🔴 اکثریت دعوت نشده✍ مرضیه حاجی هاشمی🗒 اغلب کشورها با برگزاری آیین های سوگواریِ بالاترین مقام های سی…

🔴 اکثریت دعوت نشده✍ مرضیه حاجی هاشمی🗒 اغلب کشورها با برگزاری آیین های سوگواریِ بالاترین مقام های سیاسی خود که سعی دارند آن را در عین رسمی بودن، عمومی و ملی جلوه دهند، از مؤلفه ها، کاراکترها و نمادهایی بهره می برند که نشان دهند ملت فراتر از رقابت های سیاسی است. برای نمونه در مراسم‌ رسمی بزرگداشت روسای جمهور درگذشته آمریکا، حضور همه رؤسای جمهور زنده، صرف‌نظر از اختلافات عمیق سیاسی، به یک سنت تبدیل شده است. در چنین آیین هایی مثلا برای «جرج بوش» و «جیمی کارتر» رؤسای جمهور پیشین و فعلی در کنار یکدیگر حاضر شدند، حتی کسانی که روابط بسیار پرتنشی با یکدیگر داشتند. فلسفه این سنت آن است که آیین سوگواری، نماد تداوم حکومت و وحدت ملی باشد؛ نه ادامه رقابت سیاسی.⬅️ در مقابل، نمونه‌های کمی در تاریخ سیاسی معاصر هم وجود دارد که مراسم سوگواری به عرصه ادامه منازعه سیاسی تبدیل شده است. برای نمونه، در «زامبیا»، پس از درگذشت «ادگار لونگو»، حتی بر سر اینکه چه کسانی در مراسم حضور داشته باشند، میان خانواده و دولت اختلاف جدی پیش آمد و این اختلاف تا دادگاه کشیده شد! و اکنون در ایران عدم دعوت از «خاتمی» (با بیش از ۲۰ میلیون رای در سال ۱۳۷۶)، «روحانی» (با بیش از ۱۸ میلیون رای در سال ۱۳۹۲) و «احمدی نژاد» (با بیش از ۱۷ میلیون رای در سال ۱۳۸۴) در حالی که آنها در ادوار مختلف، اکثریت مردم را صرف نظر از میزان محبویت کنونی آنها، نمایندگی می کردند، حائز پیام های مهمی است.⬅️ از منظر نمادشناسی سیاسی، دعوت‌شدگان یک مراسم خود بخشی از پیام مراسم هستند. در آیین‌های حکومتی، افراد حاضر صرفاً مهمان نیستند، آنها به مخاطب می‌گویند برگزارکنندگان چه کسانی را جزو «جامعه مرجع» یا «ائتلاف نمادین» خود می‌دانند. «گیرتز» در مقاله ای نشان می‌دهد که قدرت سیاسی فقط با زور اعمال نمی‌شود؛ بلکه از طریق آیین، تشریفات، نمایش و نمادها نیز ساخته و بازتولید می‌شود. «لامونت» و «مولنار» نیز به خوبی نشان می دهد که مرزهای نمادین، تمایزهای مفهومی‌ای هستند که افراد و گروه‌ها برای دسته‌بندی انسان‌ها، اشیا و اعمال به کار می‌برند و از طریق آنها تعیین می‌کنند چه کسی «داخل» و چه کسی «خارج» است. ⬅️ «دیوید کرتزر» نیز در کتاب «آیین، سیاست و قدرت» دقیقاً توضیح می‌دهد که آیین‌های سیاسی چگونه مشروعیت، مرزبندی و اقتدار را بازتولید و پیام خاص خود را مخابره می کنند؛ لذا بسیار اهمیت دارد که به دعوت شدگان و آیین های این چند روزه مانند آیه خوانی های معروف و... توجه داشت تا به درک بهتری رسید که اکنون مرزبندی ها با چه کسانی بازتولید می شود با دشمنان خارجی که حمله کردند یا با جامعه اکثریتی مردم، نخبگان سیاسی و احزاب و گروهایی که زمانی آنها را نمایندگی می کردند؟⬅️ وقتی بعد از ده سال هواپیمایی در فرودگاه «صنعا» فرود می آید و نمایندگان «حوثی های یمن» را به تهران می آورد تا در آیین سوگواری حضور داشته باشند و از نمایندگان «حزب الله لبنان» و گروه های شیعی عراقی و «حماس» و... دعوت می شود؛ ولی از آنانی که در ادوار مختلف اکثریت مردم ایران را نمایندگی می کردند، دعوت نمی شود، این به نظر حتی از سوی حکومت بیشتر شبیه یک اردوکشیِ در مرتبه اول ایدئولوژیک و در مرتبه دوم جناحی و سیاسی است تا آیین ملی برای همبستگی، وحدت و انسجام ملی، بماند که از نظر همان اکثریت چه برداشتی وجود دارد، اکثریت دعوت نشده. t.me/M_Hajihashemi_iran1