‌.پنج‌شنبه‌هادلمان برای کسانی تنگ می‌شودکه دیگردست‌هایشان را نمی‌توانیم لمس کنیم...نمی‌دانیم خاکبا…

به شما استاد گرامی جناب رضا مادنویسنده و شاعر ارزشمند و بانوی مهر و اندیشه استاد ثریا شجاعی اصل شاعر نویسنده گرانمهر  تبریک می‌گویم!​ قلم زدنتان ، قدم زدن در سرزمین زیبای آرمان هاست و پر گشودن تا قاف. یادمان باشد برای رسیدن به قاف حقیقت آرمان ها باید سیمرغ شویم تا پرگشودنمان، رسیدن باشد. ​روزی که کتابتان  به چاپ رسید،یعنی  روزی است که داستان‌هایتان  زنده می‌شوندوجان تازه میگیرند. درود بر شما که کلمات را به رقص درآوردید واثری ماندگار آفریدیدقلمتان همواره در مسیر حق، حقیقت و زیبایی‌ها جاری باد.چاپ کتابتان، تاج افتخاری بر سر نویسندگی‌تان.امیدوارم صدای قلم شما همیشه پرطنین و رسای فرهنگ باشد.به شما  مجدداً تبریک می‌گویم!ازطرف صبارز مدیر وادمین کانال نوای مستانه

هر کلمه‌ای که نوشته‌اید،نتیجه‌ی عشق و تعهدتان به هنر و ادبیات   است.  چاپ جدید نمایشی است از جسارت و پشتکارتاناستاد ماد گرامی و مهربانو شجاعی اصل عزیزاین موفقیت را صمیمانه تبریک عرض می کنیم‌#از_طرف_مدیران_کانال_شعر_پارسی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌@http_shear_parsi‌‌@soraya_shojae@navayemastaneh

🍃زندگی می‌گذردزخم هایمان را می پذیریم...دردهایمان ؛دلتنگی هایمان ؛کمرنگ می‌شود...اما...!!جوانی‌مان را از کجا...؟از کدام کافه ؛از پشت کدام پنجره ؛از روی کدام نیمکت چوبی پارک...پس بگیریم...؟چگونه می توانم حال خراب دلم راشیرین بنویسمکه قلم در دستم نمیرد...🌿✍#مژگان_م#دلژین@Mozhgan_delzhin_m@navayemastaneh.

🔴 ویدیوئی تاریخی و رنگى از "کنفرانس‌ تهران" در محوطه سفارت شوروی در تهران (باغ اتابک) با حضور چرچیل، استالین و روزولت، آذر ۱۳۲۲، نوامبر ۱۹۴۳@NAVAYEMASTANEH

‌بادها هرگز نمی‌فهمند گیسوی رهادلرباتر می‌شود وقتی پریشانش کنند#فاضل_نظری@navayemastaneh‌

‌«فانوس جان»در مهتاب‌زار خاموش دل من فانوسی شد که با هر نسیمک عشق روشن‌تر می‌سوزد. سروشِ نگاهت چون رودابه‌ی سپید بر کوهسارِ جانم جاری است، و من، در زمزمه‌گاهِ حضور به افسون تو تن می‌سپارم. نه دام، نه قلاب بی‌مهری، تنها آیینه‌ی راز که در چشم‌هایت طلوع می‌کند. و هر بار که خاکسترِ امیدم به باران‌پوشِ نگاهت می‌رسد، از نو پرنده‌بال می‌شوم به سوی آسمان تو. ✍️ #رضا_ماد «چاپ شده در 📖 خلوت مهر و معنا»‌‌@navayemastaneh‌