✍ آیا تا به حال شده بعد از سال‌ ها، دوباره به مدرسه‌ دوران کودکی و نوجوانی‌ ات بازگردی؟🔸 همان حیاطی…

✍ آیا تا به حال شده بعد از سال‌ ها، دوباره به مدرسه‌ دوران کودکی و نوجوانی‌ ات بازگردی؟🔸 همان حیاطی که روزی برایت به وسعت تمام دنیا بود، امروز کوچک‌ تر از همیشه به نظر می‌رسد. همان نیمکت‌ هایی که ساعت‌ ها روی آن‌ ها نشستی، همان راهرو هایی که با صدای زنگ مدرسه جان می‌گرفتند و همان کلاس‌ هایی که هنوز انگار عطر دفترهای نو و رد خنده‌ ها و شیطنت‌ های کودکی را در دل خود حفظ کرده‌اند.🔸 آدمیزاد وقتی بعد از سال‌ ها به مدرسه‌ اش باز می‌گردد، بیشتر از آنکه دیوارها را ببیند، خودش را می‌بیند، کودکی با کیفی بر دوش، هزار آرزو در سر و دلی که هنوز غم‌ های بزرگ را نمی‌شناسد‌.🔸 در این راهرو ها که قدم می‌زنی، زمان آرام‌ آرام از حرکت می‌ایستد. گویی هر آجر، خاطره‌ ای را در سینه پنهان کرده و هر کلاس، هنوز چشم‌ انتظار شاگردانی ست که سال‌ ها پیش با هزار آرزو از آن بیرون رفتند.🔸 و چه غمگین است دیدن معلم‌ هایی که روزی با هیبت و صلابت در کلاس می‌ ایستادند، امروز با موهایی سپیدتر و قدم‌ هایی آهسته تر، باقی عمر را به تماشا نشسته اند. همان هایی که روزی دنیا را برایمان معنا می‌کردند، حالا خودشان در آینه‌ ی زمان، فرسوده تر و خسته‌تر شده‌ اند اما هنوز در نگاهشان، رد همان مهربانی قدیمی پیداست.🔸 و اما همکلاسی‌ها... بعضی‌ها رفته‌ اند، بعضی ها غریبه شده اند، بعضی‌ ها دیگر حتی شبیه آن بچه‌ های با نشاط و پر هیاهوی قبل نیستند. اما وقتی نامشان را می‌شنوی، انگار یک‌ باره زمان برمی‌گردد به همان زنگ تفریح‌ ها، به همان نیمکت‌ های آخر کلاس، به همان روزهایی که فکر می‌کردیم همیشه قرار است کنار یکدیگر بمانیم و بخندیم.🔸 به راستی که برخی مکان ها فقط یک ساختمان نیستند، تکه‌ای از هویت و خاطرات ما هستند. یادآور روزهایی که هنوز پدر و مادر جوان بودند و چشم انتظار ما که نکند دیر از مدرسه به خانه بازگردیم. مدرسه برای من نه یک ساختمان قدیمی، بلکه دنیایی ست که هر قدمش، قصه‌ای از روزهایی را زمزمه می‌کند که دیگر باز نمی‌گردند، اما تا همیشه در قلبمان زنده می‌مانند.@MalayerBook_Media