‍ ناهمواریِ زندگیِ اجتماعی، در همه‌ی رگ و ریشه‌های حیاتِ مردم اثر می‌گذارد و «صفای» زندگی را می‌گیر…

‍ ناهمواریِ زندگیِ اجتماعی، در همه‌ی رگ و ریشه‌های حیاتِ مردم اثر می‌گذارد و «صفای» زندگی را می‌گیرد. همواره چنین بوده است که زندگیِ مردم، چه در فقر باشد و چه در رفاه، چه در عیش و چه در عزا، برای خود «صفایی» داشته باشد. منظورم از «صفا» آن است که مردم به حال خود گذارده شوند که هر کسی به سلیقه‌ی خود، حتّی در میان مشکلات، آن رضایتی را که از زندگی می‌شناسد، در حدّ مقدور عایدِ خود کند: جامعه با زِبریِ خویش، مانند خارپشت بر او فشار نیاورد، تحمیل و تبلیغ او را پیوسته به سویی هُل ندهد و لازم نباشد که لا‌ينقطع هوشیار باشد که حقّش در معرض دستبرد نماند. هر لحظه به او گفته شود «تو خودت نمی‌دانی چطور زندگی کنی، آنطور که ما می‌گوییم عمل کن»، «آنطور که ما می‌گوییم فکر کن». وقتی زندگی در مسیر طبیعی حرکت نکند، موجب تنگ خلقی‌هایی می‌شود که نه تنها در روابطِ همنوع، بلکه در رابطه‌ی خانوادگی نیز اثر می‌نهد: اختلاف میان زن و شوهر که منجر به جدایی گردد، اختلاف میان فرزند و پدر و مادر...، زیرا واکنشِ عصبانیّت‌ها و ناخشنودی از زندگی، نخست بر نزدیک‌ترین فرد فرو می‌افتد.             #سخن‌ها_را_بشنویم دکتر #محمد‌علی_اسلامی نُدوشن@meyguon