پدرم دیگر پیر شده بود. هنگام راه رفتن، اکثراً به دیوار تکیه میداد. بهتدریج، آثار انگشتانش روی دی…
انتشار: 2026/07/11 04:53 UTC
پدرم دیگر پیر شده بود. هنگام راه رفتن، اکثراً به دیوار تکیه میداد. بهتدریج، آثار انگشتانش روی دیوارها نمایان میشد — آثاری که نشانهای از ضعف و ناتوانیاش بود.همسرم از این نشانهها ناراحت میشد. او زیاد شکایت میکرد که دیوارها کثیف شدهاند.روزی پدرم سردرد شدید داشت. روغن به سرش مالید و طبق عادت به دیوار تکیه داد، که باعث شد لکههای روغن روی دیوار بیفتد.زنم از این کار ناراحت شد و با لحنی تند به پدرم گفت:" *لطفاً به دیوار دست نزنید!* "پدرم خاموش شد. در چشمانش اندوه عمیقی دیده میشد.شب گذشته بین من و همسرم مشاجرهای صورت گرفته بود، بخاطر همین چیزی نگفتم.یعنی، از رفتار بیادبانهی همسرم خجالت کشیدم، ولی چیزی نگفتم.از آن روز به بعد، پدرم دیگر به دیوار تکیه نداد.تا اینکه یک روز تعادلش را از دست داد و افتاد. استخوان رانش شکست. عمل جراحی انجام شد، اما بهطور کامل خوب نشد و بعد از چند روز ما را گریان تنها گذاشت.احساس پشیمانی شدیدی در دلم بود. نگاه خاموش پدرم هنوز هم مرا رها نمیکند. نه میتوانم او را فراموش کنم، نه خودم را ببخشم.مدتی بعد تصمیم گرفتیم خانه را رنگ کنیم.وقتی نقاشها آمدند، پسرم که پدربزرگش را بسیار دوست داشت، نگذاشت دیوارهایی که نشانههای انگشتان پدربزرگش را داشتند رنگ شوند.نقاشها آدمهای فهمیدهای بودند. دور آن نشانهها دایرههای زیبایی کشیدند، طوریکه گویی دیوارها اثر هنری زیبایی بودند.بهتدریج، آن نشانهها به نشانهی خانهی ما تبدیل شدند.هر که میآمد، حتماً از آن دیوار تعریف میکرد، اما هیچکس نمیدانست که پشت آن زیبایی، یک حقیقت دردناک نهفته است.زمان گذشت، و من نیز اکنون پیر شدهام.روزی هنگام راهرفتن به دیوار تکیه دادم. همان لحظه گذشته به خاطرم آمد — برخورد همسرم با پدرم، سکوت او، و رنج او. خواستم بدون تکیه قدم بزنم.پسرم که همه چیز را میدید، فوراً پیش آمد و گفت:"بابا، لطفاً به دیوار تکیه بدهید، وگرنه ممکن است بیفتید!"سپس نوه ام دواندوان آمد و گفت:"ددی، میتوانید از شانهی من بگیرید!"با شنیدن این حرفها چشمانم پر از اشک شد.کاش… کاش من هم با پدرم همینگونه مهربانی کرده بودم — شاید هنوز چند روزی بیشتر با ما میماند.پسرم و نوه ام مرا به آرامی تا گوشه ای رساندند. بعد نوه ام کتاب رسم خود را آورد. نشانم داد که معلمش از یکی از نقاشیهایش زیاد تعریف کرده — آن تصویر، تصویر همان دیواری بود که آثار انگشتان پدرم را داشت.در پایین آن تصویر، معلم نوشته بود:"چه خوب است اگر هر کودک با بزرگان خود چنین مهربانی داشته باشد!"رفتم به اتاقم، و در حالیکه در یاد پدر مرحومم آهسته آهسته گریه میکردم، از خداوند طلب بخشش نمودم.ما همه روزی پیر خواهیم شد.بزرگانی که امروز در کنار ما هستند، نماد زندهی زحمتها، قربانیها، و مهربانیهای گذشتهاند.قدمهای لرزانشان تمسخر نمیخواهند، بلکه تکیهگاه میخواهند.صدای لرزانشان خاموشی نمیخواهد، بلکه جواب محبتآمیز میطلبد.به یاد داشته باشید:محبتی که امروز به بزرگانتان میکنید، فردا فرزندانتان همان محبت را به شما خواهند کرد.اگر در خانهتان بزرگتری دارید...امروز دستشان را بگیریدشاید فردا دیر شود#اندیشه_ورزی
پستهای تلگرام — پایگاه خبری مهراننیوز
⭕پایان مهلت 60 روزه یادداشت تفاهم ایران و آمریکا🔹️ به نظر می رسد ایران و آمریکا از طریق میانجیها به توافق اعلام نشده درباره تمدید آتش بس رسیدهاند.#عضویت_در_کانال_مهران_نیوز 👇👇👇🆔 @MehraanNews
مدیرشاخص ملی جناب آقای دکتر روحالله نوریانانتصاب شایسته جنابعالی بهعنوان سرپرست مدیریت پژوهش و فناوری شرکت ملی گاز ایران، مایه مباهات ماست. صمیمانه این انتصاب جدید کشوری را به جنابعالی تبریک می گوییم.امیدواریم همچون گذشته در تصدی مسئولیت جدید، بیش ازپیش موفق و سربلند باشید.خداداد ابراهیمیمدیرمسئول روزنامه مهران و گروه رسانهای مهران نیوز#عضویت_در_کانال_مهران_نیوز 👇👇👇🆔 @MehraanNews
⭕ اعتراف ترامپ به مسدود بودن تنگه هرمز و فشار به شرکایش در منطقه!🔸ترامپ امشب گفت: همه کشورهای منطقه تحت محاصره هستند زیرا ایران به عنوان قلدر خاورمیانه شناخته میشود.#عضویت_در_کانال_مهران_نیوز 👇👇👇🆔 @MehraanNews
⭕مهمترین اظهارات امشب پزشکیان:برنامه اصلی دشمن، فروپاشی ایران از داخل است؛ وحدت از همه چیز مهمتر است«نمیتوانم به معیشت مردم و جوانان بیتفاوت باشم؛ باید همه مردم را ببینیم.»«به طرح نیاز نداریم، به کسانی نیاز داریم که به میدان بیایند و بخشی از بار را بردارند.»«خیلی وقتها سر چیزهایی دعوا میکنیم که ارزش دعوا کردن ندارد؛ با موشک نمیشود این مملکت را از بین برد، اما با اختلاف میشود.»«این تفاهمنامه با رضایت نیروهای مسلح انجام شد.»«هنر نیست عیب من را بگویید؛ باید در کنار هم باشیم تا بتوانیم مشکلات را حل کنیم.»«بقای کشور بهبرکت وجود کسانی است که در ارتش، سپاه و بسیج در میدان بودهاند.»«دفاع جانانه نیروهای مسلح با پشتیبانی مردم و هماهنگی همه بخشها، محاسبات دشمن را برهم زد.»«اگر اختیار دهیم، توانمندیها بروز میکند.»«باید به زندگی فرماندهان شهید نگاه کنیم؛ اکثر فرماندهان شهید زندگی سادهای داشتند.»#عضویت_در_کانال_مهران_نیوز 👇👇👇🆔 @MehraanNews
حقیقتی تلخ و گزنده؛⭕ استانداران بدون اجازه نمایندگان، آب هم نمیخورند!✍خداداد ابراهیمی/ روزنامه نگار 🔹️پیامدهای آسیبزای این مداخلهی مدیریتی در جامعه به صورت واقعیتی تلخ و عریان، فراچشم همگان است. از "استخدام" نورچشمیها و "رانت"های پیدا و پنهان گرفته تا "انتصاب مدیران ناتوان و فشل!"🔹️ قانون می گوید؛ استانداران نمایندگان دولت هستند و نباید تحت امر نمایندگان مجلس باشند اما تحت امر هستند، خوب هم هستند.تجربه گذشته و علت العلل "استیضاح" وزیران در سالهای قبل، این مهم را تایید میکند.🔹️قدرتنمایی نمایندگان مجلس در عزل و نصب مدیران و نقض اصل تفکیک وظایف قوا، همواره یک چالش مسبوق به سابقه بر سَر استقلال و یکپارچگی مدیریتی در استانها بوده و تردیدی درآن نیست.متن کامل را اینجا بخوانید👇👇👇| پایگاه خبری مهراننیوز | Mehran News Agency share.google/QiCLlpwWeGoATQt0X
برشی از یک یادداشت؛❇من و وصیتهایم/ من برای مردن خیلی کوچک بودم!✍ رحیم قمیشی/ آزادهی جنگ تحمیلیمیدانم نوشتن وصیتنامه برای آدمهای شصت و هفتاد ساله هم ساده نیست، اما من اولین بار وقتی ۱۶ ساله بودم مجبور شدم وصیتنامه بنویسم.گفته بودند سوسنگرد به محاصره نیروهای صدام درآمده و بچهها آنجا کمک میخواهند. من نوجوان بودم و ماجراجو. گفتم میآیم...نگفتند تو هنوز کوچکی!فقط گفتند وصیتنامه نوشتهای؟گفتم کاری ندارد، مینویسم!حقیقتش را بگویم، آن روز نتوانستم وصیتنامهای واقعی بنویسم، به نظرم به زور دو سه سطر کوتاه که؛ من هیچ وصیتی ندارم! شاید خدا دلش بسوزد و مرا نکُشد.اصلا تجسم اینکه مُردهام و دارند جنازهام را به خاک میسپارند و وصیتنامهام را میخوانند برایم تکاندهنده بود.من برای مُردن خیلی کوچک بودم...ولی ۱۸ سالگی و ۱۹ سالگی و ۲۰ سالگی، بارها وصیتنامه نوشتم، آنقدر نوشتم که حالا شدهاند یک کلکسیون وصیتنامه!یکبار خواستم همه را دور بیندازم، تنها برای یادگاری، نگهشان داشتم!تا یادم بیاید من از آن موقع، مشکل مرگ را برای خودم حل کرده بودهام، شاید در پیرانهسری کمتر از مرگ بترسم!بارها، همه وصیتنامههای قدیمیام را برای سرگرمی، خواندهام. در هیچکدام ننوشتهام، خواهرم حجابت را رعایت کن! از این اطاعت کنید، به آن ایمان بیاورید، اصلا دستوری به کسی ندادهام، فقط در همه از پدر و مادرم حلالیت خواستهام، از دوستانم خواستهام اگر حقی به گردنم دارند ببخشند. دلم نخواسته ذرهای برای کسی زحمتی درست کرده باشم.یکی دو سال پیش هم که دوباره وصیتنامه نوشتم تاکید کردم دخترانم باید به اندازه پسرم از اموالم حق داشته باشند، باز هم فقط خواستم مرا ببخشند، من پس از مرگ تنها چیزی که نیاز دارم آنکه کسی دلش از من نگرفته باشد، ظلمی نکرده باشم حلالیت بطلبم، یادم هست نوشتم از امروز منم و اعمالم، لطفاً هر کجا به خاکم سپردید بگذارید همانجا آرام باشم، هی نیایید بیدارم کنید!! آن روز منم و خدایم.و خدا نکند آهی پشت سرم باشد.و خدا نکند حق کسی را ضایع کرده باشم.هزار فاتحه هم بخوانید آن ظلم که پاک نمیشود...#عضویت_در_کانال_مهران_نیوز 👇👇👇🆔 @MehraanNews