کشته اشک‌هادر زیارت اربعین می‌خوانیم: «السَّلَامُ عَلَى الْحُسَيْنِ… أَسِيرِ الْكُرُبَاتِ وَقَتِيلِ…

کشته اشک‌هادر زیارت اربعین می‌خوانیم: «السَّلَامُ عَلَى الْحُسَيْنِ… أَسِيرِ الْكُرُبَاتِ وَقَتِيلِ الْعَبَرَاتِ» — سلام بر گرفتار رنج‌ها و کشته اشک‌ها. اما این اشک، در سنت شیعی، تنها واکنشی زودگذر نیست. قرآن گریه را همیشه کنار خشوع می‌نشاند: «وَيَخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ يَبْكُونَ وَيَزِيدُهُمْ خُشُوعًا» — می‌گریند، و همین گریه بر خشوعشان می‌افزاید.در روایات، سه مرتبه شناخته شده: بَکى (خود گریستن)، أَبکى (دیگران را گریاندن)، و تَباکى (حَمل نفس بر گریه، آنجا که اشک به‌آسانی نمی‌آید). شیخ جعفر تستری شرط پذیرشِ تباکی را همین می‌داند: خالی بودن از ریا؛ گریه‌ای برای خدا، نه برای دیده‌شدن.امام رضا(ع) فرمود: «فَعَلی مِثلِ الحسینِ فَلیَبکِ الباکونَ، فَإنَّ البکاءَ عَلَیه یَحُطُّ الذنوبَ العِظام». اما ملاکِ صدقِ این گریه، در مجلس تمام نمی‌شود؛ اشکی که به ترکِ دروغ و اصلاحِ رفتار نینجامد، هنوز به کمال نرسیده است.امام سجاد(ع)، همان کسی که بر مصیبت پدر گریست، در شام هم خطبه خواند و فرمود: «أَنَا ابْنُ مُحَمَّدٍ الْمُصْطَفَى، أَنَا ابْنُ عَلِيٍّ الْمُرْتَضَى» — یعنی گریه، نیمی از راه است؛ نیمِ دیگر، معرفت و روشنگری است. و جابر بن عبدالله، چهل روز بعد، کنار قبر امام ایستاد و گفت: «یا حسین، یا حسین، یا حسین» — سرآغازِ سنتی که هنوز ادامه دارد.بکاءِ حسینی، وقتی از چشم به قلب و از قلب به عمل راه پیدا کند، دیگر واکنشی خام نیست؛ راهی است برای زنده‌نگه‌داشتنِ امر اهل‌بیت(ع).گروه فرهنگی المنهاج @almenhaj