‍آرامگاه فردوسی؛ میراث جاودان ایران۲۸ امرداد سالروز گشایش آرامگاه فردوسیدر ۱۲ شهریور ۱۳۰۷، کار ساخت…

‍آرامگاه فردوسی؛ میراث جاودان ایران۲۸ امرداد سالروز گشایش آرامگاه فردوسیدر ۱۲ شهریور ۱۳۰۷، کار ساخت آرامگاه فردوسی با نظارت ارباب کیخسرو شاهرخ آغاز شد. ارباب کیخسرو شاهرخ، نماینده زرتشتیان در مجلس شورای ملی و رییس انجمن زرتشتیان تهران، نقش مهمی در کشف محل خاکسپاری فردوسی و بنیان‌گذاری آرامگاه او داشت. با بنیان‌گذاری انجمن آثار ملی در پاییز ۱۳۰۱ و گردآمدن شماری از دانش‌آموختگان سرشناس کشور، نگاهبانی از آثار تاریخی در دستور کار قرار گرفت.به پاس آن خدمات، نام اعضای انجمن در آن تاریخ، در لوحه ثبت شد: حسن مستوفی مستوفی الممالک، حسن پیرنیا مشیرالدوله، محمدعلی فروغی ذکاالملک، حسن اسفندیاری حاج محتشم السلطنه، عبدالحسین تیمورتاش سردار معظم، ابراهیم حکیمی حکیم‌الملک، فیروز میرزا فیروز نصرت‌الدوله، نظام‌الدین حکمت مشارالدوله، سیدحسن تقی‌زاده، محمدعلی فرزین، علی‌اصغر حکمت وزیر معارف، حسین علا، امان‌الله میرزا جهانبانی، کیخسرو شاهرخدر ۲۸ امرداد ۱۳۱۳، رضاشاه آیین بزرگداشت هزاره فردوسی و گشایش آرامگاه او را برگزار کرد. این آرامگاه با الهام از تخت‌جمشید و به ریخت آرامگاه کوروش بزرگ ساخته شد. بنای آرامگاه از سه بخش تشکیل شده بود: بخش میانی که شامل سنگ گوری از جنس مرمر بود، تالاری مربع شکل با چهار ستون بلند و پیرامون پلکانی پوشیده از سنگ مرمر که اتاق روی آن قرار گرفته بود.شمار زیادی از اشعار فردوسی روی دیوار آن کنده‌کاری شد که حسین حجارباشی زنجانی سنگتراشی سنگ‌های سازه را انجام داد. سنگ‌نوشته‌های آرامگاه به خط نستعلیق و از اشعار فردوسی و از آثار طاهرزاده است.دولت رضاشاه بودجه‌ای برای این کار نداشت چرا که دولت وی اساسا فاقد هرگونه درآمدی بود. نفت از دوره قاجار پیش‌فروش و با قیمت نازلی واگذار شده بود که درآمد ایران از آن در حد پول جیبی بود. مالیات نیز رقم خاصی نبود چرا که ایران در فقر کامل بسر می‌برد و تجارتی نداشت که مالیات بگیرد. صادرات دیگری نیز نبوده است. رضاشاه برای به دست آوردن پول این کار، دست به ابتکار زد و بلیت بخت‌آزمایی منتشر کرد. روی این بلیت، تصویری از آرامگاه فردوسی و شعری از این شاعر چاپ شده بود و از درآمد آن این یادمان زیبا را ساخت.طراحی معماری به دست هنرمند هوشنگ سیحون انجام گرفت. چندسال بعد ساختمان دچار نم‌زدگی شد که حسین لُرزاده معمار مشهور ایرانی با کمی تغییرات در ابعاد و اندازه و تزئینات، طراحی و بازسازی کرد.این یادمان در تاریخ ۱۸ آذر ۱۳۵۴ با شماره ثبت ۱۱۷۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. هم‌اکنون سازمان میراث فرهنگی و گردشگری طرح‌هایی برای گسترش و بهسازی آرامگاه فردوسی در دست اقدام دارد که در همین زمینه زمین‌ها و ساختمان‌های پیرامون آرامگاه به تملک این سازمان در آمده و هرگونه ساخت‌وساز تازه در حریم آرامگاه در کُل ممنوع است.                   ————————–آرامگاه فردوسی، سال ۱۳۱۰ تا ۱۳۱۳👇🔥🏆🆔 @payammehrzartosht