گلچین برتر🌷🌷🌷🌷🌷🌷🔸🔹🔸زندگی دیگر سخت نیست؛زندگی حالا به هیولایی بدل شده که هر صبح با دهان باز بالای سر…
انتشار: 2026/07/12 07:02 UTC
گلچین برتر🌷🌷🌷🌷🌷🌷🔸🔹🔸زندگی دیگر سخت نیست؛زندگی حالا به هیولایی بدل شده که هر صبح با دهان باز بالای سرمان ایستاده است.دیگر از آینده نمیترسیم؛از امروز میترسیم.از صدای عجیب یخچال میترسیم.از خراب شدن گاز.از روشن شدن چراغ چک ماشین.از رفتن به مطب دکتر.از نسخهای که میدانیم توان خریدنش را نداریم.از دعوت شدن به یک عروسی، مهمانی ،پارتی ،یا هر کوفتو زهر ماری ، چون شرم هدیه نبردن از خودِ دعوت نشدن سنگینتر است.از گوشت میترسیم.از مرغ میترسیم.از میوه میترسیم.از هر چیزی که روزگاری جزو بدیهیات زندگی بود و امروز به کالایی لوکس تبدیل شده است.از کتابفروشی میترسیم؛چون کتاب شده کالایی اشرافی برای ثروتمندان.برای بی دردان از سینما میترسیم.از سفر میترسیم.از کافه رفتن میترسیم.حتی از خوشحال شدن میترسیم، چون قیمت دارد.ترس، دیگر احساس نیست؛شیوهی زندگی ماست.ما مردمی بودیم که سفرههایمان برای مهمان باز بود.نان را نصف میکردیم و دل را دو برابر.اما امروز اگر کسی در بزند، قبل از آنکه به رویش لبخند بزنیم، حساب بانکیمان را مرور میکنیم.دلمان میخواهد مهماننواز باشیم،اما جیب خالی، اخلاق را هم گروگان میگیرد.اگر کوروش از دل تاریخ بازگردد و از حال فرزندانش بپرسد، باید سر پایین بیندازیم و بگوییم:ببخش ما را.نه آنکه نان نداریم ببخشیم،که دیگر توان حفظ کرامت خودمان را هم نداریم.کار به جایی رسیده که مرگ هم آرامش نیست.انسان زنده خرج دارد،مرده هم خرج دارد.کفن قیمت دارد.سنگ قبر قیمت دارد.خاکسپاری قیمت دارد.آدم گاهی از خودش خجالت میکشد که چرا هنوز زنده است و هزینه تولید میکند.مریض که میشویم، به جای امید به درمان، حساب دخل و خرج بازماندگان را میکنیم.بیماری فقط بدن را از پا نمیاندازد؛تمام خانواده را به احتضار میکشاند.جوانانمان را نگاه کنید.انبوهی از نیرو،انبوهی از استعداد،انبوهی از آرزو...اما پشت درهای بستهی بیکاری و بیآیندگی پیر میشوند.چه بسیار مغزهایی که باید کارخانه و دانشگاه و پژوهشگاه را میساختند،اما امروز در چهارراهها دود میشوند،در قهوهخانهها خاک میخورند،یا در رؤیای مهاجرت فرسوده میشوند.و ما والدین،هر روز با شرمندگی به چشمان فرزندانمان نگاه میکنیم.شرمندگی،مالیات نانوشتهی فقر است.من خودم استاد بقا شدهام.آنقدر با نداری جنگیدهام که اگر دانشگاهی برای تحمل فقر وجود داشت، کرسی استادیاش را به من میدادند.غذا را کوچک کردهام،خواستهها را حذف کردهام،آرزوها را قسطبندی کردهام،و کرامت را وصله زدهام.اما هنوز،گاهگاهی کتابی میخرم.گاهی در کافهای گوشهای مینشینم.یک بستنی یا تکهای کیک سفارش میدهم و آرام آرام میخورم.نه برای شکم.برای یادآوری.برای اینکه فراموش نکنم هنوز انسانم.برای اینکه یادم بماند زندگی فقط زنده ماندن نیست.اما تو، ای ترس لعنتی...تو دیگر مهمان خانهی من نیستی.تو در خونم خانه کردهای.در استخوانم ریشه دواندهای.در جیبم جا خوش کردهای.شب با من میخوابی،صبح با من بیدار میشوی،و هر روز در گوشم زمزمه میکنی:«مواظب باش...این بار نوبت آخرین چیز باقیماندهی زندگیات است.»@naghmehayefaribaei
پستهای تلگرام — نغمه های فریبایی
ترانه: عکس منبا صدای: #الههترانه سرا: #اسماعیل_نواب_صفا آهنگساز و تنظیم: #پرویز_یاحقیدستگاه/مایه: #بیات_اصفهاناجرا و پخش: سال ۱۳۴۴عکسِ من ای نقشِ ایامِ جوانیجلوهای از نوبهارِ زندگانی شاهدِ دورانِ عشق و آرزوهایادگارِ روزگارِ کامرانی برق چشمان تو را آتش ندارد یک جهان شادی ز لبخند تو بارد پس چه شد آن خنده و آن شادمانیبوده زیبا عکس من دنیا به چشمت بوده زیبا جمله زشتی ها به چشمت می درخشد در نگاهت مهربانیبی خبر بودم ز نیرنگ زمانه عاشقانه می سرودم من ترانه قصه ناگفته بودم غنچه نشکفته بودم میزدم گلبانگ شدیکِی چنین آشفته بود@naghmehayefaribaei
نامه ای که رستم فرخزاد فرمانده سپاه ایران در قادسیه برای برادرش مینویسد و فردوسی بزرگ به گونه چکامه برای ما سروده است عمر سعد وقاس را با سپاهفرستاد تا جنگ جوید ز شاهچو آگاه شد زان سخن یزگردز هر سو سپاه اندر آورد گردبرین گونه تا ماه بگذشت سیهمی رزم جستند در قادسیبسی کشته شد لشکر از هر دو سویسپه یک ز دیگر نه برگاشت روییکی نامه سوی برادر به دردنوشت و سخنها همه یاد کردتورا ای برادر تن اباد باددل شاه ایران به تو شاد باد نخست آفرین کرد بر کردگارکزو دید نیک و بد روزگارکه این خانه از پادشاهی تهیستنه هنگام پیروزی و فرهیستهمان تیر و کیوان برابر شدستعطارد به برج دو پیکر شدستبر ایرانیان زار و گریان شدمز ساسانیان نیز بریان شدمدریغ این سر و تاج و این داد و تختدریغ این بزرگی و این فر و بختکزین پس شکست آید از تازیانستاره نگردد مگر بر زیانچو نامه بخوانی خرد را مرانبپرداز و بر ساز با مهترانهمی تاز تا آذر آبادگانبه جای بزرگان و آزادگانسخن هرچ گفتم به مادر بگوینبیند همانا مرانیز رویهمه پیش یزدان نیایش کنیدشب تیره او را ستایش کنیدبکوشید و بخشنده باشید نیزز خوردن به فردا ممانید چیزکه من با سپاهی به سختی درمبه رنج و غم و شوربختی درمرهایی نیابم سرانجام ازینخوشا باد نوشین ایران زمینچو گیتی شود تنگ بر شهریارتو گنج و تن و جان گرامی مدارچو با تخت منبر برابر کنندهمه نام بوبکر و عمر کنندتبه گردد این رنجهای درازنشیبی درازست پیش فرازنه تخت و نه دیهیم بینی نه شهرز اختر همه تازیان راست بهربپوشد ازیشان گروهی سیاهز دیبا نهند از بر سر کلاهنه تخت ونه تاج و نه زرینه کفشنه گوهر نه افسر نه بر سر درفشبه رنج یکی دیگری بر خوردبه داد و به بخشش همیننگردز پیمان بگردند وز راستیگرامی شود کژی و کاستیپیاده شود مردم جنگجویسوار آنک لاف آرد و گفت وگویکشاورز جنگی شود بیهنرنژاد و هنر کمتر آید ببررباید همی این ازآن آن ازینز نفرین ندانند باز آفریننهان بدتر از آشکارا شوددل شاهشان سنگ خارا شودبداندیش گردد پدر بر پسرپسر بر پدر هم چنین چارهگرشود بندهٔ بیهنر شهریارنژاد و بزرگی نیاید به کاربه گیتی کسی رانماند وفاروان و زبانها شود پر جفااز ایران وز ترک وز تازیاننژادی پدید آید اندر میاننه دهقان نه ترک و نه تازی بودسخنها به کردار بازی بودهمه گنجها زیر دامن نهندبمیرند و کوشش به دشمن دهندنه جشن ونه رامش نه کوشش نه کامهمه چارهٔ ورزش و ساز دامپدر با پسر کین سیم آوردخورش کشک و پوشش گلیم آوردزیان کسان از پی سود خویشبجویند و دین اندر آرند پیشنباشد بهار و زمستان پدیدنیارند هنگام رامش نبیدچو بسیار ازین داستان بگذردکسی سوی آزادگی ننگردبریزند خون ازپی خواستهشود روزگار مهان کاستهدل من پر از خون شد و روی زرددهن خشک و لبها شده لاژوردکه تامن شدم پهلوان از میانچنین تیره شد بخت ساسانیانبزرگان که در قادسی بامننددرشتند و بر تازیان دشمنندگمانند کاین بیش بیرون شودز دشمن زمین رود جیحون شودز راز سپهری کس آگاه نیستندانند کاین رنج کوتاه نیستکه این قادسی گورگاه منستکفن جوشن و خون کلاه منستدو دیده زشاه جهان برمدارفدی کن تن خویش در کارزارکه زود آید این روز آهرمنیچو گردون گردان کند دشمنی@naghmehayefaribaei
نبرد میانه و شکست همیشگی مغولان از ایرانیان نبرد میانه، نام نبرد سپاه مظفریان به فرماندهی امیر مبارزالدین و با حضور شاهزادگان آن دودمان در برابر سپاه اعزامی جانی بیک، پادشاه مغول در آذربایجان بود. این نبرد که در شهریور سال ۷۳۶ در بیرون شهر میانه در آذربایجان رخ داد، منجر به پیروزی درخشان ایرانیان بر مغولان و اخراج همیشگی آن قوم از ایران تا یورش امیر تیمور گورکان شد. سپاه ایرانیان در این نبرد از اصفهان به سوی تبریز حرکت کرد و با استقبال و شادمانی مردمان و بزرگان شهرهای میان راه مواجه شد. هرچند که شمار سپاهیان ایرانی در این نبرد، تنها ۱۲هزار نفر و یک سوم سپاه مغولان بود، اما با رهبری امیر مبارزالدین به پیروزی نمایان دست یافتند. نبرد میانه را میتوان نمونه ای بی مانند از شیوهٔ نبرد شاهان مظفری دانست که مبتنی بر حملات سریع و کوبنده با تکیه بر سواره نظام سنگین اسلحه برگزیده به روش ساسانیان بود و این شیوه تا پایان آل مظفر و شاه منصور با سپاهیان تیمور در سال ۷۷۲ خورشیدی ادامه یافت. در ادامهٔ نبرد میانه، سپاه آل مظفر با گذر از رود ارس وارد نخجوان شدند و ماورای ارس تا شروان از حضور مغولان پاکسازی کردند@naghmehayefaribaei
✍ یه جزیره، بدون ماشین! تصور کن جایی رو که هیچ ماشینی توش نباشه، خیابوناش پر از دوچرخه و درشکه باشه، و هوای پاک و بوی دریا حس زندگی تو قرن ۱۹ رو برات زنده کنه! اینجا جزیره مکیناکه، یکی از خاصترین جزایر آمریکا که انگار از دل تاریخ بیرون اومده!@naghmehayefaribaei
✍گاهی اوقات افراد نیستند که تغییر میکنند،این نقابها هستند که میافتند...#هاروکی_موراکامی@naghmehayefaribaei
حرف هاے قشنگ میزنیفارسی تورکی🎼🎼