شب‌آوا، شماره‌ی ۶شعر «آخرین جرعهٔ این جام» سرودهٔ فریدون مشیری از کتاب گزینهٔ اشعار فریدون مشیری، ن…

متنی که خواننده‌ی ادبیات را به شوق می‌آورَد| در عرف دنیای ادبیات، خواننده‌ میل دارد به چالشی با نام «کشف در زبان». خواننده‌ی متن‌های خلاق دوست دارد یا بازی‌های آرایه‌ها و بلاغت را کشف کند (مثل رفتار او هنگام خواندن شعر)، یا نوعی گره‌گشایی یا به تعبیر بهتر «تجلی معنایی» و «Aha moment» را تجربه کند (وقتی داستان کوتاه می‌خوانَد) یا با پرسشی ظریف و نوعی نگاه و تأمل تازه ملاقات کند (به وقت خوانش جستار شخصی). از منظر دیگر، مخاطب میل دارد که حس کند فهم او مهم شمرده شده و به قدرت تحلیل و کشف او توجه شده و همه‌ی لقمه‌ها را نویسنده یا به تعبیر دقیق‌تر «راوی» نجویده. به این ترتیب حس بالغ‌بودن و «خواننده‌بودن» به او دست می‌دهد و متوجه می‌شود باید به خود بجنبد و در جستجوی «کشفِ» زیبایی در یک متن باشد.مصطفا پورنجاتی، برشی از خوانش و نقد یک متن@Nevisandegikhallagh

شب‌آوا، شمارهٔ ۷شعر «جنبش واژهٔ زیست»، سرودهٔ سهراب سپهری، هشت‌کتاب، نشر کتابخانهٔ طهوریصدای راضیه بهرامی

"خانه‌ی نویسندگی خلاق" pinned «یک مرور سریع ولی جامع بر متد آموزشی پانزده‌ساله ی خانه ی نویسندگی خلاق نوشتن به روش طبیعی چیست و چرا کار می‌کند؟ به قلم گابریله ریکو در کتاب نوشتن به روش طبیعی ترجمهٔ خانه ی نویسندگی خلاق میل طبیعی ما به بیان خویشتن، زیر سنگینیِ قواعد و دستورالعمل‌ها مهار…»

یک مرور سریع ولی جامعبر متد آموزشی پانزده‌ساله ی خانه ی نویسندگی خلاقنوشتن به روش طبیعی چیست و چرا کار می‌کند؟به قلم گابریله ریکو در کتاب نوشتن به روش طبیعیترجمهٔ خانه ی نویسندگی خلاقمیل طبیعی ما به بیان خویشتن، زیر سنگینیِ قواعد و دستورالعمل‌ها مهار می‌شود. این تأسف‌بار است؛ زیرا نوشته‌های کودکان به‌ طور طبیعی از قدرت بیانی برخوردارند. اصالتی دارند که ذاتاً صدای یک فرد را بر روی صفحه ثبت می‌کند. به نظر می‌رسد هرچه بیشتر دربارهٔ نوشتن یاد می‌گیریم، بیشتر آن را از دست می‌دهیم. از دست دادن این توانایی از مدرسه آغاز می‌شود؛ جایی که فرایند نوشتن به ما در قالب بخش‌های جداگانه‌ای مانند دستور زبان، قواعد و واژگان آموزش داده می‌شود. نوشتن به فعالیتی ترسناک و ناخوشایند، شبیه تکلیف کتاب کار، تبدیل می‌شود. دانش‌آموزان تا حد امکان کم می‌نویسند و پس از خارج شدن از مدرسه، هر زمان که بتوانند از کل فرایند نوشتن دوری می‌کنند. در نتیجه، افراد کمی به نوشتن به‌عنوان منبعی طبیعی برای لذت و رضایت روی می‌آورند. بیایید از کلیت موضوع آغاز کنیم؛ از نیاز اساسی انسان برای شکل دادن به تجربه، برای بیانگری، برای خلق کردن فرم و ساختار از دل سردرگمی‌ای که جهان درونی و بیرونی ما را تشکیل می‌دهد. نوشتن خلاق، پیش از هر چیز، عملی برای تعریف خویشتن است: اینکه چه می‌دانید، چه چیزهایی کشف می‌کنید، درباره ی چه چیزهایی شگفت‌زده و کنجکاو می‌شوید، چه احساسی دارید، چه می‌بینید، می‌شنوید، لمس می‌کنید و می‌چشید، همهٔ این‌ها بازتابی از تبلور چندوجهی‌ای است که شما هستید. نتیجه ی بیان تجربه ی خود، صدایی منحصربه‌فرد است: صدای خود شما. صدای شما در داستان‌گویی، در تصاویر، در صدا، در احساسات و بیش از همه در تمرکزی که هر بار هنگام نوشتن کشف می‌کنید، بیان می‌شود. هر یک از این ویژگی‌های نوشتن خلاق، در نهایت شما را به سوی پیوستگی و انسجام بیشتر، بافت و ریتم، اصالت و شدت عاطفی در تلاش برای دستیابی به قدرت بیان هدایت می‌کند. منبع: Writing the Natural Way, p 2@Nevisandegikhallagh

نوشتن خود یکی از بزرگ‌ترین و آزادترین فعالیت‌های انسانی است. در نوشتن، برای خود، تعالی و کشف فراوانی وجود دارد. در نوشتن، برای کسی که با اعتماد و بخشندگی آنچه را برایش اتفاق می‌افتد دنبال می‌کند، جهان همواره آماده و عمیق باقی می‌ماند؛ محیطی پایان‌ناپذیر که گسترش همراه با انعطاف‌پذیریِ یک رؤیا را در خود دارد. نویسندگان با رفت‌وآمد میان تجربه و اندیشه، بیش از آنچه زمان و مکان می‌توانند در اختیارشان بگذارند، فرصت دارند. آن‌ها قلمرو کاملاً ناشناخته‌ای از نگرش و بینش انسانی را در اختیار دارند. ویلیام استافورد Writing the Australian Crawl@Nevisandegikhallagh

شب‌آوا، شماره‌ی ۵نامه‌ی دوم، سرودهٔ نزار قبانی، مجموعه‌شعر ۱۰۰ نامهٔ عاشقانه، نشر نگاهصدای راضیه بهرامی