند که دل کندن از آن بسیار سخت می‌نماید. در این وضعیت، مسئولیت دیگر یک امانت نیست، بلکه به دارایی شخصی تبدیل می‌شود. فرد نه برای انجام خدمت، بلکه برای حفظ موقعیت می‌کوشد؛ زیرا از دست دادن مقام را مساوی از دست دادن هویت، اعتبار و امتیازات خود می‌پندارد.💠 تله نعمت، قدرت را به اعتیاد تبدیل می‌کند. هرچه مدت حضور در جایگاه بیشتر باشد، وابستگی روانی نیز عمیق‌تر می‌شود. از همین رو، برخی افراد چنان به کرسی ریاست یا مدیریت می‌چسبند که کناره‌گیری، جابجایی یا حتی بازنشستگی را نه یک روند طبیعی، بلکه نوعی محرومیت و شکست تلقی می‌کنند. گاهی حتی تصور روزی که دیگر در رأس قدرت نباشند، برایشان آزاردهنده است.💠 پیامد این تله، فراتر از یک مسئله فردی است. هنگامی که حفظ قدرت به هدف اصلی تبدیل شود، تصمیم‌ها نیز به‌جای آنکه در راستای منافع عمومی باشند، در جهت رضایت بالا دستی ها و حفظ جایگاه اتخاذ می‌شوند. در چنین شرایطی، شایسته‌ سالاری تضعیف، گردش نخبگان متوقف و نوآوری قربانی حفظ وضع موجود می‌شود.💠 تاریخ نشان داده است که ماندگاری یک مدیر یا سیاستمدار، نه به طول مدت حضور او در قدرت، بلکه به توانایی او در ترک به‌ موقع قدرت وابسته است. کسی که بتواند در اوجِ قدرت، مسئولیت را به دیگری بسپارد، ثابت می‌کند که به رسالت خود وفادار بوده است، نه به مزایای مقام.@mahdinakhlahmadi