انگار از پشت دوربینکه بالاکه پایین.و تمامِ یک شهرو یک کوهو یک دریاکه می‌خندیدمکه اگر می‌دانستی.دلتن…

واژه روزی لب بر تنت می‌گذاردشعر شکل می‌گیرددست‌وپا درمی‌آوردقلبش می‌تپدعاشق می‌شودبه دنیا پامی‌گذارد؛نفس می‌کشد.#واسع_علوی@melancholyofcommunication

آب ارچه نمی‌رود به جویم با توجز در ره مردمی نپویم با توگفتی که چه کرده‌ام نگوئی با منآن چیست نکرده‌ای چه گویم با تو#مهستی_گنجوی@melancholyofcommunication

نفس که می‌کشمقفسه‌ی سینه که پر و خالی می‌شود...چه می‌خواهم بنویسم؟وقتی کلمات دستکاری شده‌اند.قلم را که از کاغذ برداشتملبانم را ببوسحرف‌هایم را برایت بر لبانم گذاشته‌امو دوستت داشته‌امهمه‌ی روزهایی کهنفس که می‌کشمقفسه‌ی سینه پر و خالی می‌شود.#واسع_علوی@melancholyofcommunication

کساد نرخ شکر در جهان پدید آیددهان چو بازگشایی به‌وقت خندیدن#سعدی@melancholyofcommunication

شبی...– کدام شب؟شبی...شبی ستاره‌ای دهان گشود.– چه گفت؟نگفت، از لبش چکید.– سخن چکید؟سخن نه، اشک.ستاره می‌گریست.– ستاره‌ی کدام کهکشان؟ستاره‌ای که کهکشان نداشت.سپیده‌دم که خاکدر انتظار روزِ خرم استستاره‌ای که در غمِ شبانه‌اش غروب کردنهفته در نگاهِ شبنم است.#هوشنگ_ابتهاج@melancholyofcommunication

انگار از پشت دوربینکه بالاکه پایین.و تمامِ یک شهرو یک کوهو یک دریاکه می‌خندیدمکه اگر می‌دانستی.دلتنگی اگر نام می‌داشت؛نمی‌داشت.و تصاویر همه تکراریندآن روز و شب که هیچ تصویر، تکراری نیست:از پشت دوربینکه بالاکه پایین.تا شبی بنویسمکه ای بالاای پایینآسمان که تاریک شدکاش می‌خوابیدم.و این نوشته باطل‌السحر است.#واسع_علوی@melancholyofcommunication