⚫️ گریه بر حسین (ع)؛ اشکِ آگاهی، نه صرفاً اندوهدر فرهنگِ شیعه، گریه بر امام حسین (ع) فقط یک واکنشِ…
انتشار: 2026/06/25 16:20 UTC
⚫️ گریه بر حسین (ع)؛ اشکِ آگاهی، نه صرفاً اندوهدر فرهنگِ شیعه، گریه بر امام حسین (ع) فقط یک واکنشِ احساسی نیست؛ گریه، نوعی ارتباطِ معرفتی با مظلومیتِ اهلبیت (ع) است. اشک بر حسین (ع) یعنی دل، هنوز زنده است؛ یعنی انسان هنوز در برابرِ ستم، بیحس نشده است. از امام رضا (ع) نقل شده است که فرمودند: «ای پسر شبیب! اگر بر حسین (ع) گریه کنی تا اشکت بر گونههایت جاری شود، خداوند گناهانت را میآمرزد.» این روایت در منابع حدیثی شیعه از جمله *امالی* شیخ صدوق آمده است. اما معنای این اشک چیست؟ آیا فقط یک اندوهِ عاطفی است؟ نه؛ این اشک، اعلامِ وفاداری به حقیقت است. گریه بر حسین (ع) یعنی تو هنوز با ظلم آشتی نکردهای. یعنی هنوز در برابرِ جنایت، قلبت تکان میخورد. یعنی هنوز میفهمی که در کربلا چه بر سرِ انسانیت آمد. اشک، اگر از معرفت برخیزد، میتواند انسان را متحول کند. بسیاری از دلها با همین اشک، نرم شدهاند، از غفلت بیدار شدهاند، و به مسیرِ بندگی برگشتهاند. مجالسِ حسینی فقط مجلسِ عزا نیست؛ مدرسهی تربیتِ روح است. آنجا دلها به یادِ مظلوم، تمرینِ بیداری میکنند. در واقع، گریه بر حسین (ع)، نوعی موضعگیری در برابر تاریخ است. یعنی من فراموش نمیکنم که حق چگونه قربانی شد. من بیتفاوت نمیشوم. من در جبههی مظلوم میمانم. 📚منبع: - شیخ صدوق، *امالی* - علامه مجلسی، *بحارالأنوار*✅ کانال استاد دانشمند┅┅┅┅┅┅┅┅┅┅┅telegram.me/joinchat/AAAAAFjue34NnrQXtuIO…


