📌 ۱۰ ژوئیه ۱۹۰۶ تولد ریدلی مخترع لنز داخل چشمی🟣#تقویم_تاریخ_پزشکی🟡 بابک عزیزافشاری، ۱۹ تیر ۱۴۰۵🟢 az…
انتشار: 2026/07/10 17:49 UTCدریافت: 2026/07/31 23:59 UTCآخرین مشاهده: 2026/07/31 23:59 UTC
📌 ۱۰ ژوئیه ۱۹۰۶ تولد ریدلی مخترع لنز داخل چشمی🟣#تقویم_تاریخ_پزشکی🟡 بابک عزیزافشاری، ۱۹ تیر ۱۴۰۵🟢 azizafshari@yahoo.com▫️سِر نیکلاس هارولد لوید ریدلی چشمپزشک انگلیسی و از پیشگامان جراحی کاتاراکت (آب مروارید) بود که در ۱۹۴۹ نخستین جراحی کاشت لنز داخل چشمی (آی.اُ.ال، آیول) را در بیمارستان سنت توماس لندن با موفقیت انجام داد. این عمل تا دهه ۱۹۷۰ چندان مورد استقبال قرار نگرفت، اما اکنون روزانه روی دهها هزار نفر در سراسر جهان انجام میشود.وی در کیبوُرث هارکورت، لسترشر به دنیا آمد و پس از تحصیل در کالج پمبروک، کمبریج و بیمارستان سنت توماس به عنوان جراح چشم در بیمارستان سنت توماس و بیمارستان مورفیلدز لندن مشغول به کار شد.او در طول جنگ جهانی دوم حین جراحی چشم یک خلبان به نام گوردون کلیور (معروف به موش) متوجه شد که تراشههای پلاستیک اکریلیک برخلاف شیشه باعث واکنش التهابی نمیشوند و بر همین اساس تصمیم گرفت از لنزهای اکریلیک برای درمان آب مروارید استفاده کند.پیش از آن اکریلیک در ساخت پروتزهای چشمی و قرنیه مصنوعی استفاده شده بود و نوعی اکریلیک به نام ترانسپکس از ۱۹۴۴ برای ساخت ابزارهای نوری مانند منشور، عینک و لنز تماسی به کار میرفت.ریدلی در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۹ اولین کاشت لنز اکریلیک را انجام داد و نخستین لنز دائمی در ۸ فوریه ۱۹۵۰ کاشته شد. شعاع انحنای لنز مصنوعی در ابتدا مشابه عدسی طبیعی چشم انسان بود اما به دلیل تفاوت ضریب شکست ترانسپکس با پروتئین عدسی طبیعی، اولین بیمار پس از عمل به شدت نزدیکبین (معادل ۲۱ دیوپتر کروی) شد.همچنین استفاده از ستریمید برای گندزدایی لنز در برخی موارد باعث التهاب مشیمیه پس از عمل میشد. اولین کاشت آیول در ایالات متحده در ۱۹۵۲ در بیمارستان چشم ویلز، فیلادلفیا انجام شد و لنز داخل چشمی در ۱۹۸۱ مجوز اداره غذا و داروی آمریکا را دریافت کرد.کلیور در ۱۹۸۷ تحت عمل جراحی آب مروارید و کاشت لنز داخلچشمی قرار گرفت و ماجرای اختراع آیول دستمایه کتاب «نجات بینایی: نگاه یک جراح چشم به زندگی پشت ماسک و قهرمانانی که شیوه دیدن ما را تغییر دادند» (اندرو لام، ۲۰۱۳) و گزارش کوتاهی بود که در ۲۰۱۶ از برنامه «وان شو» تلویزیون بیبیسی پخش شد.ریدلی در سالهای میانی تا پایانی جنگ برای مطالعه در زمینه اُنکوسرکیازیس (کوری رودخانهای) و کرم انگلی اُنکوسرکا ولولوس به غرب آفریقا و جنوب شرقی آسیا رفت و مقالهاش در ضمیمه مجله چشم پزشکی بریتانیا (۱۹۴۵) و نقاشی و عکسهایی که از ته چشم این بیماران تهیه کرد (ته چشم ریدلی) یکی از مشارکتهای تاریخی وی در چشمپزشکی محسوب میشود.مقاله کوتاه او در ۱۹۴۴ در مجله چشم پزشکی بریتانیا درباره «تف مار کبرا» حاصل تجربیات وی در گلد کُست و درمان چشمدرد یک کارگر ۳۰ ساله به نام گوگی کوماسی بود که در حین چمنزنی یک کبرای گردن سیاه سم خود را به چشمش پاشیده بود.ریدلی در ۱۹۴۴ به هند و سپس برمه رفت، جایی که به مطالعه و درمان اسرای جنگی سابق که اغلب دچار سوءتغذیه بودند پرداخت و نتایج را تحت عنوان «تنبلی چشم (آمبلیوپی) تغذیهای» در ۱۹۴۵ منتشر کرد.باشگاه بینالمللی ایمپلنت داخلچشمی در ۱۹۶۶ توسط ریدلی و پیتر چویس تأسیس شد. در آن زمان مخالفت گستردهای در مورد استفاده از آیول در بین چشمپزشکان وجود داشت و این باشگاه نقش بهسزا در آشنایی پزشکان با این فناوری و توسعه آن داشت. بنیاد چشم ریدلی در ۱۹۶۷ برای جمعآوری کمک مالی و گسترش جراحی آب مروارید در کشورهای در حال توسعه تأسیس شد و امروز نیکلاس پسر ریدلی رئیس آن است.ریدلی در ۱۹۷۱ بازنشسته شد و در دهه ۱۹۹۰ در بیمارستان سنت توماس توسط شاگردش مایکل فالکون تحت عمل کاشت موفقیتآمیز لنز داخلچشمی دوطرفه قرار گرفت. وی در ۲۵ مه ۲۰۰۱ در ۹۴ سالگی در استیپلفورد، ویلتشر درگذشت.نام او به عنوان یکی از برجستهترین و تأثیرگذارترین چشمپزشکان قرن بیستم در ۱۹۹۹ به فهرست تالار مشاهیر انجمن جراحی کاتاراکت و عیوب انکساری آمریکا راه یافت. از افتخارات دیگرش میتوان به عضویت در انجمن سلطنتی لندن (۱۹۸۶) و دریافت نشان گالسترند (انجمن پزشکی سوئد، ۱۹۹۲)، نشان گونین (۱۹۹۴)، نشان بزرگ لیاقت انجمن چشم پزشکی اروپا (۱۹۹۹)، و نشان شوالیه (۲۰۰۰) اشاره کرد.📌تصویر: تمبر یادبود اولین جراحی کاشت لنز مصنوعی، مجموعه تمبر «پیشرفتهای پزشکی»، طراحی از هاوارد براون، پست سلطنتی بریتانیا، ۲۰۱۰.🔗تصاویر بیشتر در اینستاگرام🔗گزارش کوتاه بیبیسی، ۲۰۱۶.
پستهای تلگرام — پزشکان گیل
حال و روز همسر یک پزشک!ترجمه: دکتر محمدحسن هدایتی امامی، متخصص داخلی-غددKelly K. JamesJuly 08, 2026☑️ t.me/pezeshkangil✅ pezeshkangil.com
📌تازهترین دستورالعمل درمان عفونتهای دستگاه ادراری🔹انجمن اورولوژی اروپا، ۲۰۲۶🔸#باشگاه_مجلات، ۱۸ مرداد ۱۴۰۵🔹 بابک عزیزافشاری، پاتولوژیست▫️اخیراً انجمن اورولوژی اروپا در پاسخ به تهدید رو به رشد مقاومت ضدمیکروبی، دستورالعمل عفونتهای اورولوژیک خود را براساس جدیدترین شواهد برای کمک به پزشکان در بهینهسازی انتخاب آنتیبیوتیک، دوز و مدت زمان درمان بهروزرسانی کرد.مهمترین تغییر در نسخه تازه که در شماره آگوست ۲۰۲۶ مجله ارولوژی اروپا منتشر شده، یک چارچوب طبقهبندی اصلاحشده است. تمایز سنتی بین عفونتهای ادراری «عارضهدار» (کمپلیکه) و «بدون عارضه» (غیرکمپلیکه) با طبقهبندی براساس تظاهرات بالینی جایگزین شده است. طبق چارچوب جدید، عفونتهای ادراری به عنوان عفونتهای «موضعی» (لوکالیزه) مانند سیستیت یا عفونتهای «منتشر» (سیستمیک) مانند پیلونفریت و پروستاتیت طبقهبندی میشوند.عفونتهای ادراری موضعی با علائمی مانند سوزش ادرار، فوریت ادراری یا درد سوپراپوبیک بدون علائم سیستمیک مشخص میشوند و عموماً میتوانند به شکل سرپایی درمان شوند. در مقابل، عفونتهای سیستمیک با علائمی مانند تب، لرز، افت فشار خون، هذیان یا حساسیت زاویه دندهای-مهرهای بروز میکنند و نیاز به ارزیابی سریع، آزمایش، تصویربرداری در صورت لزوم، بستری شدن در بیمارستان و درمان فوری آنتیبیوتیک داخلوریدی دارند.این دستورالعملها همچنین بر ارزیابی عوامل خطر فردی بیمار که ممکن است احتمال شکست درمان را افزایش دهند، صرفنظر از اینکه عفونت موضعی یا سیستمیک باشد، تأکید دارند.توصیههای بهروز شده تأکید بسیاری بر اجتناب از تجویز غیرضروری آنتیبیوتیکها دارند. در بیمارانی که علائم موضعی دارند، هیچ عامل خطری ندارند و مشاوره مناسب دریافت کردهاند، میتوان به تأخیر انداختن درمان آنتیبیوتیکی را در نظر گرفت زیرا تا ۶۰ درصد عفونتهای موضعی خفیف بدون آنتیبیوتیک برطرف میشوند.نکته کلیدی، اجتناب از درمان آنتیبیوتیکی برای باکتریوری بدون علامت است. به جز در زنان باردار و قبل از اقدامات اورولوژی همراه با تخریب مخاط، باکتریوری بدون علامت نیازی به آنتیبیوتیک ندارد. درمان باکتریوری بدون علامت در زنان مبتلا به عفونتهای ادراری مکرر، خطر عود را افزایش میدهد.غربالگری باکتریوری بدون علامت در اکثر جمعیتها، از جمله زنان سالم، بیماران مبتلا به دیابت کنترلشده، زنان یائسه، ساکنان مراکز مراقبت طولانیمدت، و بیماران مبتلا به اختلال عملکرد دستگاه ادراری تحتانی توصیه نمیشود. درمان در این موارد هیچ فایده بالینی ندارد و ممکن است فلور باکتریایی بالقوه محافظ را از بین ببرد و به مقاومت ضدمیکروبی کمک کند.غربالگری و درمان روتین از نظر باکتریوری بدون علامت فقط برای زنان باردار و بیمارانی توصیه میشود که تحت اقدامات تهاجمی اورولوژی قرار میگیرند و انتظار میرود که مخاط دستگاه ادراری آسیب ببیند.اگرچه روشهای پیشگیری غیرآنتیبیوتیکی جایگزینهای مهمی برای کاهش مقاومت ضدمیکروبی هستند، اما شواهد حمایتکننده از آنها در مقایسه با اثربخشی اثباتشده پیشگیری با دوز پایین آنتیبیوتیک، تنها «متوسط» یا «ضعیف» ارزیابی شده است.به عنوان مثال، استروژن موضعی یک درمان ایمن است که اکیداً برای زنان یائسه توصیه میشود. سایر روشها مانند ایمونوپروفیلاکسی نیز نتایج امیدوارکنندهای نشان دادهاند، هرچند رویکردهای مختلف آن نباید به عنوان یک گروه واحد ارزیابی شوند. به عنوان مثال، فرمولاسیون زیرزبانی در مطالعاتی با بیش از ۱ سال پیگیری ارزیابی شده است و یک بررسی سیستماتیک اخیر از اثربخشی و ایمنی آن پشتیبانی میکند.دستورالعمل ۲۰۲۶ همچنین شامل چندین سرفصل جدید است که منعکسکننده عملکردهای بالینی در حال تکامل هستند. نمونه آن توصیههایی برای تشخیص و درمان تبخال تناسلی و عفونتهای ادراری قارچی (اغلب کاندیدا آلبیکنس) است.یک بهروزرسانی کلیدی در مورد پیشگیری با آنتیبیوتیک پیش از اقدامات اورولوژی، توصیه به بیوپسی پروستات از طریق پرینه است که براساس شواهد جدید، در این موارد پیشگیری با آنتیبیوتیک برای بیمارانی که عوامل خطر خاصی برای عوارض عفونی ندارند توصیه نمیشود و در نتیجه استفاده غیرضروری از آنتیبیوتیک کاهش مییابد.محققین تأکید میکنند که این توصیهها به عنوان مرجع عمل میکنند و جایگزین قضاوت بالینی فردی نمیشوند. تصمیمات درمانی باید همیشه شرایط بالینی، بیماریهای همراه و ترجیحات هر بیمار را در نظر بگیرند.🔗منبع: مدسکیپکانال تلگرامی پزشکان گیل
نظر خوش انجمن قلب آمریکا به قهوهترجمه: دکتر محمدحسن هدایتی امامی، متخصص داخلی-غددیک بیانیۀ علمی جدید از انجمن قلب آمریکا (AHA) در مجلهی Circulation، قاطعانه، اگرچه نه خارج از اندازه، از قهوه حمایت میکند.این بیانیه نگاهی جامع به اثرات قهوه بر دستگاه قلبی-عروقی میاندازد، دادههای دههها پژوهش گاه متناقض را کنار هم میگذارد، و یادآوری میکند که قهوه چیزی بسیار فراتر از یک «سازوکار خوشطعمِ رساندن کافئین» است.☑️ t.me/pezeshkangil✅ pezeshkangil.com
🎙محبوب (مشهور)بحثی درباره کتاب «محبوب (مشهور)؛ قدرت دوستداشتنی بودن در جهان درگیر قدرت»دکتر آذرخش مکری#مکری #آذرخش_مکری☑️ t.me/pezeshkangil✅ pezeshkangil.com
سوءاستفاده از پزشکان و کارکنان درمانی در تبلیغ دخانیات!زمانی که تبلیغ #سیگار ممنوع نبود... 😬 #تاریخ_پزشکی☑️ t.me/pezeshkangil✅ http://pezeshkangil.comسوءاستفاده از پزشکان و کارکنان درمانی در تبلیغ دخانیات!زمانی که تبلیغ #سیگار ممنوع نبود... 😬 #تاریخ_پزشکی☑️ t.me/pezeshkangil✅ pezeshkangil.com
📌 ۱۴ مرداد ۱۳۸۲ (۵ آگوست ۲۰۰۳) ثبت بیمارستان نجمیه در فهرست آثار ملی🟣#تقویم_تاریخ_پزشکی🟡 بابک عزیزافشاری، ۱۴ مرداد ۱۴۰۵🟢 azizafshari@yahoo.com▫️بیمارستان نجمیه مرکز درمانی در تهران با سبک معماری اواخر دوره قاجار است که در دهه اول دوره پهلوی در خیابان حافظ (دروازه قدیم یوسفآباد) افتتاح شد. این بیمارستان در فهرست موقوفات سازمان اوقاف و امور خیریه قرار دارد و در ۱۴ مرداد ۱۳۸۲ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید.بنیانگذار بیمارستان نجمیه ملکتاج فیروز ملقب به نجمالسلطنه متولد ۱۲۳۳ (تبریز) شاهزاده قاجار، نوه عباس میرزا، دختر نصرتالدوله، و مادر محمد مصدق نخستوزیر ایران بود.وی ساخت بیمارستان را از محل درآمد املاک خود آغاز کرد و تا زمانی که زنده بود شخصاً بر امور آن نظارت داشت. نجمیه به قولی نخستین بیمارستان مدرن تهران بود که در ۱۵ آذر ۱۳۰۸ (۶ دسامبر ۱۹۲۹، ۴ رجب ۱۳۴۸) افتتاح و سپس وقف شد و در حال حاضر تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی بقیةالله وابسته به سپاه است. مصدق در ۱۴ اسفند ۱۳۴۵ در همین بیمارستان درگذشت.اینکه اولین بیمارستان در ایران توسط چه کسی و در چه تاریخی ساخته شد به درستی روشن نیست. ناصرالدین شاه پس از مسافرت به اروپا مصمم شد تا در تهران یک بیمارستان نظامی به سبک نوین بسازد. پزشکی مدرن در ایران با تأسیس مدرسه عالی دارالفنون در ۱۸۵۲ توسط امیرکبیر آغاز شد. در ۱۹۱۸ بخش پزشکی از دارالفنون جدا شد و به یک مدرسه مستقل تبدیل شد.یاکوب ادوارد پولاک پزشک یهودی در ۱۸۵۱ به دعوت امیرکبیر برای تأسیس دارالفنون همراه با شش استاد دیگرِ اتریشی به ایران آمد. او با تربیت اولین دانشآموزان دارالفنون و تألیف نخستین کتب پزشکی مدرن، نقشی کلیدی در معرفی پزشکی نوین به ایران داشت و از ۱۸۵۵ پزشک مخصوص ناصرالدین شاه بود. به گواه اعتمادالسلطنه تاریخنگار و کارگزار دربار قاجار:«مریضخانه و بیمارستان در دارالخلافه تهران در سنه ۱۲۶۸ قمری (۱۲۳۰ شمسی و ۱۸۵۱ میلادی) سال پنجم از جلوس همایونی بود. این بنا مریضخانه نظامی و در بیرون دروازه دولت واقع بوده و جنبه عمومی نداشته است».کارلا سرنا کاوشگر بلژیکی که در ۱۸۷۷ به ایران آمد در سفرنامه مادام کارلا سرنا (آدمها و آئینها، ۱۸۸۳) مینویسد:«درمانگاه نظامی که چند سال پیش به دستور ناصرالدین شاه در تهران ساخته شد به گورستان زنده معروف بوده است. این درمانگاه شامل چندین اتاق است که در هر کدام ۲۰ تخت منتظر بیمار است و هیچکس دیوانه خوابیدن در این بیمارستان نیست. همه میدانند که بودجه کافی برای نگهداری بیمار وجود دارد و این بودجه مرتباً پرداخت میشود. با این حال، خبری از سرپرست، پرستار، پزشک یا دارو نیست. این بیمارستان بر اساس نیت خیر و اینکه دانشجویان مدرسه پزشکی دارالفنون میتوانند در عمل درسهای خوبی بیاموزند بنا شده اما با مرگ یک استاد اروپایی که یکی از دروس را تدریس میکرد، فعالیت آن کاملاً متوقف شده است.»ناصرالدین شاه همچنین در ١٢٩٠ قمری دستور داد بیمارستانی برای بهرهگیری همگان راه اندازند که بعدها به مریضخانه دولتی معروف شد و اکنون بیمارستان سینا نام دارد. به تدریج بیمارستانهای دیگر توسط خیرین، افراد صاحب منصب، و یا میسیونرهای خارجی افتتاح شدند.نجمالسلطنه دو خواهر و یک برادر به نام عبدالحسین میرزا فرمانفرما داشت که در ۱۲۹۲ انستیتو پاستور ایران را بنیان گذاشت. وقتی مظفرالدینشاه به سلطنت رسید، درباریها فرمانفرما را به توطئه علیه شاه متهم کردند و او به عراق تبعید شد. وی بعدها با وساطت خواهرش به ایران بازگشت.در بحبوحه نهضت ملی نفت و زمان نخستوزیری مصدق، یکی از هواداران او به نام محمد حسن شمشیری ضلع جدیدی به بیمارستان اضافه کرد. در دفتر کوچکی در این ضلع، روی یک لوح مسی سیاه، جملهای که تکیه کلام نجمالسلطنه بود حک شده است:«هر کسی آن دِرود عاقبت کار که کِشت».وی در ۱۰ دی ۱۳۱۱ (شش سال پس از آغاز سلطنت رضا شاه) در ۷۸ سالگی در تهران درگذشت و در نجف، عراق به خاک سپرده شد.📌تصویر: نجمالسلطنه در خانهاش در کنار برادرش عبدالحسین میرزا فرمانفرما، ۲۴ تیر ۱۳۰۲.🔗تصاویر بیشتر در اینستاگرام