به نام خدافرکانس سپیده / رهایشدر هندسهی قدرت، همیشه دو صف وجود دارد: یکی صفِ خدایانِ پوشالی و دیگر…
انتشار: 2026/08/12 07:02 UTCدریافت: 2026/08/13 02:52 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/13 02:52 UTC
به نام خدافرکانس سپیده / رهایشدر هندسهی قدرت، همیشه دو صف وجود دارد: یکی صفِ خدایانِ پوشالی و دیگری صفِ بندگان. اما چرا در طولِ تاریخ، هرچه کسی تلاش کرده تا از صفِ بندگان خارج شود و بر تختِ قدرت بنشیند، نه تنها آزادتر نشده، بلکه اسارتش در بندگیِ خود و دیگران عمیقتر شده است؟ عجیب است؛ قدرت، پیش از آنکه دیگری را به زنجیر بکشد، ابتدا صاحبش را میبلعد. وقتی امپراطوری در اوجِ نخوت، غلامی را زیرِ پای خود میبیند، آیا واقعاً او آزادتر از آن غلام است؟ یا هر دو در چرخدندههای یک نظامِ سلطه، اسیرِ نقشی هستند که برایشان تعریف شده است؟حقیقت این است که رهایی، در «نفیِ بندگی» نیست، بلکه در «انتخابِ بنده» است. توحید، پارادوکسی را پیش میکشد که عقلِ ابزاری از درکِ آن عاجز است: هرچه بندگیِ خدا عمیقتر، آزادی از «غیرِ خدا» وسیعتر.انسانِ توحیدی، تنها با سر فرود آوردن در برابر حقیقت است که قامتِ بلندش را در برابرِ بتهای مدرن، صاحبانِ ثروت و قدرتهای رسانهای راست نگه میدارد. بعثت، دعوتی برای یک انقلابِ درونی در همین نسبتهاست. آیا هرگز اندیشیدهای که برای «آقا» بودن آفریده شدهای یا برای «عبد» بودن؟ بعثت، لحظهی شکوفاییِ آن انسانی است که بندهی خدا میشود تا از بندگیِ جهان آزاد شود؛ و اینجاست که آزادی، نه مقصد، که تنها «ثمرهی» عبودیت است. و سلام بر امت مبعوث.#روایت_بعثتبه وقت امام/۹:۴۰ دقیقهچهارشنبه ۲۱ مردادماه ۱۴۰۵مهدی حاجی 🇮🇷پژوهشگر و تحلیگر @mahdihaji_ir

