این آهنگ قلبتو تسخیر میکنه… 💔

به تمام این کوچه‌ها که عطر تو را با خود به یاد دارندقول داده‌امزیر هیچ باران بی‌تویی نایستمو از پشت این پنجره‌های همیشه بسته‌ی رابطه های امروزیتنها با یاد تو هم‌قدم باشماینجا سال‌هاست که هیچ خاطره‌ای بی‌نام تو معنا نمی‌شودو باران و کوچه و زن و بوسهیعنییادآوری آن سال‌ها که عشق حرمت داشت این روزهااینجا هیچ ردی از نسل ما بر سنگفرش‌هانیستو من در میان این همه مردمان از من دورتنها چشمان تو را به خاطر دارم بانو

از انتهای مبهم رشته‌های چین‌خورده‌ی گیسوییک زنکه رها شده از گوشه‌ی زندان روسری‌اشمی‌چکد به روی پیاده‌روهای ممنوع از دیدار مادستانم را گره می‌زنم به دور آغوش کسی کهسال‌هاستمحروم است از ابرازو تا ریاضیِ اعداد اجازه می‌دهدخیسِ لب‌های سرخش را می‌نوشم به مزه‌یشراب ممنوعی که از یک پیرزن ترساییدر بن‌بست افکاری پوچ، پنهان کردمهمیشه می‌خرمو آن‌قدر هیجان آغوش دارم که سرمای این سال‌هایتلخدر استخوان‌های ضعیفم اثری نمی‌کندمنهرگز نرقصیده‌ام با زنی جز این لحظه‌ی بی‌نظیرکه ملودیِ برخورد پاشنه‌ی کفش‌های بلندشبا کف خیس خیابانموسیقی غروب‌های کلاغ‌کش را می‌نوازدنترساینجا همه‌ی پنجره‌ها بسته‌اند و مردمانپشت پرده‌های ضخیم اتاق‌های تودرتوبا عکس زنان خوشبختخودارضایی می‌کنندتو زیر لباس‌های خیس چسبیده به نازکی تنتاغواگرتر شده‌ای و منعاشق‌تر از آنکه بترسم از سایه‌های مخوف درکمین نشسته لای درز دیوارهای استبدادپژمان رنج بر