خسته ام خسته، برایم غزلی ناب بخوان!غزلی ناب برای من ِبی خواب بخوان !خسته ام خسته همین درد کمی نیست…

خسته ام خسته، برایم غزلی ناب بخوان!غزلی ناب برای من  ِبی خواب بخوان !خسته ام خسته همین درد کمی نیست عزیز!چاره ی درد مرا غیرِ غزل چیست عزیز!؟نَفَسم سردتر از آخر  ِپاییز شده استصورتم زردتر از برگ ِزمین ریز شده استشده ام نامه ی ناخوانده که برگشت زدنداُف بر آن نامه رسانها، چه کلاغند و بدند!فال  ِدر قهوه ی من ، خنجر تاتار آمدسینه ای زخمتر از سینه ی عطار آمدتکّه تکّه شده آن هیچتر از هیچ منمدر گلو مانده همان بُغض  ِگلوپیچ منممنم آن جُرم  ِنکرده که به دارش کردندبه تنش سنگ زدند و لَت و پارش کردندزیر  ِلب ذکر  ِغزل گفتم و خاموش شدمسر به زانو زده با خویش همآغوش شدمخسته ام خسته، شما خسته نباشی گل من!مثل یک غنچه که لب بسته نباشی گل من !من کم آورده ام و از تو نفس میخواهمپا به ماهِ غزلم ، از تو هوس میخواهمگُم شده خاطره ام، خاطره ها را رو کن !به سر  ِذوق بیا ، شعر  ِمرا جادو کن !به شبِ شعرِ مزارم غزل از یاس بریز !بِنِشین! حرف بزن! یک بغل احساس بریز!