#روزنوشت_هاچهارشنبه ها را نباید با چشم دید.چهارشنبه ها را باید با دل لمس کرد.اگر از دور نگاه کنیچند…

#روزنوشت_هاچهارشنبه ها را نباید با چشم دید.چهارشنبه ها را باید با دل لمس کرد.اگر از دور نگاه کنیچند نفر را می بینی که نان می برند.یکی تخم مرغ پوست می گیرد.یکی ظرف می شوید.یکی غذا هم می زند.یکی فقط ایستاده است و لبخند می زند.همه چیزبیش از حد معمولی به نظر می رسد.اما خداعادت عجیبی دارد.بزرگ ترین معجزه هایش رادر معمولی ترین صحنه های جهان پنهان می کند.سال هاست فهمیده امدنیا را سیاستمداران کمتر از آدم های گمنام تغییر داده اند.جهانبیشتر روی شانه همان دست هایی ایستاده استکه هیچ دوربینی نامشان را ثبت نکرد.دست هایی کههیچ وقت تیتر روزنامه ها نشدند.اما شب های زیادی رابرای آدمیصبح کردند.من هر چهارشنبهچیزی فراتر از یک سفره می بینم.می بینم که هنوزدر این سرزمینکسانی هستندکه پیش از آنکه از سهم خود بپرسندبه سهم دیگری فکر می کنند.در روزگاری که خیلی هادست هایشان را برای گرفتن بلند می کنندهنوز دست هایی پیدا می شوندکه فقط برای بخشیدن بالا می روند.و شایدتمام امید این کشورهمین دست ها باشند.نه دست هایی که وعده می دهند.دست هایی که آستین بالا می زنند.گاهی با خودم فکر می کنماگر روزی خدا بخواهداین شهر را نجات دهدبعید است از پشت تریبونی این کار را آغاز کند.احتمالااز همین گوشه های بی نام.از کنار همین دیگ های ساده.از میان همین دست های خسته.از جایی که آدم هابی آنکه کسی تشویقشان کندهنوزهوای همدیگر را دارند.و منهر چهارشنبهبیش از آنکه غذا ببینمامید را می بینم.امیدی کهنه سخنرانی می کند.نه شعار می دهد.فقطآرام و بی صدانان رامیان انسان ها تقسیم می کند.چهارشنبه1404.05.10#علی_حیدری