شاید هر آدمی فقط دو سکونتگاه حقیقی داشته باشد: خانه کودکی و قبر. تمام فضاهای دیگری که ساکنشان میش…
انتشار: 2026/06/23 05:07 UTC
شاید هر آدمی فقط دو سکونتگاه حقیقی داشته باشد: خانه کودکی و قبر. تمام فضاهای دیگری که ساکنشان میشویم طیفی خاکستریاند از آن خانه اول؛ تناوب محویاند از دیوارهایی که آخرش میرسند به گور یا گلدان خاکستر مرده: خُردترین جزء از بینهایت تقسیمات فضا که بدن انسان میتواند در آن جا شود.اگر به خودم برگردموالریا لوئیزلیکیوان سررشتهنشر اطراف@mashghesiah
پستهای تلگرام — سیاهمشق
برخی حقایق آنقدر دردآورند که نمیتوان قبولشان کرد.بنظرم رشد - یکی از سطوح رشد - یعنی خلق فضای کافی برای تجربه این درد؛ درد حاصل از ادراک حقیقت، این حقیقت خاص.تا حقیقت را - آنچه را در این لحظه به حقانیتش پی بردهام - به بهای گریز و اجتناب از این تجربه دردناک انکار نکنم و به لوازم و یا انجامش پابند بمانم.@mashghesiah
گاه توقعی که از بابا و ننه و عمو و عمه و بقال و رزاز و بزاز و دوست و آشنا و خودمان گاه داریم - یا من دارم -، در حد توقعیست که از روانشناسان خبره زبده کارکشته داریم، یا من دارم. یا عارفان و فرزانگان و از قید تن رهیدگان و به وصال محبوب رسیدگان.و خب سرخوردگی تنها چیزیست که این وسط نصیبمان میشود، نصیبم میشود. سرخوردگی بیمورد، رنج نالازم.@mashghesiah
