كانال خبرى شبكه تشکل های محیط زیستی خراسان رضوی

ادامه از پست پیشین:و یک سخن صریح با همه:نه فعال محیط‌زیست دشمن کشاورز است، نه کشاورز دشمن طبیعت، نه گردشگر دشمن روستاست و نه مسئول حفاظت، دشمن معیشت مردم.دشمن واقعی، بی‌قانونی، بی‌برنامگی، منفعت‌طلبی کوتاه‌مدت و مصرف بی‌محابای طبیعت است.نباید اجازه دهیم این مسئله به نزاع میان «مردم» و «طبیعت» تبدیل شود.طبیعت، زندگی مردم است و مردم، بخشی از راه حفاظت از طبیعت‌اند.معیار ما برای گفت‌وگوهای آینده:سمن «دیدبان طبیعت هزارمسجد» از این پس در هر گفت‌وگو درباره گردشگری منطقه، چند اصل را معیار قرار خواهد داد:یکم؛ قانون باید برای همه یکسان اجرا گردد.دوم؛ منطقه حفاظت‌شده باید با استانداردهای حفاظتی خودش مدیریت شود، نه با منطق گردشگری انبوه.سوم؛ حمل گردشگر با تراکتور در مسیرهای ممنوع و داخل منطقه حفاظت‌شده نباید با عنوان معیشت، گردشگری یا هر عنوان دیگری عادی‌سازی شود.چهارم؛ معیشت مردم محلی باید محترم شمرده شود و برای آن راهکارهای قانونی، پایدار و سازگار با طبیعت طراحی گردد.پنجم؛ توسعه گردشگری باید تابع ظرفیت برد اکولوژیک منطقه باشد، نه تابع تعداد گردشگر و میزان درآمد کوتاه‌مدت.ششم؛ تصمیم‌های مدیریتی باید مبتنی بر قانون، داده، نظر کارشناسی و شفافیت باشد.هفتم؛ جامعه محلی باید در تصمیم‌گیری و بهره‌مندی از منافع گردشگری سهم واقعی داشته باشد.سخن پایانی؛هزارمسجد را نمی‌توان برای یک فصل گردشگری مصرف کرد. این کوه‌ها از ما قدیمی‌ترند. اُرس‌هایش شاهد نسل‌هایی بوده‌اند که آمدند، زندگی کردند و رفتند. رودخانه‌هایش پیش از ما جاری بوده‌اند و اگر ما درست رفتار کنیم، پس از ما نیز جاری خواهند بود.ما فقط یک نسل از نگهبانان این سرزمینیم.پس بیایید چیزی را که به امانت گرفته‌ایم، سالم‌تر از آنچه تحویل گرفته‌ایم، به نسل بعد بسپاریم.ما در «دیدبان طبیعت هزارمسجد» از اجرای قانون و تصمیم قانونی برای جلوگیری از جابه‌جایی گردشگران با تراکتور در منطقه حفاظت‌شده حمایت می‌کنیم.در عین حال، از مسئولان می‌خواهیم این تصمیم را به نقطه آغاز سامان‌دهی علمی و عادلانه گردشگری و تقویت اقتصاد جامعه محلی تبدیل کنند.نه طبیعت باید قربانی معیشت شود و نه معیشت مردم باید بهانه‌ای برای قربانی کردن طبیعت باشد.راه درست، راه سومی نیست که قانون را دور بزند؛ راه درست، راهی است که قانون، معیشت و طبیعت را در جای درست خود بنشاند.و باور داریم که این راه، با یک جمله آغاز می‌شود:«هزارمسجد را دوست بداریم؛ آن‌گونه که چیزی از آن برای فرزندانمان باقی بماند.»"سمن دیدبان طبیعت هزارمسجد" ۱۴۰۵/۵/۲۳@hevallayen⚫️🔴🍀 رسانه‌ی تلگرامی محیط زیست برای همه@hezarmasjedwatch

ادامه از پست پیشین:گردشگر باید بداند اگر مسیر طبیعت برای پیاده‌روی است، پیاده رفتن بخشی از احترام به طبیعت است، نه محرومیت از گردشگری. چند کیلومتر پیاده‌روی برای دیدن یک آبشار، هزینه‌ای نیست که طبیعت باید برای آسایش ما بپردازد. اتفاقاً شاید زیباترین شکل طبیعت‌گردی همین باشد:آرام‌تر برویم، کمتر برداریم، کمتر تخریب کنیم و بیشتر ببینیم.چرا باید طبیعت را با چرخ طی کنیم؟کوهستان برای عبور بی‌وقفه چرخ‌ها ساخته نشده است.رودخانه جاده نیست.بستر رودخانه مسیر حمل مسافر نیست.مرتع پارکینگ نیست.جنگل اُرس پیست خودرو نیست.و آبشار، مقصدی نیست که رسیدن به آن به هر قیمتی مجاز باشد.ورود مکرر وسایل نقلیه به محیط‌های طبیعی می‌تواند موجب کوبیدگی خاک، فرسایش، آسیب به پوشش گیاهی، افزایش پسماند، ایجاد آلودگی صوتی و اختلال در آرامش حیات‌وحش شود. در مورد بابارمضان نیز دادستان محترم شهرستان کلات در هشدار منتشرشده، جابه‌جایی گردشگران با تراکتور در بستر رودخانه را اقدامی خطرناک برای جان گردشگران و آسیب‌زا برای محیط‌زیست و منابع شیلاتی پایین‌دست دانسته و بر برخورد قانونی با این تخلف تأکید کرده است. پس موضوع، صرفاً یک اختلاف سلیقه میان مردم و فعالان محیط‌زیست نیست. موضوع، ایمنی انسان، قانون و حفاظت از یک زیست‌بوم ارزشمند است.«اما مردم چه کنند؟»این پرسش مهمی است.پاسخ ما این نیست که مردم را رها کنید. پاسخ ما این است: مردم را از یک فعالیت ناسازگار با مقررات خارج کنید و به سمت فعالیت‌های قانونی و پایدار هدایت کنید.اگر گردشگری در بابارمضان ظرفیت اقتصادی دارد، باید این ظرفیت به شکل درست مدیریت شود. روستایی می‌تواند از فروش محصولات کشاورزی و محلی، صنایع‌دستی، غذاهای بومی، اقامتگاه‌های مجاز، راهنمایی گردشگران، خدمات مجاز گردشگری، فروش محصولات باغی و ده‌ها فعالیت دیگر درآمد کسب کند. می‌توان برای روستا برند گردشگری ساخت، بدون آنکه رودخانه را جاده کنیم. می‌توان گردشگر آورد، بدون آنکه هر خودرویی را به دل منطقه بفرستیم. می‌توان اقتصاد محلی را تقویت کرد، بدون آنکه طبیعت را مصرف کنیم. هدف ما حذف مردم از اقتصاد گردشگری نیست؛ هدف، حذف تخریب از گردشگری است. مسئولان محترم شهرستان کلات؛ اکنون نوبت برنامه‌ریزی است.ما از تصمیم قضایی برای جلوگیری از جابه‌جایی گردشگران با تراکتور در منطقه حمایت می‌کنیم. اما در کنار اجرای این تصمیم، از مسئولان شهرستان کلات نیز انتظار داریم خلأ برنامه‌ریزی را با ممنوعیت اشتباه نگیرند. ممنوعیت یک فعالیت غیرمجاز، پایان مسئولیت مدیریت نیست؛ آغاز مسئولیت دیگری است:سامان‌دهی.از فرمانداری، بخشداری، اداره حفاظت محیط‌زیست، منابع طبیعی، میراث فرهنگی، جهاد کشاورزی و دیگر دستگاه‌های مسئول می‌خواهیم با مشارکت جامعه محلی، برای آینده گردشگری بابارمضان و هزارمسجد برنامه‌ای روشن، قانونی و مبتنی بر ظرفیت اکولوژیک منطقه تدوین کنند.این برنامه باید مشخص کند:- کدام نقاط قابلیت گردشگری دارند؟- ظرفیت پذیرش هر محدوده [ظرفیت برد هر منطقه] چقدر است؟- کدام مسیرها باید صرفاً پیاده طی شوند؟- چه فعالیت‌هایی در منطقه حفاظت‌شده مجاز یا ممنوع هستند؟- چگونه پسماند مدیریت شود؟- چگونه از حیات‌وحش و پوشش گیاهی حفاظت شود؟- و چگونه سهم واقعی جامعه محلی از منافع گردشگری افزایش یابد؟ما خواهان گردشگری هستیم؛ اما گردشگری قانونمند، کم‌ زیان و پایدار.از مردم محلی یک خواهش داریم؛ مردم بابارمضان و هزارمسجد، صاحبان واقعی این سرزمین‌اند؛ اما مالک طبیعت به معنای اختیار تخریب آن نیستند.بیایید این جمله را از نو تعریف کنیم:«طبیعت مال ماست» یعنی «مسئولیتش با ماست».اگر کوهستان را دوست داریم، نباید راه تخریب آن را هموار کنیم.اگر آبشار را دوست داریم، نباید مسیر رودخانه را به جاده تبدیل کنیم.اگر از گردشگر درآمد می‌خواهیم، باید کاری کنیم که گردشگر فردا نیز بتواند همین طبیعت را ببیند.و اگر تراکتورداری شغل مردم است، باید تلاش کنیم این سرمایه در مسیر اصلی و قانونی خود، یعنی تولید و کشاورزی، باقی بماند و در صورت توسعه گردشگری، راه‌های جدید و قانونی برای درآمدزایی ایجاد شود.خطاب به گردشگران عزیز؛شما به هزارمسجد دعوت شده‌اید؛ اما مهمان یک خانه‌اید.مهمان، خانه میزبان را خراب نمی‌کند.اگر به شما گفته شد بخشی از مسیر را پیاده بروید، نپرسید:«چرا نمی‌توانم با وسیله نقلیه بروم؟»بپرسید:«چگونه می‌توانم کمترین اثر مخرب را بر این طبیعت بگذارم؟»کوله‌پشتی خود را بردارید.آرام قدم بزنید.صدای آب را بشنوید.از سکوت کوهستان لذت ببرید.زباله خود را برگردانید.آتش را بی‌جا روشن نکنید.و اجازه دهید هزارمسجد پس از رفتن شما، همان هزارمسجدی باشد که پیش از آمدنتان بوده است.ادامه دارد... 👇👇👇

به نام خالق کوهستان، رودخانه و اُرس‌های هزارمسجد"برای طبیعت، برای مردم، برای فردا" بیانیه‌ی سمن «دیدبان طبیعت هزارمسجد» درباره حفاظت از منطقه حفاظت‌ شده ارس سیستان، گردشگری مسئولانه و ممنوعیت جابه‌جایی گردشگران با تراکتور؛ هزارمسجد را نمی‌توان فقط از پشت شیشه خودرو دید. هزارمسجد را باید شناخت، لمس کرد، نفس کشید و دوست داشت؛ اما پیش از همه، باید حرمتش را نگه داشت.ما در سمن «دیدبان طبیعت هزارمسجد» بر این باوریم که طبیعت این سرزمین، ملک شخصی هیچ‌کس نیست؛ میراث مشترک همه ما و امانتی برای نسل‌هایی است که هنوز به دنیا نیامده‌اند.رودخانه‌های هزارمسجد، چشمه‌ها، مراتع، پوشش گیاهی، حیات‌وحش، درختان کهنسال اُرس و سکوت دره‌های آن، سرمایه‌هایی نیستند که بتوان آنها را با منافع کوتاه‌مدت معاوضه کرد.از همین منظر، درباره موضوع جابه‌جایی گردشگران با تراکتور در مسیر بابارمضان و ورود وسایل نقلیه به محدوده‌های طبیعی و حفاظت‌شده هزارمسجد، موضع خود را روشن و بدون ابهام اعلام می‌کنیم:ما از ممنوعیت جابه‌جایی گردشگران با تراکتور در منطقه حفاظت‌شده حمایت می‌کنیم. این حمایت نه از سر مخالفت با مردم است، نه مخالفت با گردشگری و نه نادیده گرفتن معیشت روستاییان. بلکه از یک اصل ساده و بنیادین سرچشمه می‌گیرد:قانون باید رعایت شود و منطقه حفاظت‌شده باید حفاظت شود.منطقه حفاظت‌شده، پارک تفریحی [داخل یا حاشیه شهر] نیست. مهم‌ترین نکته‌ای که در بسیاری از بحث‌های اخیر به حاشیه رفته، همین است. بحث فقط درباره «یک تراکتور» نیست. بحث فقط درباره «چند گردشگر» نیست. بحث فقط درباره «درآمد چند تراکتوردار» نیز نیست. ما درباره ورود به یک منطقه حفاظت‌ شده سخن می‌گوییم؛ سرزمینی که ارزش‌های طبیعی آن موجب شده است تحت مقررات خاص حفاظتی قرار گیرد.بنابراین نمی‌توان همان ضوابطی را که برای یک جاده روستایی، یک پارک شهری یا یک مقصد گردشگری معمولی در نظر گرفته می‌شود، بر منطقه‌ای با ارزش‌های حفاظتی ویژه اعمال کرد.وقتی محدوده‌ای برای حفاظت تعیین شده، اصل بر این نیست که هر نوع فعالیتی را ابتدا انجام دهیم و سپس برای کاهش خسارت آن استثنا پیدا کنیم. اصل، حفاظت است؛ بهره‌برداری باید در چارچوب ظرفیت و مقررات حفاظت انجام شود.تراکتور برای کشاورزی است، نه حمل مسافر در دل منطقه حفاظت‌ شده. ما برای تراکتورداران و کشاورزان زحمتکش منطقه احترام فراوان قائلیم. تراکتور برای بسیاری از خانواده‌های روستایی یک ابزار حیاتی تولید و بخشی از سرمایه زندگی آنان است. اما همین واقعیت، تفاوت میان دو نوع استفاده را از بین نمی‌برد. تراکتور ابزار کشاورزی است؛ استفاده از آن برای جابه‌جایی گردشگران در مسیرهای طبیعی و بستر رودخانه، موضوع دیگری است که باید تابع قوانین و مقررات مربوط به خود باشد. نمی‌توان گفت چون تراکتور وسیله کار یک کشاورز است، پس استفاده از آن برای حمل گردشگر در هر مسیر و هر منطقه‌ای نیز مجاز است. اگر چنین استدلالی پذیرفته شود، هر وسیله‌ای می‌تواند به دلیل آنکه وسیله معیشت صاحبش است، از مقررات مربوط به کاربری و محیط‌زیست مستثنا شود. این منطق با مفهوم حاکمیت قانون سازگار نیست. حمایت از معیشت مردم، به معنای قانونی‌کردن تخلف نیستما با صراحت می‌گوییم:معیشت مردم عزیز بابارمضان و دیگر روستاهای هزارمسجد برای ما مهم است. اما راه حمایت از معیشت مردم، باز گذاشتن مسیر تخریب طبیعت یا ایجاد استثنا برای نقض مقررات نیست. اگر فعالیتی طبق مقررات مجاز نیست، باید متوقف شود. اگر خانواده‌ای از این فعالیت درآمد داشته است، مسئولان باید برای ایجاد راه‌های قانونی، پایدار و سازگار با محیط‌زیست برای درآمدزایی آنان برنامه داشته باشند. این دو موضوع نباید با یکدیگر اشتباه گرفته شوند. نمی‌توان برای حمایت از یک شغل، قانونی را که برای حفاظت از یک زیست‌بوم وضع شده کنار گذاشت. و از آن مهم‌تر، نمی‌توان طبیعت را قربانی کرد تا امروز درآمدی ایجاد شود که فردا همان منبع درآمد را از بین ببرد.گردشگری بدون حفاظت، گردشگری نیست. ما مخالف گردشگری نیستیم. اتفاقاً معتقدیم هزارمسجد از ظرفیت‌های ارزشمند طبیعت‌گردی در منطقه برخوردار است. اما میان گردشگری مسئولانه و هجوم بی‌ضابطه به طبیعت، فاصله‌ای بسیار زیاد وجود دارد. گردشگری واقعی یعنی احترام به مقصد. یعنی گردشگر بداند هر جایی را نمی‌توان با خودرو و تراکتور پیمود.ادامه دارد ...👇👇👇

@NGOKhorasanR