در خلق نمانده‌ست ز آیینِ وفا هیچحاجت به‌خدا نیست مرا جز به‌خدا هیچبی‌نقشیِ انگشتری‌ام سجعِ نگین است…

ابرو گشاده باش، چو دستت گشاده نیست...#صائب_تبریزی@poemlife

‏منی که لفظِ شراب از کتاب می شُستم زمانه ، کاتبِ دکّانِ مِى فروشم کرد ...#صائب_تبریزی@poemlife

از درون آشفته و ظاهر چو کوهی استواررنج ها این گونه ما را سخت بار آورده‌اند#شیدا_صیادی_پور@poemlife

ساحل جواب سرزنش موج را ندادگاهی فقط سکوت، سزای سبکسری است#فاضل_نظری @poemlife

مکانی برایت بِه از دل ندارماگر عیبِ این خانه تنگی نباشد!#اکسیر_اصفهانی@poemlife

من از خیال تو سرشارم تو فارغی ز وجود منفدای فارغی‌ات گردد تمام بود و نبود منتمام داروندار من دلی‌ست عاشق اطوارتفدای چشمه‌ای از نازت تمام بحر وجود من سرم به پای تو اُفتان است دلم به سوی تو خیزان استبه‌جز تو راه نمی‌دانم تویی فراز و فرود منقسم به عصر که خسران‌هاست نصیب جمله‌ی انسان‌هاولی به لطف غم عشقت جهان شده‌ست به سود منتو لب گشای و بخوان از دل برآر پای مرا از گل فدای آن لب خوش‌خوانت شرار شعر و سرود منبدان بدون تو خاموش‌م وَ تار بسته به آغوش‌مبیا که شعله دراندازی به پرده پردهء عود مناشاره از تو و گام از من پرندگی کن و بام از منچه می‌شود که تو بنویسی: رسیده وقت ورود من#قنبرعلی_رودگر@poemlife