🖇 #یادداشت_شهروندی مگر دلها هم کور می شوند؟!کوری دل، یعنی وقتی صحنه‌هایی عادی اما هولناک رقم می‌خور…

🖇 #یادداشت_شهروندی مگر دلها هم کور می شوند؟!کوری دل، یعنی وقتی صحنه‌هایی عادی اما هولناک رقم می‌خورد که کسی به چشم نمی‌آورد: کودکی در حاشیه‌ی کلان‌شهر، با چشمانی پر از اندوه به بسته‌ی غذایی خالی خیره می‌شود؛ در همان لحظه، در آن سوی شهر، کیسه‌های پلاستیکی انباشته از غذای مصرف‌نشده، راهی زباله‌دان می‌شوند. اتاق‌های عمل، مجهز به پیشرفته‌ترین تکنولوژی‌اند، اما جراحی که اعصاب مغز را می‌شکافد، از درد همسایه ای که زیر تیغِ فقر جان می‌دهد، غافل است. پزشکان حاذق، یک‌شبه نسخه‌ای برای پیریِ پوست می‌پیچند و مراجعین  پول کلان تزریق بوتاکس و ژل می‌پردازند، اما برای مرگ تدریجی یک محله‌ی فقیرنشین، هیچ نسخه‌ای در کار نیست؛ چراکه گردش مالی سالانه‌ی صنعت زیبایی و آرایش، به تنهایی به ۴۰۰ تا ۵۰۰ میلیارد دلار می‌رسد، در حالی که تأمین آب آشامیدنی سالم برای تمامی محرومان جهان، سالانه تنها به ۳۰ تا ۵۰ میلیارد دلار نیاز دارد.انسان امرو در اوج داده و اطلاعات، آمار گرسنگان جهان را به‌روز می‌خواند، اما همین آمار، جز یک عدد سرد بر صفحه‌ی موبایل، اثری در جانش نمی‌گذارد. بودجه‌های کلان ورزشی، برای یک مسابقه‌ی نوددقیقه‌ای، از بودجه‌ی تأمین آبِ سالم برای یک استانِ محروم پیشی می‌گیرد؛ درآمد رویدادهایی نظیر جام جهانی و لیگ‌های بزرگ، سالانه بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار است. در همان حال، هزینه‌های جهانی برای نگهداری از حیوانات خانگی، نزدیک به ۳۰۰ میلیارد دلار در سال برآورد می‌شود، در حالی که با کمتر از یک‌چهارم این رقم می‌توان غذای کافی برای همه‌ی کودکان گرسنه‌ی جهان فراهم کرد؛ اما میلیاردها دلار، خرجِ غذا و زیور سگ‌ها و گربه‌هایی می‌شود که در آپارتمان‌های لوکس زندگی می‌کنند و کودکانِ بی‌پناه همان شهر، از یک وعده غذای گرم محروم‌اند.رسانه‌ها، شبانه‌روز، از جنگ و آوارگی پخش می‌کنند و مخاطب روشن‌فکر ما، با لذت، فیلم بمباران را تماشا می‌کند و بعد، با همان اشتیاق، برای خریدِ مد جدید گوشی و لباس، صف می‌بندد. مردی که تواناییِ خرید یک پکیج علمی گران‌قیمت را دارد، اما وقتی کیفی برای کمک به زلزله‌زدگان دست‌به‌دست می‌شود، به‌راحتی از کنارش عبور می‌کند؛ چون «وقت ندارد.» زنی که وقت کافی برای چیدمانِ میز شام مجلسی دارد، اما برای شنیدنِ گریه‌ی همسایه‌ی بیمارِ تنها، گوش دلش کر است. هزینه‌های نظامی جهانی، سالانه از مرز ۲,۰۰۰ میلیارد دلار می‌گذرد؛ رقمی که با تنها ده درصد از آن (۲۰۰ میلیارد دلار)، می‌توان گرسنگی و سوءتغذیه را در سطح جهان ریشه‌کن کرد و فقرِ چندین میلیون انسان را یک‌سره برطرف ساخت، ولی هیچ اقدامی در این ابعاد صورت نمی‌گیرد.این است کوری دل؛ یعنی دیدنِ همه‌ی اعداد و تصاویر، اما ندیدنِ چهره‌ی پنهان رنج انسان امروزی؛ یعنی شنیدن همه‌ی اخبار، اما کر بودن در برابرِ ندایِ مظلوم؛ یعنی حرکت بی‌وقفه در مسیر پیشرفت، اما توقف در جایگاهِ بی‌تفاوتیِ محض. این گونه است که مغزها فربه‌تر و دل‌ها لاغرتر از همیشه می‌شوند و انسانِ متمدن امروز، در میان انبوهِ داده و ثروت، از ساده‌ترین حقیقتِ انسانی، یعنی دیدنِ دردِ دیگری، عاجزتر از همیشه است. آری، ندای آسمانی «فَإِنَّهَا لَا تَعْمَى الْأَبْصَارُ وَلَكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ» ، این زخمِ کهنه بر پیکر غفلت را یادآور می‌شود که چشم‌ها هرگز کور نمی‌شوند؛ دل‌ها هستند که در پسِ این قفسِ سینه، به تاریکیِ مطلق تن می‌دهند، و تمام علم‌ها و صنعت‌ها، فقط نقشی بر دیوارِ غرور می‌شوند و پیشرفت، قفسی زرّین که آدمی را از خودِ حقیقی‌اش، دورتر و دورتر می‌کند./ شفیع صادقی✅پیرانشهر رووداو🆔: @piranshahrrudaw