دلم گرفته ای دوست! هوای گریه با منگر از قفس گریزم، کجا روم کجا من؟ کجا روم، که راهی به گلشنی ندانمک…

دلم گرفته ای دوست! هوای گریه با منگر از قفس گریزم، کجا روم کجا من؟ کجا روم، که راهی به گلشنی ندانمکه دیده بر گشودم به کنج تنگنا، من نه بسته ام به کس دل، نه بسته کس به من دلچو تخته پاره بر موج رها رها رها من ز من هرآنکه او دور  چو دل به سینه نزدیکبه من هر آنکه نزدیک از او جدا جدا من نه چشم دل به سویی نه باده در سبوییکه تر کنم گلویی به یاد آشنا من ز بودنم چه افزود؟ نبودنم چه کاهد؟که گویدم به پاسخ که زنده ام چرا من؟ ستاره ها نهفتم در آسمان ابریدلم گرفته ای دوست! هوای گریه با من.#سیمین_بهبهانی 🍃🌸