•#آیینهی_شکستهکنار خود مینشینم و خودم را از کودکیام بازخوانی میکنم.خودم را از دهان همهی ترسها…
انتشار: 2026/06/22 20:09 UTC
•#آیینهی_شکستهکنار خود مینشینم و خودم را از کودکیام بازخوانی میکنم.خودم را از دهان همهی ترسهایی که تجربه کردم بیرون میکشم و دستم را محکم میگیرم و به صورتم لبخند میزنم.امشب میخواهم کمی کنار خودم بنشینم و همهی زخمهایی را که از سر بیحوصلگی، خستگی یا فرار از درد، نیمهجان رها کرده بودم، به آرامی و مهر مداوا کنم.خودم را به شفاخانهای میبرم که خودم طبیب آنجایم و میدانم چه بیمار ارزشمندی در بستر به نسخهی من چشم دوخته است.امشب هیچ عجلهای برای خوب شدن ندارم.بعضی زخمها را نمیشود با شتاب درمان کرد.باید کنارش نشست. باید به حرفهای ناگفتهاش گوش داد. باید گذاشت گریه کند. باید گذاشت از سالهایی بگوید که کسی حالش را نپرسید.امشب پروندهی زندگیام را ورق میزنم.از روزهایی که میترسیدم. از روزهایی که کم آوردم. از روزهایی که کسی نفهمید درون سینهام چه طوفانی برپاست.به آن کودک نگاه میکنم که زودتر از سنش بزرگ شد.به آن نوجوان نگاه میکنم که میخواست جهان را تغییر دهد.به آن مرد نگاه میکنم که بارها زمین خورد اما هر بار خاک روی زخمهایش را تکاند و دوباره برخاست.و برای نخستین بار هیچکدام را قضاوت نمیکنم.نه آن کودک را به خاطر ترسهایش. نه آن نوجوان را به خاطر رؤیاهای بزرگش. نه آن مرد را به خاطر شکستهایش.همهی آنها من بودند.همهی آنها تا همین لحظه جنگیدهاند تا مرا به این شب برسانند.امشب بر مزار آرزوهای بربادرفته نیز حاضر میشوم.برای آنچه نشد. برای آنچه میتوانست باشد و نبود. برای آدمهایی که باید میماندند و نماندند. برای دستهایی که رها شدند. برای خانههایی که هرگز ساخته نشدند.اما این بار برای بازگرداندنشان نمیروم.فقط میروم تا با احترام دفنشان کنم.زیرا مردهها را باید به خاک سپرد؛ وگرنه سالها بر دوش زندگان سنگینی میکنند.امشب به خودم اجازه میدهم سوگواری کنم.نه از سر ضعف.از سر احترام به همه چیزهایی که روزی دوستشان داشتم.و بعد آرام از میان خاطرات عبور میکنم.مثل پزشکی که میداند بعضی زخمها بخیه نمیخواهند؛ فقط نیاز دارند کسی با مهربانی روی آنها دست بکشد و بگوید:دیدمت.رنجت را دیدم.تنهاییات را دیدم.شجاعتت را هم دیدم.و حالا که همه رفتهاند، من هنوز اینجا هستم.کنار تختت نشستهام.کنار همان قلبی که سالها برای دیگران تپید و کمتر کسی صدای خستگیاش را شنید.امشب قولی به خودم میدهم.دیگر با خودم مانند یک ابزار رفتار نکنم.دیگر فقط از خودم انتظار نداشته باشم.دیگر فقط برای دویدن و ساختن و جنگیدن صدایم نکنم.گاهی هم صدایم کنم تا بنشینیم، چای بنوشیم، سکوت کنیم، و به آسمان نگاه کنیم.امشب میخواهم دوباره دوست خودم باشم.نه قاضی خودم. نه زندانبان خودم. نه طلبکار خودم.دوست خودم.و پیش از آنکه چراغ این شب خاموش شود، بر پیشانی خستهی خویش بوسهای میزنم و آرام در گوش خود زمزمه میکنم:راه دشواری را آمدهای.بیش از آنچه دیگران میدانند رنج کشیدهای.بیش از آنچه بر زبان آوردهای اشک ریختهای.اما هنوز اینجایی.هنوز در تو چیزی روشن است.هنوز در تو کسی زندگی میکند که با وجود همهی شکستها، به جای نفرت، به دنبال معنا میگردد.پس بخواب.امشب نگهبان رؤیاهایت منم.نگران نباش.این بار کسی تو را رها نخواهد کرد.من تا صبح کنار تو میمانم.#محسن_قریب
پستهای تلگرام — محسن قریب(عقل سرخ)
•تو و چشمی که ز دلها گذرد مژگانشمن و دزدیده نگاهی که به مژگان نرسد...!#صائبتبریزی🎥کرمانجیلِخِن
•این بیدلم یه چیز ديگهاس؛با خود اگر نسازیم، بر الفتِ که نازیم؟پُر بیکسیم، ناچار بر خویش مهربانیم...!#بیدل_دهلوی
•من به عشق معتقدم.و به هنر.من به سرانگشتانی که جهت دارندو به دستانی که وزن، معتقدم.من معتقدم شاعرانبه هر چه نگاه کنندمعنای دیگری بدان میبخشند.و شاعراگر از راهی بگذرداگر از کوچهباغی عبور کنددیگر آن راهآن کوچهباغراه و کوچهباغ پیشین نخواهد بود.اکسیری در نگاه اوستکه مس جهان را طلا میکند.#محسن_قریب
🤞❤️🔥🤞فضای این قطعه را میشود ترکیبی از تنهایی، رهایی، حرکت و آشفتگی دانست. شروع آرامتر، حسِ قبل از طوفان را تداعی میکند؛ بعد هرچه موسیقی گستردهتر و پرتحرکتر میشود، انگار شنونده وارد مرکز این طوفان میشود
•آقای آموزگارکاش آموزگار ادبیات میشدم. یا آموزگار تاریخ. و جامعهشناسی هم بد نبود.کاش آموزگار بودم. و هر روز طول و عرض کلاس را قدم میزدم و گاهی دستی بر سر دانشآموزی میکشیدم و یا گاهی یکباره در دل دانشآموز دیگری، چراغی در آینده روشن میکردم.دوست داشتم که آموزگار باشم. اما دریغ نشدم و ناخواسته به پرتترین نقطهی دور از رویاهایم پرتاب شدم.کاش آموزگار ادبیات میشدم و با دانشآموزانم بزرگ میشدم و استاد دانشگاه میشدم.مدام کتاب میخواندم و فتیلهی رویاهایم را پایین میکشیدم تا بتوانم در پرتترین روستاها آموزگاری کنم و خودم را کمتر درگیر بالا و پایین روزگار میکردم.اگر آموزگار میشدم. دانشآموزان میهنپرستی تربیت میکردم. و به آنان یاد میدادم ایران از خانوادهی آدم مهمتر است.یاد میدادم که عشق بورزند و عاشقانه زندگی کنند و از هزینه دادن برای عاشقانه زیستن نهراسند.من دوست داشتم آموزگار شوم و همیشهی تو کیف چرمی رنگ و رو رفتهام چند کتاب برای خواندن و هدیه دادن باشد.چند ورق برای نوشتن و یک خودکار بر لبهی جیب پیراهن تمییز کهنهام.#محسن_قریب
•من و ادبیات روسیه!میخواهم این بار از روسیه بنویسم. نه از روسیهی دنیای سیاست و نه از کرملین و نه از چپ و راست و جنگها و کشمکشهای سیاسی دو قرن اخیر و نه از آن تصویری که سیاستمداران و رسانهها از روسیه ساختهاند. میخواهم برای لحظاتی از مرز تعصبات سیاسی عبور کنم و به روسیهای برگردم که پیش از سیاست آن را شناختم. روسیهی من از کتاب آغاز شد. از همان لحظهای که "مادر" ماکسیم گورکی را به دست گرفتم و وارد جهانی سرد و سخت و در عین حال انسانی شدم. جهانی که در آن آدمها در میان فقر و رنج و انقلاب هنوز چیزی از امید را با خود حمل میکردند.بعد به تولستوی رسیدم. جنگ و صلح را نصف و نیمه خواندم. آنا کارنینا را با همهی شور و هیجانم به پایان رساندم و بعد "پدر سرگی" را خواندم. مردی که میان ایمان و تن و میان قدیس بودن و انسان بودن و میان گناه و رستگاری گرفتار شده بود. و چه گناه شیرینی بود آن گناه. تولستوی مرا به جایی برد که دیگر نمیشد انسان را با معیارهای سادهی خوب و بد سنجید. انسان در جهان او موجودی پیچیده بود که مدام میان خواستن و پرهیز کردن و ایمان و تردید و میل و اخلاق در رفتوآمد بود.بعد داستایفسکی آمد. "جنایت و مکافات" و "ابله" و "برادران کارامازوف". از اینجا روسیه دیگر برای من فقط یک سرزمین نبود بلکه تبدیل شده بود به جهانی درون انسان. جهانی از گناه و ایمان و عشق و نفرت و تردید و رستگاری و آزادی و مسئولیت. داستایفسکی مرا به آن قسمت تاریک و پیچیدهی وجود انسان برد که شاید بدون ادبیات هرگز نمیتوانستیم آن را اینچنین بیواسطه ببینیم.بعد شولوخوف آمد و روسیه را از اتاقهای تاریک و ذهنهای پریشان بیرون آورد و به دشتهای پهناور برد. به "دن آرام" و "زمین نوآباد" و به دهقان و جنگ و انقلاب و انسانی که تاریخ بر سرنوشتش فرود میآید. در شولوخوف دیگر فقط با روان یک انسان روبهرو نیستیم بلکه با جامعهای روبهرو میشویم که تاریخ در آن زندگی میکند و انسان گاهی سازندهی تاریخ است و گاهی قربانی آن.و چخوف با داستانهایش دوباره مرا به خود انسان برگرداند. به تنهاییهای کوچک و آرزوهای نیمهتمام و زندگیهایی که ظاهراً هیچ اتفاق بزرگی در آنها نمیافتد اما تمام تراژدی انسان میتواند در همان سکوتهای کوچک جریان داشته باشد. چخوف به من نشان داد که برای دیدن عظمت و رنج انسان همیشه به جنگ و انقلاب و حوادث بزرگ تاریخی نیاز نداریم. گاهی یک اتاق کوچک و یک آدم تنها کافی است.این روسیهی من است. روسیهای که پیش از آنکه با سیاست بشناسمش با ادبیات شناختم. روسیهای که برای من نه پرچم بود و نه ایدئولوژی و نه قدرت نظامی. سرزمینی پهناور بود که از میان صفحات کتاب وارد جهان ذهنیام شد و آدمهایش پیش از آنکه نمایندهی یک دولت یا یک ایدئولوژی باشند انسان بودند.شاید ادبیات بزرگ دقیقاً همین کار را با ما میکند. مرزها را برای مدتی از میان برمیدارد و به ما اجازه میدهد پیش از آنکه دربارهی یک ملت داوری کنیم انسانهایش را ببینیم. ادبیات به ما فرصت میدهد در عمر کوتاه خود زندگیهایی را تجربه کنیم که شاید هیچگاه در جهان واقعی فرصت زیستنشان را نداشته باشیم.برای همین میخواهم روسیه را این بار از همینجا ببینم. از جایی پیش از سیاست. از جایی که یک کتاب در دست انسان است و جهانی ناشناخته آرامآرام در ذهن او گشوده میشود. روسیهی من از همینجا آغاز شد و شاید هنوز هم ادامه دارد.#محسن_قریب