یکی را دوست می دارمولی افسوس او هرگز نمیداندنگاهش میکنم شایدبخواند از نگاه منکه او را دوست می دار…
انتشار: 2026/08/08 17:53 UTCدریافت: 2026/08/11 02:00 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/11 02:00 UTC
یکی را دوست می دارمولی افسوس او هرگز نمیداندنگاهش میکنم شایدبخواند از نگاه منکه او را دوست می دارمولی افسوس او هرگز نمیداندبه برگ گل نوشتم منتو را دوست می دارمولی افسوس او گل رابه زلف کودکی آویخت تا او را بخنداندبه مهتاب گفتم ای مهتابسر راهت به کوی اوسلام من رسان و گوتو را من دوست می دارمولی افسوس چون مهتاب به روی بسترش لغزیدیکی ابر سیه آمد که روی ماه تابان را بپوشانیدصبا را دیدم و گفتم صبا دستم به دامانتبگو از من به دلدارم تو را من دوست می دارمولی افسوس و صد افسوسزابر تیره برقی جستکه قاصد را میان ره بسوزانیدکنون وامانده از هر جادگر با خود کنم نجوایکی را دوست می دارمولی افسوس او هرگز نمیداندشاعر #فریدون_مشیریاجرای مشترک از:#بانو_فریبا_عطاریان#امیر_محمدیتنظیم و میکس:#امیر_محمدینغمه های فریبایی@naghmehayefaribaei
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 2 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — نغمه های فریبایی
ترانه: عکس منبا صدای: #الههترانه سرا: #اسماعیل_نواب_صفا آهنگساز و تنظیم: #پرویز_یاحقیدستگاه/مایه: #بیات_اصفهاناجرا و پخش: سال ۱۳۴۴عکسِ من ای نقشِ ایامِ جوانیجلوهای از نوبهارِ زندگانی شاهدِ دورانِ عشق و آرزوهایادگارِ روزگارِ کامرانی برق چشمان تو را آتش ندارد یک جهان شادی ز لبخند تو بارد پس چه شد آن خنده و آن شادمانیبوده زیبا عکس من دنیا به چشمت بوده زیبا جمله زشتی ها به چشمت می درخشد در نگاهت مهربانیبی خبر بودم ز نیرنگ زمانه عاشقانه می سرودم من ترانه قصه ناگفته بودم غنچه نشکفته بودم میزدم گلبانگ شدیکِی چنین آشفته بود@naghmehayefaribaei
نامه ای که رستم فرخزاد فرمانده سپاه ایران در قادسیه برای برادرش مینویسد و فردوسی بزرگ به گونه چکامه برای ما سروده است عمر سعد وقاس را با سپاهفرستاد تا جنگ جوید ز شاهچو آگاه شد زان سخن یزگردز هر سو سپاه اندر آورد گردبرین گونه تا ماه بگذشت سیهمی رزم جستند در قادسیبسی کشته شد لشکر از هر دو سویسپه یک ز دیگر نه برگاشت روییکی نامه سوی برادر به دردنوشت و سخنها همه یاد کردتورا ای برادر تن اباد باددل شاه ایران به تو شاد باد نخست آفرین کرد بر کردگارکزو دید نیک و بد روزگارکه این خانه از پادشاهی تهیستنه هنگام پیروزی و فرهیستهمان تیر و کیوان برابر شدستعطارد به برج دو پیکر شدستبر ایرانیان زار و گریان شدمز ساسانیان نیز بریان شدمدریغ این سر و تاج و این داد و تختدریغ این بزرگی و این فر و بختکزین پس شکست آید از تازیانستاره نگردد مگر بر زیانچو نامه بخوانی خرد را مرانبپرداز و بر ساز با مهترانهمی تاز تا آذر آبادگانبه جای بزرگان و آزادگانسخن هرچ گفتم به مادر بگوینبیند همانا مرانیز رویهمه پیش یزدان نیایش کنیدشب تیره او را ستایش کنیدبکوشید و بخشنده باشید نیزز خوردن به فردا ممانید چیزکه من با سپاهی به سختی درمبه رنج و غم و شوربختی درمرهایی نیابم سرانجام ازینخوشا باد نوشین ایران زمینچو گیتی شود تنگ بر شهریارتو گنج و تن و جان گرامی مدارچو با تخت منبر برابر کنندهمه نام بوبکر و عمر کنندتبه گردد این رنجهای درازنشیبی درازست پیش فرازنه تخت و نه دیهیم بینی نه شهرز اختر همه تازیان راست بهربپوشد ازیشان گروهی سیاهز دیبا نهند از بر سر کلاهنه تخت ونه تاج و نه زرینه کفشنه گوهر نه افسر نه بر سر درفشبه رنج یکی دیگری بر خوردبه داد و به بخشش همیننگردز پیمان بگردند وز راستیگرامی شود کژی و کاستیپیاده شود مردم جنگجویسوار آنک لاف آرد و گفت وگویکشاورز جنگی شود بیهنرنژاد و هنر کمتر آید ببررباید همی این ازآن آن ازینز نفرین ندانند باز آفریننهان بدتر از آشکارا شوددل شاهشان سنگ خارا شودبداندیش گردد پدر بر پسرپسر بر پدر هم چنین چارهگرشود بندهٔ بیهنر شهریارنژاد و بزرگی نیاید به کاربه گیتی کسی رانماند وفاروان و زبانها شود پر جفااز ایران وز ترک وز تازیاننژادی پدید آید اندر میاننه دهقان نه ترک و نه تازی بودسخنها به کردار بازی بودهمه گنجها زیر دامن نهندبمیرند و کوشش به دشمن دهندنه جشن ونه رامش نه کوشش نه کامهمه چارهٔ ورزش و ساز دامپدر با پسر کین سیم آوردخورش کشک و پوشش گلیم آوردزیان کسان از پی سود خویشبجویند و دین اندر آرند پیشنباشد بهار و زمستان پدیدنیارند هنگام رامش نبیدچو بسیار ازین داستان بگذردکسی سوی آزادگی ننگردبریزند خون ازپی خواستهشود روزگار مهان کاستهدل من پر از خون شد و روی زرددهن خشک و لبها شده لاژوردکه تامن شدم پهلوان از میانچنین تیره شد بخت ساسانیانبزرگان که در قادسی بامننددرشتند و بر تازیان دشمنندگمانند کاین بیش بیرون شودز دشمن زمین رود جیحون شودز راز سپهری کس آگاه نیستندانند کاین رنج کوتاه نیستکه این قادسی گورگاه منستکفن جوشن و خون کلاه منستدو دیده زشاه جهان برمدارفدی کن تن خویش در کارزارکه زود آید این روز آهرمنیچو گردون گردان کند دشمنی@naghmehayefaribaei
نبرد میانه و شکست همیشگی مغولان از ایرانیان نبرد میانه، نام نبرد سپاه مظفریان به فرماندهی امیر مبارزالدین و با حضور شاهزادگان آن دودمان در برابر سپاه اعزامی جانی بیک، پادشاه مغول در آذربایجان بود. این نبرد که در شهریور سال ۷۳۶ در بیرون شهر میانه در آذربایجان رخ داد، منجر به پیروزی درخشان ایرانیان بر مغولان و اخراج همیشگی آن قوم از ایران تا یورش امیر تیمور گورکان شد. سپاه ایرانیان در این نبرد از اصفهان به سوی تبریز حرکت کرد و با استقبال و شادمانی مردمان و بزرگان شهرهای میان راه مواجه شد. هرچند که شمار سپاهیان ایرانی در این نبرد، تنها ۱۲هزار نفر و یک سوم سپاه مغولان بود، اما با رهبری امیر مبارزالدین به پیروزی نمایان دست یافتند. نبرد میانه را میتوان نمونه ای بی مانند از شیوهٔ نبرد شاهان مظفری دانست که مبتنی بر حملات سریع و کوبنده با تکیه بر سواره نظام سنگین اسلحه برگزیده به روش ساسانیان بود و این شیوه تا پایان آل مظفر و شاه منصور با سپاهیان تیمور در سال ۷۷۲ خورشیدی ادامه یافت. در ادامهٔ نبرد میانه، سپاه آل مظفر با گذر از رود ارس وارد نخجوان شدند و ماورای ارس تا شروان از حضور مغولان پاکسازی کردند@naghmehayefaribaei
✍ یه جزیره، بدون ماشین! تصور کن جایی رو که هیچ ماشینی توش نباشه، خیابوناش پر از دوچرخه و درشکه باشه، و هوای پاک و بوی دریا حس زندگی تو قرن ۱۹ رو برات زنده کنه! اینجا جزیره مکیناکه، یکی از خاصترین جزایر آمریکا که انگار از دل تاریخ بیرون اومده!@naghmehayefaribaei
✍گاهی اوقات افراد نیستند که تغییر میکنند،این نقابها هستند که میافتند...#هاروکی_موراکامی@naghmehayefaribaei
حرف هاے قشنگ میزنیفارسی تورکی🎼🎼